Αγκαλιά...

Δεν ξέρω αν μου λείπεις εσύ
Αν ζητάω εσένα
ή ζητάω απλά μια ζεστή και τρυφερή αγκαλιά
και κάποιον που να νοιάζεται
...κάπως διαφορετικά...


Έχω τόσο ανάγκη από μια αγκαλιά
Μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη
όποιου είδους αγάπη!

Θέλω λίγα λεπτά να κρυφτώ εκεί μέσα
Να νιώσω την αγάπη
πως κάποιος ενδιαφέρεται για εμένα
κάποιος νοιάζεται..
Υπάρχει κανένας;

Έχω ανάγκη μια αγκαλιά μέσα στην οποία να μπορώ
να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο
και να ακουμπήσω εκεί όλα αυτά που γέμισαν πάλι το μυαλό μου
να σκεπάσω την ανάγκη, την επιθυμία που έχω
να σε ξαναδώ
να αφήσω την μελαγχολία που μου έφερε η βροχή
να διώξω τα δάκρυα που κρατάω μέσα μου τόσο καιρό
γιατί απλά πρέπει να φαίνομαι και να είμαι καλά
Να τα ακουμπήσω όλα εκεί μέσα
και να τα πάρει η αγάπη που την περιβάλει
και να τα γιατρέψει
να τα κάνει όμορφες αναμνήσεις
να τα κάνει όμορφα συναισθήματα

Αν ήμουν σπίτι μου
θα χωνόμουν στην αγκαλιά της μαμάς μου
είναι η μόνη που με αγκαλιάζει με αγάπη
με κάποια αγάπη
με την πιο δυνατή αγάπη
... άλλωστε δεν έχω νοιώσει άλλη αγάπη
έχω νοιώσει άλλο ενδιαφέρον
αλλά ποτέ κανείς δεν μου έδειξε μια άλλη αγάπη...

Έχω τόσο ανάγκη να βρω μια αγκαλιά εδώ
και να χωθώ μέσα της
και να νιώσω αγάπη
όποια αγάπη
και να αφεθώ...
από εσένα...
Όχι!
Εσύ ούτε καν νοιάζεσαι
και είναι ένα από αυτά που θέλω να αφήσω εκεί μέσα...
Από έναν φίλο...
Δεν ξέρω...
Μπορεί;
Νοιάζεται! αλλά μπορεί;

Θέλω να χαθώ σε μια αγκαλιά
και να νιώσω την αγάπη
όποια αγάπη...

Πολλά ζητάω;

Η πρώτη βροχή...

Έβρεξε...

Πρώτη φορά...

Όταν άρχισε να ψιχαλίζει βγήκα στο μπαλκόνι
σήκωσα το κεφάλι μου στον ουρανό
και άφηνα τις σταγόνες να πέφτουν στο πρόσωπο μου

Σταμάτησε...

Αυτό ήταν πάλι...

Όπως χτες το βράδυ
όταν φεύγαμε με τα παιδιά από την καφετέρια
ψιχάλιζε και εμείς περπατούσαμε στην βροχή χωρίς ομπρέλα...
Και μετά από λίγο σταμάτησε...

Όμως όχι!

Δεν είναι το ίδιο!

Μετά από λίγο αρχίζει να βρέχει
κανονικά, δυνατά
κάθομαι στον καναπέ με την κολλητή μου
χαζεύω για λίγο έξω από την μπαλκονόπορτα
κοιτάω με επιμονή τη βροχή να πέφτει
γυρνάω και της λέω κέρδισα το στοίχημα!

Φέτος ήταν η πρώτη βροχή που θυμάμαι
που έβρεξε μόνο έξω
και όχι και στην καρδιά μου
η μελαγχολία που έχω
είναι μια γλυκιά μελαγχολία
όχι πόνος...

Ξανακοιτάω έξω...

Χαμογελάω...







Υ.Γ. Δεν έχει καμία σχέση με το παραπάνω, αλλά θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Ηλία, που μου έστειλε το "Καληνύχτα Μαργαρίτα" του Χατζή. Ευχαριστώ πολύ!

Μαντινάδα

Δεν είχα κάτι να γράψω, αλλά επειδή δεν ήθελα να συνεχίσω να λέω σε όλους ότι δεν στεναχωριέμαι πλέον με αυτό που έγινε, και ήταν απλά οι σκέψεις της στιγμής, πήρα την απόφαση να αναρτήσω ένα post... Έλα όμως που δεν ήξερα τι να γράψω... Ήθελα και κάτι πιο χαρούμενο, πιο αισιόδοξο! Τότε θυμήθηκα μια μαντινάδα! Δεν βρίσκομαι άδικα από πέρσι στην Κρήτη... Σας την παρουσιάζω λοιπόν:

Όταν θα νιώσεις ερημιά, σκέψου τα χελιδόνια,
όπου γυρνούν την Άνοιξη, σα λιώσουνε τα χιόνια

Χρόνια πολλά είναι η ζωή, αν ξέρεις να τη ζήσεις
μα σα χαλάς πολλές στιγμές, λίγη θα την αφήσεις

Δυο τρεις φορές να λυπηθείς και χίλιες να γελάσεις
κι ετσά ο θάνατος θ' αργεί, ακόμα κι αν γεράσεις

Αφήστε με ήσυχη...

Γιατί δεν με αφήνετε να ηρεμήσω;
Γιατί δεν με αφήνετε να ξεχάσω;
Να πάω παρακάτω θέλω αφού ξέρω ότι δεν γίνετε τίποτα
να τον θυμάμαι σαν μια καλή ανάμνηση μόνο
και να συνεχίσω όπως πριν
χωρίς να γυρνάει η σκέψη του κάθε τόσο
χωρίς να κοιτάω γύρω γύρω όταν ακούω αυτό το όνομα
αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια
θέλω να ξεχάσω
Γιατί δεν με αφήνετε;

Τι καταλαβαίνετε με τις αναπάντητες σας;
Δεν βλέπετε ότι δεν κρύβεστε πίσω από την απόκρυψη σας;
Γιατί με κάνετε να πιστεύω ότι ίσως κάτι να έχει αλλάξει
και με ξαναγεμίζεται σκέψεις και ίσως;
Αφήστε με ήσυχη!

Και αν φταίει κάποιος που οι ελπίδες μου έσβησαν έτσι είστε εσείς
εσείς καταστρέψατε κάθε περίπτωση να κανονιστεί κάτι και να τον ξαναδώ
η συμπεριφορά σας φταίει!
Γιατί εγώ δεν έχω σκοπό να πληγώσω
ή να στεναχωρήσω καμία όμορφη σχέση
για μια ελπίδα που θα πέσει στο κενό
Και ενώ φταίτε για όλα
συνεχίζετε να με ενοχλείτε!
ΓΙΑΤΙ;

Αφήστε με να ξεχάσω...
Αφήστε με να πάω παρακάτω...
Μη με γυρνάτε πίσω...
Αφήστε με ήσυχη!
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ άλλο...

Καλώς ήρθες

Είναι πάλι μια από εκείνες τις μέρες που θα ήθελα να ήσουν εδώ
να έπιανες το χέρι μου και να πετούσαμε μαζί μέχρι τα αστέρια
και νοιώθω πως έχω την δύναμη να πετάξω, να πάω μακρυά
εκεί που υπάρχουν μόνο τα όνειρα μου και χαμόγελα

Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη να σε φωνάξω να έρθεις
να πετάξουμε μαζί, όπως τότε που ήσουν εδώ
Μα δεν θα το κάνω, δεν θα σε φωνάξω,
δεν θα έρθεις έτσι κι αλλιώς...

Κλείνω τα μάτια μου και απλώνω τα χέρια
δεν μπορώ να καταλάβω πια κατεύθυνση έχουν
δεν θα τα ανοίξω για να δω, δε με ενδιαφέρει!

Φαντάζομαι... Φαντάζομαι... Φαντάζομαι...
Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα, λείπεις εσύ...
Αυτό λέω, για αυτό προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου
δεν μπορώ να ονειρευτώ χωρίς εσένα, είμαι αδύναμη...

Και εκεί έρχεται η μορφή σου!
Τόσο γνώριμη κι ας την είχα διαγράψει από το μυαλό μου
Πως μπόρεσα να ξεχάσω;
Αυτό το χαμόγελο που βγαίνει πρώτα από την καρδιά
αυτά τα μάτια που καθρεφτίζουν τα πάντα μέσα τους
την αθωότητα, την παιδικότητα, την ζωντάνια, την χαρά
Πως τα ξέχασα όλα αυτά;

Βουτάς το χέρι μου με την ανυπομονησία που είχες για να ζήσεις
ακούω την καρδιά σου που χτυπά σε τρελούς ρυθμούς από την λαχτάρα
Λαχτάρα να μην αφήσεις ούτε μια στιγμή να πάει χαμένη
να κάνεις όσα περισσότερα μπορείς
μα πάνω από όλα να περνάς καλά
να διασκεδάζεις και να χαμογελάς!

Πως τα ξέχασα όλα αυτά;
Αυτό το καρδιοχτύπι, αυτά τα μάτια...
Πως τα άφησα να χαθούν έτσι στο χρόνο
και να πάρουν μαζί τους τα όνειρα, την ελπίδα μου
το πείσμα μου για ζωή;

Καλώς ήρθες!

Στίχοι τραγουδιών

Πάντα όταν άκουγα ένα τραγούδι το άκουγα με δύο τρόπους. Αρχικά ο κλασικός τρόπος όπου ακούς τους στίχους σαν σύνολο. Μέτα είχα τη συνήθεια να ακούω τους στίχους σαν μεμονωμένες προτάσεις. Να κρατάω ένα νόημα άσχετα με το τι έλεγε πριν ή μετά το τραγούδι. Από τους τόσους στίχους που πιστεύω ότι κάτι έχουν να δώσουν, εδώ είναι μερικοί.
Παρόλο που θα έπρεπε, δεν λέω από ποια τραγούδια είναι γιατί ίσως χαθεί το μεμονωμένο νόημα τους...

• Κι αν είναι λάθος δε με νοιάζει ας πάνε όλα χαμένα

• ... δε φοβάμαι κανέναν γιατί έχω τα όνειρα μου όλα τότε λυμένα, για σκέψου στην ψυχή μου να τα είχα κρυμμένα και αληθινό να μη γινόταν ποτέ ούτε ένα

• Κι αγαπάω τη ζωή μου κι έτσι νοιώθω τυχερή, γιατί δίνει στην ψυχή μου, την ανάσα, την πνοή

• ...κάνω αυτό που αισθάνομαι, λέω αυτό που σκέφτομαι, υπεύθυνη για μένα είμαι εγώ...

• Κανένας δεν μπορεί να μου πει τι θα κάνω, κανένας δεν μπορεί να μου πει πως θα ζήσω...

• ...γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή

• Όποια πόρτα συναντήσεις μη διστάσεις να χτυπήσεις κι αν απάντηση δεν πάρεις μη διστάσεις να ανοίξεις

• Θα ζω τη ζωή μου την κάθε στιγμή μου αυτό μου 'χει λείψει

• ...είναι κορμιά που ανθίζουνε στον ύπνο τους κρυμμένα...

• Χίλια πρέπει που δένουν τα χέρια κι ένα θέλω που δίνει φτερά

• Σήκω και σκέψου καθαρά πως ότι είχες δεν είναι μικρό ότι κρατάς ίσως να 'ναι αρκετό

• Μέσα από τα λάθη γεννιέται μια καινούργια αρχή

Θέλω να γράψω και ένα τραγούδι τους στίχους του οποίου βρήκε μια φίλη μου και μου τους έστειλε... Δυστυχώς όσο και να ψάχνω δεν μπορώ να βρω το τραγούδι για να το ακούσω κιόλας...

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κώστας Χατζής
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα

Λες να χιόνισε;

Αυτή την βδομάδα μόνο που την φανταζόμουν με κούραζε. Λίγο το πανεπιστήμιο που ξεκίνησε και έπαθα ένα σοκ με το πόσο εύκολα αυξάνονται τα μαθήματα από το ένα εξάμηνο στο άλλο, λίγο τα μαθήματα οδήγησης, (τι το θέλω το δίπλωμα ακόμα δεν κατάλαβα!) και τέλος λόγο μιας γενικής ατονίας, δεν είχα όρεξη για τίποτα. Έψαχνα λοιπόν κάτι ευχάριστο να γεμίσω το μυαλό μου.

Κάτι η εποχή που θα έπρεπε να μας θυμίζει πως έρχεται ο χειμώνας, κάτι μια κουβέντα που είχα,με κάποια που έπαιζε με τον πόνο μου, καταγγέλλω(!) ,(ναι για σένα μιλάω!), λίγο κάτι ιστορίες που διάβαζα, θυμήθηκα μια ιστορία που όποτε τη θυμάμαι μετά τα δάκρυα, πάντα γελάω και θα ήθελα να την γράψω. Μια ιστορία από τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι, που για σας σίγουρα θα είναι γελοία...

Εγώ έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στη Ρόδο. Ένα ωραιότατο νησάκι (τι άλλο θα έλεγα), που όμως το χειμώνα η πιθανότητα να χιονίσει είναι απειροελάχιστη. Άντε να ρίξει δυο νιφάδες στον Προφήτη - Ηλία. Που και εκεί όποτε πήγαινα ή θα είχε εξαφανιστεί το πρωί, ή θα έριχνε την επόμενη μέρα. Εγώ όμως ήθελα πάντα να δω χιόνι, να παίξω χιονοπόλεμο, να φτιάξω χιονάνθρωπο και όλα αυτά που έβλεπα και ζήλευα σαν μικρό παιδάκι που ήμουν και εγώ.

Η στεναχώρια μου τεράστια. Όχι επειδή δεν είχα δει ποτέ χιόνι, αλλά επειδή δεν το θυμόμουν. Ρωτούσα τη μαμά μου:
-Μαμά χιονίζει ποτέ στη Ρόδο;
-Σπάνια, αλλά έχει χιονίσει.
-Αφού είναι σπάνια, να πάμε διακοπές τα Χριστούγεννα που είναι χειμώνας για να δω και χιόνι;
-Δεν ξέρω. Μη ρωτάς εμένα... Αλλά έχεις δει χιόνι...
-Πότε;;;
-Θυμάσαι τη χρονιά που πήγαμε στην Αθήνα; Τότε.

Δίκιο είχε. Είχα δει χιόνι. Που και που ερχόντουσαν εικόνες στο μυαλό μου. Θυμόμουν εμένα και τον αδελφό μου να παίζουμε στην αυλή του σπιτιού μας. Ώρες ώρες ήταν σαν να είχα την εικόνα μπροστά μου και άλλες σαν απλή ανάμνηση. Την χρονιά που είχαμε πάει στην Αθήνα ήμουν κάπου έξι χρονών, για αυτό δεν είχα έντονες εικόνες. Τελικά την χρονιά που χιόνισε στη Ρόδο είχα δει και εγώ το χιόνι!

Μα γιατί δεν έχω και πιο καθαρές εικόνες; Δεν ήμουν και τόσο μικρή. Μέχρι και το αυτοκίνητο θυμάμαι που ήταν στην αυλή... Ε; Το ποιο; Που; Πως χώρεσε το αυτοκίνητο στην αυλή; Έστω πως βγάλαμε τις γλάστρες και τις μεταφέραμε στο μπαλκόνι... Δεν χωράει από την πόρτα! Ουπς... Τώρα θυμήθηκα! Αυτό το είχα δει στον ύπνο μου... Ήταν άλλο ένα ζωντανό όνειρο! Πολύ ζωντανό όμως!

Μα η μαμά λέει πως έχω δει χιόνι... Γιατί δεν το θυμάμαι;
-Μαμαααα! Πότε είδα χιόνι εγώ;
-Σου είπα όταν πήγαμε στην Αθήνα.
-Όχι μου είπες την χρονιά που πήγαμε στην Αθήνα...
-Ε, το ίδιο δεν είναι;
-Αφού Αθήνα πήγαμε καλοκαίρι που μετά κάναμε και τις εκδρομές μας...
-Όχι τότε. Τότε περάσαμε από την Αθήνα δεν πήγαμε...
-Και πότε πήγαμε;
-Καλά όταν τρέχαμε για τα πόδια σου, στην Αθήνα δεν πηγαίναμε;
-Μα τότε ήμουν δεν ήμουν δύο χρονών!

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πίστευε ότι θα θυμόμουν κάτι από αυτή την ηλικία. Δεν θυμόμουν τον γύψο, δεν θυμόμουν τα σίδερα που είχα στα παπούτσια μου. Θα θυμόμουν το χιόνι; Βέβαια μετά έμαθα και από τον αδελφό μου, που σαν μεγαλύτερος είχε εικόνες, πως και εκεί χιόνι της πλάκας είχαμε δει. Λίγο για δείγμα είχε ρίξει.

Και μου άρεσε τόσο όταν πήγαινα και της μουρμουρούσα
-Εγώ γιατί δεν θυμάμαι το χιόνι;;;
Τώρα τι να κάνω, το άλλαξα...
-Εγώ πότε θα δω χιόνιιιιιι;;;


Άλλο ένα όνειρο που για αρκετά χρόνια ήταν, ή πίστευα πως ήταν αλήθεια. Και αν δεν βρισκόταν αυτό το ηλίθιο αυτοκίνητο μες τη μέση ακόμα θα το πίστευα και θα νόμιζα πως έχω δει χιόνι...

Ένα χαμόγελο, ένα γέλιο

Ένα χαμόγελο,
μια ζωή ολόκληρη μέσα σε αυτό
Μια στιγμή και χιλιάδες αναμνήσεις ταυτόχρονα
Και ξαφνικά ένα βλέμμα
και ένα γέλιο δυνατό ακούγεται από δύο πρόσωπα ταυτόχρονα
σε δύο μυαλά η ίδια σκέψη
η ίδια στιγμή
Μα πως γίνετε;
Η ζωή διαφορετική
οι χιλιάδες αναμνήσεις άλλες
κι όμως η μια κοινή στιγμή αρκεί
και το γέλιο κρατάει
είναι το ίδιο και για τους δυο
και είναι αληθινό
Και όταν τα δύο πρόσωπα κουραστούν
το γέλιο σταματάει
μα στα χείλη μένει ένα χαμόγελο
όχι το αρχικό ένα άλλο που είναι ίδιο στα δυο πρόσωπα
και μετά ένα άλλο που διαφέρει
Και μετά μια κουβέντα είναι αρκετή
για να επαναληφθεί η διαδικασία από την αρχή
Και πάντα επαναλαμβάνετε!

(Πόσα γέλια; Πόσα γέλια από τότε που σε γνώρισα; Είναι απίστευτες οι φορές που έχουμε ακριβώς το ίδιο στο μυαλό μας και αρκεί ένα βλέμμα για να συνεννοηθούμε. Είχα τρομάξει πραγματικά τις προάλλες που σε είδα κλαμμένη και τόσο απογοητευμένη. Όταν την ίδια μέρα βγαίνοντας από το ιατρείο χαμογελούσες πάλι και βγαίνοντας από τον άλλον, τον τρελογιατρό, (εσύ ξέρεις;)) σκάσαμε στα γέλια ένοιωσα να μου δίνεις πίσω κάτι πολυτιμότατο που μου είχες πάρει το ίδιο πρωί, την φίλη μου! Σ' ευχαριστώ που δεν έχασες την δύναμη σου!)

Γιατί πάλι;

Πόνεσα πάλι σήμερα
μαζί σου...

Σε είδα απογοητευμένη
πικραμένη
στεναχωρημένη
Να σου πω έχεις άδικο;
Δεν μπορώ!
Εγώ πόνεσα πιο πολύ
όταν σε είδα να κλαις πάλι
αλλά δεν μπορούσα να το δείξω...
Έπρεπε να προσπαθήσω να σε βοηθήσω
να νοιώσεις καλύτερα έστω
να μην εγκαταλείψεις.

Ήθελες να φύγεις
να πας πίσω, σπίτι σου
ίσως και εγώ αυτό να ήθελα
μετά από τόσες φορές...
Εννοείται δεν ήθελα να σε σταματήσω από αυτό
Η επιλογή δική σου
Ήθελα να ξέρεις
πως εγώ θα είμαι δίπλα σου
είτε μείνεις ή φύγεις.

Αναρωτιέμαι γιατί
γιατί πάλι να πάθεις τα ίδια;
Γιατί να ταλαιπωρείσαι ξανά;
Μέσα μου πονάω πιο πολύ μαζί σου
παρά όταν συμβεί κάτι σε μένα
Και εννοείται δεν με παρηγορεί!
Εσύ μου χάρισες χαμόγελο
δεν μπορώ να βλέπω τα μάτια σου δακρυσμένα!
Δεν σου πάνε...
Δεν μπορώ να σε βλέπω να πονάς!

Πόσο χάρηκα όταν σε είδα να γελάς πάλι!
Και εγώ το πιστεύω
αυτή τη φορά θα βρουν και τι φταίει!
Πόσο χάρηκα που πίστεψες και εσύ!

Μέσα από την καρδιά μου
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ!
Και να μην έρθει πάλι... ποτέ!

(Δεν ξέρω τι θα κάνεις
αλλά σε θέλω υγιή και χαμογελαστή
από εδώ και πέρα!)

Σε μια φίλη...

Περιμένω...

Τις τελευταίες μέρες όταν είμαι στο σπίτι απλά περιμένω...

Περιμένω να κάνω αυτά που κανόνισα την επόμενη ώρα, μέρα, βδομάδα, ακόμα και τον επόμενο μήνα. Περιμένω να μου μιλήσει κάποιος ή να μου απαντήσει. Περιμένω να βρω κάτι να πω, κάτι να κάνω. Περιμένω να κανονίσω κάτι καινούργιο. Περιμένω την πρώτη βροχή. Περιμένω την πρώτη αλλαγή. Περιμένω την επόμενη στιγμή, ξεχνώντας να ζήσω αυτή. Και δεν ξέρω καν γιατί. Απλά περιμένω να μάθω...

Σε σκέφτομαι......

Χτες μιλήσαμε για σένα
και στο ζαλισμένο μου μυαλό ήρθε πάλι η μορφή σου
το χαμόγελο σου.
Αχ, το χαμόγελο σου...

Γύρισε και η ελπίδα
πως δεν έχουν τελειώσει όλες οι ευκαιρίες
πως τίποτα δεν τελείωσε
και ίσως...

Άλλωστε δεν ξέρω
ποτέ δεν έμαθα τι σκέφτεσαι εσύ
κανείς δεν θέλησε να μου πει
και κυρίως εσύ.

Και ξέρω ότι έχεις καταλάβει
ότι και να μου λένε εγώ ξέρω
εκείνη τη μέρα μου το είπε το βλέμμα σου
Αχ, το βλέμμα σου...

Ξέρεις λοιπόν αλλά δεν μιλάς
δεν λες κάτι
και δεν ξέρω καν γιατί
δεν ξέρω αν πρέπει να ξεχάσω
ή να ελπίζω
να προσπαθήσω άλλη μια φορά εγώ
και θα το κάνω
αν με αφήσεις θα το κάνω
μέχρι να είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει ελπίδα.

Όλα αυτά γυρνούσαν χτες στο ζαλισμένο μου μυαλό
και το βράδυ ήρθες μετά από καιρό
ήρθες πάλι στο όνειρο μου
όπως ήρθες και παλιά...

Σε είδα πάλι
σε είδα να χαμογελάς.
Σε άκουσα να μιλάς.
Αχ, η φωνή σου...

Και ξύπνησα
για άλλη μια φορά από φόβο
μην αρχίζω να ελπίζω πάλι...

Μια τελευταία προσπάθεια θέλω να κάνω
να ξέρω αν πρέπει να σβήσω κάθε ελπίδα
ή όχι...

Δε με βοηθάς κι εσύ
αφού ξέρεις γιατί δε με βοηθάς;

Περιμένω εκείνη τη μέρα
να ανοίξω όλα τα χαρτιά μου...
Έτσι κι αλλιώς ξέρεις
όλοι ξέρουν...
Δε φοβάμαι.
Τι να φοβάμαι;
Μη γίνω ρεζίλι;
Έγινα..
Τουλάχιστον αυτή τη φορά θα τα ξεκαθαρίσω όλα...

Ονειρεμένος κόσμος.

Κάνεις όνειρα για έναν κόσμο μαγεμένο
όπου όλα γίνονται όπως θες εσύ
Κι όταν ανοίξεις τα μάτια σου
λες είναι μακριά
πολύ μακριά από εμένα

Ονειρεύεσαι έναν κόσμο που δεν μπορείς να έχεις
έτσι λες...
Μα τι λες;;;

Γιατί δεν βλέπεις πως όλος ο κόσμος είναι στα χέρια σου;


Ο κόσμος σου είναι αυτός που φτιάχνεις
Εσύ!
Μόνο εσύ!

Εσύ διαλέγεις αν θα έχει χαμόγελα
ή δάκρυα
Αν θα έχει ανθρώπους που σε αγαπάνε
ή σε πληγώνουν
Αν θα είσαι ευτυχισμένη
ή όχι...

Εσύ πλάθεις τον κόσμο σου
στα χέρια σου

Όχι μόνο τον ψεύτικο κόσμο
που έχεις στα όνειρα σου
Αλλά και αυτόν που ζεις
που είναι τα όνειρα σου!
αν το διαλέξεις...

Κι όταν κάτι δεν βγει όπως το θες
μην κλάψεις!
Χαμογέλα!
Κάτι καλύτερο θα έρθει
σήμερα
αύριο
αργότερα...
Έχει σημασία;
Θα έρθει!
Αν δεν πάψεις να πιστεύεις
να αγωνίζεσαι
και να ονειρεύεσαι.

Εσύ πρέπει να αγωνιστείς
για τον κόσμο σου
τον ονειρεμένο!

Γιατί να χάνεις χρόνο λοιπόν;

Τα όνειρα ξυπνάνε τα συναισθήματα

Όταν δημιούργησα αυτό το blog δεν είχα σκεφτεί ότι θα το χρησιμοποιούσα για τους προβληματισμούς μου, για να εκφράζω τις σκέψεις ή κάτι τέτοιο. Για αυτό το λόγο το αφιέρωσα στα όνειρα. Όχι μόνο τα δικά μου, αλλά σε όλα τα όνειρα... Για να είμαι ειλικρινείς μάλλον θα συνεχίσω περισσότερο να γράφω τις σκέψεις μου, παρά να γράφω για τα όνειρα. Με κάθε ευκαιρία όμως θα αναφέρομαι σε όνειρα... Όπως θα κάνω και σε αυτή την ανάρτηση...

Δεν αρνήθηκα ποτέ ότι τα όνειρα έχουν δύναμη, τη δύναμη που τους δίνεις εσύ. Δε θα αρνηθώ ότι εγώ στα όνειρα μου δίνω μια μυστηριώδη δύναμη, αφού τα κάνω κομμάτια της ζωής μου. Ό,τι θέλω να ζήσω και δεν μπορώ αρχικά απλά το ονειρεύομαι. Όμως έχω επίγνωση ότι αυτό που ζω είναι ένα όνειρο και όχι η πραγματικότητα. Και δεν θα αρνηθώ ότι δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να δω ένα τέτοιο όνειρο, ότι έχουν και τέτοια δύναμη...

Ονειρεύομαι ακόμα και συναισθήματα... Για τα συναισθήματα που δεν έχω νοιώσει ακόμα στην ζωή μου, απλά φαντάζομαι πως θα είναι κάπως έτσι. Όπως είναι φυσικό δεν μπορώ να φτιάξω ένα συναίσθημα αν δεν το νιώσω πρώτα, αν δεν το ζήσω... Ένα από αυτά που συνήθιζα να ονειρεύομαι είναι αυτό του έρωτα (πολλά ονειρευόμουν, αλλά δεν ερωτευόμουν). Έβλεπα τους πάντες γύρω μου να το έχουν ζήσει και ήθελα και εγώ... Δεν μπορούσα όμως ποτέ να το νιώσω πραγματικά, αφού δεν υπήρχε κανένας για να το νιώσω εκτός από τον φανταστικό ανθρωπάκο του μυαλού μου. Δεν πίστευα πως θα το κατάφερνα ποτέ στα όνειρα μου, αν δεν εμφανιζόταν τουλάχιστον κάποιος μη φανταστικός πρώτα...

Μέχρι εκείνο το βράδυ τουλάχιστον που είδα το πιο ζωντανό όνειρο που θα μπορούσα... Ήμουν στην Ρόδο με την παρέα μου. Μόνο που εκτός από τους γνωστούς υπήρχαν άλλα δύο άτομα. Φαινόντουσαν πεντακάθαρα κι ας μην τους είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. Ούτε στο δρόμο, ούτε σε κάποια καφετέρεια, ούτε στη σχολή, ούτε πουθενά. Αν τους είχα δει θα τους αναγνώριζα αμέσως, γιατί φαινόντουσαν τόσο καθαρά, όσο βλέπω κάποιον στον ξύπνιο μου. Πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί στα όνειρα μου, αφού πάντα τα πρόσωπα είναι λίγο θολά. Τον έναν από αυτούς τους δύο λοιπόν τον ερωτεύτηκα! Δεν ξέρω πως, δεν μπορώ ακόμα να το εξηγήσω αλλά ναι. Το έκανα. Όχι νόμιζα, όχι ονειρεύτηκα... Τον ερωτεύτηκα! Από εκείνη τη μέρα, για αρκετό καιρό όποτε ήμουν έξω κοίταζα πιο πολύ γύρω μου μήπως τον δω, και για μερικά βράδια πριν κοιμηθώ παρακαλούσα να τον ξαναδώ.

Δεν τον ξανάδα ποτέ, ούτε στον ύπνο μου, ούτε ξύπνια... Δεν θυμάμαι πια την μορφή του... Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που αισθάνθηκα τότε. Ήταν πρώτη φορά κι ίσως η μοναδική ακόμα...

"Όποιος κι αν είσαι
δε με ενδιαφέρει
εγώ θα σε ονειρευτώ
Όποιος κι αν είσαι
δε με ενδιαφέρει
εγώ θα τρέξω να σε βρω

Δως μου σημάδι
δως μου ένα χάδι
δώσε μου δύναμη να πάω μακρυά
Μη με τρελαίνεις
μη με κοροϊδεύεις
εγώ αισθάνομαι πολλά

Να σε γνωρίσω
να σου μιλήσω
εγώ μοναχά ζητώ
Να σε κρατήσω
κι ας μη σε φιλήσω
έστω και για ένα λεπτό

Όποιος κι αν είσαι
δως μου σημάδι
να σε ονειρευτώ
Κι όταν ξυπνήσω
να σε συναντήσω
και να τελειώσει όλο αυτό

4-11-2006"

Αυτό το όνειρο όμως μου δημιούργησε ένα συναίσθημα παραπάνω. Τα όνειρα λοιπόν μπορούν να ξυπνήσουν τα συναισθήματα σου! Πριν από αυτό το όνειρο, μπορεί να έβλεπα κάποιον και να έλεγα ωραίο παιδί, αλλά μέχρι εκεί. Μετά από αυτό το όνειρο βλέπω κάποια άτομα λίγο διαφορετικά πια. Και μιλάω για άτομα που υπάρχουν, όχι που έχω φανταστεί ή ονειρευτεί. Μπορεί να μην έχω νοιώσει ακόμα κάτι τόσο έντονο όσο στο όνειρο μου, αλλά έχω ενθουσιαστεί. Και λίγο και πολύυυυυ. Και δεν ξεχνάω να έχω τα μάτια μου ανοιχτά και να βλέπω γύρω μου, όχι απλά να κοιτάω...

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...

Πριν λίγο κάποιος μ έστειλε αυτή τη φωτογραφία...

Φοβάμαι

Φοβάμαι το δάκρυ που θα πέσει
κι ένα γέλιο ακόμα θα κλέψει
ένα γέλιο που πρέπει να ακουστεί
γιατί είναι αυτό που ζητά η ψυχή


Φοβάμαι τόσο το φόβο που θα νιώσω
και τη χαρά που αισθάνομαι θα σκοτώσω
τη χαρά που τόσο άδοξα θα φύγει
ενώ η καρδιά μου ζητά να τη ζήσει


Φοβάμαι το αύριο που θα αντικρίσω
γιατί τίποτα πάλι δεν θα κερδίσω
μα θα κερδίσω τόσα πολλά
αν ανοίξω τα μάτια και διώξω τον πόνο μακριά

Πότε θα φύγει ο φόβος από μέσα μου;

Εικόνες του καλοκαιριού

Ένα δείγμα από τις εικόνες αυτού του καλοκαιριού από τις διακοπές μου στην Χάλκη... Μη τρομάζετε παιδιά, δεν ξεχωρίζει κανένα από τα πρόσωπα μας...

"Σαν κοιτώ στη θάλασσα βαθιά
βλέπω τα όνειρα μου να βγαίνουν αληθινά
και στο βάθος στο γαλάζιο το πλατύ
ένα καράβι περνά μ' άσπρο πανί

Ο καπετάνιος από μέσα χαιρετά
και μας κλείνει το μάτι πονηρά
με νόημα τη θάλασσα κοιτά
σα να μας λέει βουτίξτε ξανά

Εγώ χρόνια εδώ μέσα ζω
και δεν έπαθα κανένα κακό
το γαλάζιο και το μπλε το βαθύ
είναι ό,τι πιο γλυκό στη ζωή

19-07-2003"

Αυτή είναι η θέα που έχω από το σπιτάκι μου... Και δεν την συγκρίνω με τίποτα άλλο! Εκεί μπορώ να ηρεμώ και να ταξιδεύω για ατέλειωτες ώρες. Ειδικά το βράδυ που εκτός από τη γαλήνη της θάλασσας μπορώ να δω και τα αστέρια πεντακάθαρα. Εκεί μπορώ και να διασκεδάσω με τους φίλους μου στην θάλασσα και την αυλή (τέτοιες εικόνες δεν μπορώ να δείξω γιατί θα φανούν πρόσωπα)

Ταξιδεύω όμως και όταν κοιτάω έξω από την μπαλκονόπορτα μου στη Ρόδο... Κι ας μην είναι κάτι συνταρακτικό, εμένα με πάει μακριά και με γεμίζει εικόνες...

2 λόγια για το καλοκαίρι

Έζησα ένα καλοκαίρι που με γέμισε αναμνήσεις
Που δεν ένοιωσα μόνη πάνω από 10 λεπτά (τη μέρα)
Πάνω από όλα όμως έζησα αυτό το καλοκαίρι
Δεν κλείστηκα πάλι στους τοίχους ενός σπιτιού
Βγήκα έξω
Και όταν το έκανα αυτό δεν κλείστηκα πάλι στον εαυτό μου
Μίλησα! Γέλασα! Δάκρυσα!
Κυρίως ένοιωσα!
Πως δεν είμαι αόρατη, υπάρχω...
Υπάρχουν πράγματα που με πονάνε, ακόμα
Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι να τα μοιραστώ
Θα θυμάμαι αυτές τις διακοπές για πάντα
Όχι γιατί ήταν οι καλύτερες
Πιστεύω θα έρθουν και πιο καλές
Αλλά γιατί ήταν οι πρώτες που δεν ταξίδεψα μόνη
Είχα φίλους και άτομα που με υπολογίζουν
Και ταξιδέψαμε μαζί
Τόσο κοντά , σε ένα νησάκι πιο δίπλα
Αλλά και τόσο μακρυά, στα όνειρα μου!
Μιλήσαμε!
Γελάσαμε!
Ζήσαμε!

Σε ένα βαθμό αισθάνομαι τύψεις που περιγράφω τόσο όμορφα ένα καλοκαίρι που εξελίχθηκε σε εθνική τραγωδία.. Δεν έχω λόγια για αυτές τις καταστροφές... Μόνο θλίψη, πόνο και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ?. Γιατί είμαστε τόσο αναίσθητοι τελικά; Γιατί εκμεταλλευόμαστε τόσο τον ανθρώπινο πόνο; Θρηνώ τόσο για αυτούς που χάθηκαν όσο και για αυτούς που έχασαν τα πάντα... Και μπορεί να μην έκανα κανένα σχόλιο πιο πάνω, αλλά αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για να γεμίσουν πόνο αυτό το τόσο όμορφο για μένα καλοκαίρι. Λυπάμαι και ντρέπομαι ταυτόχρονα για όλους...

Μα γιατί δεν γελάτε;

Κλείνω τα μάτια μου

και είσαι εκεί

νιώθω την ανάσα σου

βλέπω το χαμόγελο σου

η λάμψη που βγάζει με ταξιδεύει

με πάει μακριά.

Σε αγγίζω

σε έχω δίπλα μου

σου κρατάω το χέρι

Περπατάμε μαζί

παίρνω δύναμη από το χαμόγελο σου

Σηκώνω το χέρι μου να σε χαϊδέψω

σε πλησιάζω...

Μα γιατί γελάτε;

Τι είναι τόσο αστείο;

Έχω ανοίξει τα μάτια

γυρνάω να δω αν γελάς κι εσύ

Έφυγες…

Μη γελάτε!

Ένα ζουζούνι ήθελα να διώξω

Έφυγε…

Θα ξαναρθεί;

Θα ξαναρθείς;

Δεν ξέρω...

Φοβάμαι!

Μη γελάτε…

Χαμογελάω που είμαι μόνη

είναι ωραίο.

Μη γελάτε…

Δεν είμαι τρελή

ξέρω ότι δεν κρατάω τίποτα

το χέρι μου είναι άδειο

πάντα ήταν...

Έχω ανοιχτά τα μάτια

βλέπω το χαμόγελο σου

είσαι εσύ, δεν ταξιδεύω.

Το χέρι σου κρατάει κάτι

δεν είναι άδειο

ποτέ δεν ήταν...

Συνεχίζω το δρόμο μου

σε χαιρετάω

με κοιτάς

λες ένα «γεια»

Συνεχίζεις το δρόμο σου...

Μα γιατί δεν γελάτε;

Καλό Καλοκαίρι!!!

Επιτέλους τελείωσαν οι εξετάσεις! Και από αύριο σπίτια μας! Γυρίζω Ρόδο, στους γονείς μου, στην εκεί παρέα μου! Και αυτό το καλοκαίρι αποτελεί το πιο μεγάλο στοίχημα για εμένα... Μετά από τόσο καιρό δικαιούμαι και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω καλά! Ήδη με τα παιδιά έχουμε πει να πάμε για 3-4 μέρες Χάλκη για διακοπές... Δεν είναι μια καλή αρχή;
Στη Ρόδο δεν έχω ίντερνετ, αν και με κάθε ευκαιρία θα μπαίνω, οπότε σας χαιρετάω τώρα για το καλοκαίρι... Αύριο δεν ξέρω αν θα προλάβω να μπω με όλες τις ετοιμασίες. Σας εύχομαι λοιπόν καλό καλοκαίρι, να περάσετε υπέροχα, να διασκεδάσετε και να ξεκουραστείτε πολύ και να κάνετε ό,τι ονειρευόσαστε! Και μη σταματάτε να ονειρεύεστε και να ταξιδεύετε με τα όνειρα σας (Καλά τα ταξίδια του καλοκαιριού, αλλά των ονείρων έχουν άλλη χάρη)!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!!

Το αστέρι στα κομμάτια

Στης ζωής μου τα κομμάτια
ψάχνω να βρω ένα αστέρι
που κανείς να μην υπάρχει
και κανείς να μην το ξέρει

Στου ονείρου τα κομμάτια
τα σπασμένα που με κόβουν
βλέπω εγώ να θρύψαλα τους
τη ζωή μου να ματώνουν

Επιμένω πια να ζήσω
στο αστέρι εκείνο μόνο
να υπάρχω να αναπνέω
και να ζω για μένα μόνο

Επιμένω να ξεχάσω
ό,τι μου θυμίζει εσένα
ό,τι μου θυμίζει πόνο
παρελθόν, δάκρυα και ψέμα!