Λίγο από όλα...

Τέλος και επίσημα η εξεταστική! Γιατί ανεπίσημα, δεν άρχισε και ποτέ… Με μπάνια στη θάλασσα μετρούσα τις μέρες. Ο απολογισμός: 15 μπανάκια, 7 μαθήματα, από τα οποία περάσαμε 1, περιμένουμε άλλα 2 ίσως (ίσως είπα ντε!) 3… Και τι ένα πέρασα! Προγραμματισμό! Που έλεγα θα παίρνω πτυχίο και θα χρωστάω τη c…

Από τώρα διακοπές! Και εκεί που ήμουν πότε θα πάω Ρόδο και πότε θα πάω Ρόδο, θα μείνω περίπου 20 μερούλες ακόμα στο Ηράκλειο! Ο λόγος, ακόμα δεν ξέρω σίγουρα, λέω πως είναι για να φύγω μαζί με τον αδελφό μου. Δεν μπορώ 14-15 ώρες μέσα σε ένα καράβι μοναχούλι μου! Και καλοκαίρι τώρα, δεν θέλω να βάλω πάλι τους γονείς μου σε έξοδα αεροπλάνου…

Κατά τα άλλα μην περιμένετε να με βλέπετε περισσότερο. Περνάω φάση, που δεν με κρατά στην blogόσφαιρα. Δεν ήταν λόγο της εξεταστικής που χάθηκα. Περνώ, σας διαβάζω, αλλά δεν γράφω! Ούτε σε μένα, ούτε σε σας. Είναι μια από αυτές τις φάσεις, που πραγματικά νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω. Από το απλό “γεια” μέχρι κάτι παραπάνω. Όσοι θυμούνται πως ήμουν τον Απρίλη, να φανταστούν κάτι παρόμοιο. Από τότε που μπήκε ο Ιούνης και ένα… πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, άστα να πάνε… νέο! Γιατί αυτά παθαίνεις όταν δένεσαι με άτομα και καταστάσεις, πρόβλημα δεν είναι μόνο το δικό σου… Αλλά και οι μήνες ανταγωνισμό έχουν μεταξύ τους! Όταν έρχονται δεύτεροι, φροντίζουν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, για αυτό σταματώ εδώ με αυτό…

Κάπου εδώ πέρα είμαι. Που ακριβώς δεν ξέρω να σας πω ούτε κι εγώ… Ό,τι και να είχα στο μυαλό μου, με κάποιο τρόπο ανατρέπεται. Είχα στο μυαλό μου πως θα ήμουν Ρόδο, μα είμαι Ηράκλειο. Έχω στο μυαλό μου να περάσω από κάπου, μα δεν βλέπω να βγαίνει. Έχω στο μυαλό μου να πάω και κάπου με τον αδελφό μου, αλλά πλέον μεγάλα λόγια δεν λέω. Πάντως κάπου εδώ.

Αυτά, γιατί αν γράψω κάτι παραπάνω, θα το σβήσω μετά πάλι όλο μαζί ή θα το κρατήσω μόνο για μένα, όπως όλα τα τελευταία κείμενα μου…

Και για το τέλος, ένας στίχος που σήμερα άκουσα με διαφορετική προσοχή από ότι συνήθως: «Αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά!»

Καλό Καλοκαιράκι!

Τσικνίσατε;

Τσικνίσατε χτες; Μπράβο, μπράβο! Και εμείς τσικνίσαμε, η παρέα μου και εγώ. Σε ένα πολύ ωραίο ρακάδικο. Ήρθε κρασί, αρκετό θα έλεγα, και ήρθαν και τα ψητά μας. Όλη η παρέα έλεγε πως τα είχανε ψήσει πολύ ωραία! Έτσι όπως ψήσανε και εμένα δηλαδή! Όμορφα, γύρω γύρω και μέχρι μέσα!

Όταν τους είδα να μπαίνουν στο μαγαζί, δε με πείραξε. Είχα να τον δω σχεδόν 6 μήνες. Τον συναντάω στο δρόμο, πριν κάποιες βδομάδες, μιλάμε, χαιρετιόμαστε… Δεν μου κάνει τίποτα, δε με ενοχλεί, ξέρω πως έχει η κατάσταση. Λίγο καιρό μετά ξανασυναντάω τυχαία όλη την καλή παρέα, που φρόντισε να κάνει παιχνιδάκι τα συναισθήματα μου. Παρόλο που και εμείς (ήμουν με την κολλητή μου) τους είδαμε και εκείνοι εμάς, δεν μιλήσαμε… Πάλι δε με πείραξε. Και χτες, όταν μπήκαν στο μαγαζί, δεν με πείραξε.

Δε με ενόχλησε… Μα όταν ήρθε να μας χαιρετήσει ο φίλος του, εξαφανίστηκε το κρασί στο ποτήρι μου, που μόλις είχε γεμίσει… Από νευρικότητα και μόνο! Δε με ενόχλησε… Αλλά έβλεπα τα βλέμματα τα δικά του συνεχώς στο μέρος μου! Δε με ενόχλησε… Μα ήρθαν να χορέψουν εκεί που χορεύαμε εμείς και όταν τελείωσε το τραγούδι, εκεί που ετοιμαζόντουσαν να φύγουν και έκανε ένα βήμα μπροστά, μετά κάνει ένα πίσω, με πιάνει από το χέρι, το χαϊδεύει λίγο, μου χαμογελάει (με αυτό το απίστευτο χαμόγελο του) και φεύγει με το βλέμμα του να μένει πάνω μου στα πρώτα βήματα. Δε με ενόχλησε… Μα όταν πήγε και χόρεψε το ζεϊμπέκικο έβλεπα κάθε τόσο το βλέμμα του, να μένει στο δικό μου… Άκουσα και σπόντα από τον φίλο του, πως έπρεπε να πάω και να χειροκροτήσω. Δε με ενόχλησε… Όμως πήγαμε και χορέψαμε κάτω, επειδή είχαν σηκωθεί και εκείνοι. Δε με ενόχλησε… Αλλά και τις δυο φορές που χορέψαμε κρατούσα το χέρι του

Δε με ενόχλησε… ΨΕΜΑΤΑ! Μετά από όλα αυτά με ενόχλησε! Και πολύ, πάρα πολύ μάλιστα! Και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το βλέμμα του όταν κοιτούσε, αν και έπρεπε. Και γύρισα πίσω και θυμόμουν ότι πέρσυ τέτοια εποχή περίπου στο πάρτυ που είχα κάνει, η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να έρθει εκείνος και μου ερχόταν κάθε τόσο να πετάξω το Σάββατο κάνω αποκριάτικο πάρτυ, θα έρθετε; Αλλά έπνιγα τη φωνή μου και κατάπινα τη γλώσσα μου… Γιατί τους ξέρω… Ξέρω πως για άλλη μια φορά όλα ήταν ένα παιχνιδάκι. Γιατί δεν μπορώ να αντέξω άλλο ρεζιλίκι. Γιατί δε μου αξίζει να γίνονται αντικείμενο για διασκέδαση τα συναισθήματα μου. Μα όσο και να ξέρω, λυπάμαι, αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου να μην ρωτάω, γιατί όλα αυτά τα βλέμματα; Γιατί το βήμα πίσω; Μπας; Και τώρα εδώ, να σβήσω αυτό το μπας για πάντα…

Δε με ενόχλησε… ΑΛΗΘΕΙΑ! Γιατί διασκέδασα τρελά με την παρέα μου! Γιατί τέτοιο γέλιο είχα καιρό να ρίξω και να φανταστείτε πως γελάω κάθε μέρα με πολύ απλά πράγματα. Γιατί κατάφερα να σηκώσω για χορό παιδιά από την παρέα που δεν σηκώνονται με τίποτα! Γιατί διασκεδάσαμε με όλη τη σημασία της λέξης! Γιατί στο κάτω κάτω μετά από όλα αυτά που έγιναν, δε μου αξίζει! Και είναι ηλίθιο να συνεχίζω να κατηγορώ τους φίλους του και να του δίνω ελαφρυντικά ενώ έχει την ίδια ευθύνη! Η μόνη διαφορά είναι πως εκείνος έπαιζε με τις πράξεις και έμπαιναν οι φίλοι του να παίξουν με τις λέξεις…

Δε με ενόχλησε λοιπόν, γιατί χτες πέρασα τέλεια με την παρέα μου! Και η παρέα είναι που θα μείνει! Παρόλα αυτά, σήμερα, μέσα μου με έτρωγε η επιθυμία να κάνω μια αναπάντητη… Όχι με απόκρυψη όπως εκείνοι, αλλά με αριθμό, κανονικά… Και μετά μια πρόσκληση, έστω και τελευταία στιγμή… Μέχρι αύριο θα μου περάσει! Έχουμε και ένα πάρτυ να κάνουμε και να περάσουμε τέλεια!!! Όπως και πέρσυ που δεν εμφανίστηκε ποτέ…

Σήμερα...

Ήξερα πως τον τελευταίο καιρό έτρωγες συνέχεια από έξω. Είχες πεθυμήσει το σπιτικό φαγητό, το ζητούσες, μα δεν έμπαινες στον κόπο να μαγειρέψεις. Ήξερες, αλλά έλεγες πως δεν πετύχαινες ό,τι κι αν έκανες. Όμως το ήθελες σαν τρελός…

Το μεσημέρι δεν είχα να κάνω κάτι… Έρχομαι σπίτι σου και χτυπάω την πόρτα. Ανοίγεις και εκπλήσσεσαι. Ήξερες πως δεν έχω καθόλου χρόνο. Χαιρετιόμαστε, με κοιτάς αλλά δεν μιλάς, δεν λες να περάσω, και στέκεσαι μπροστά στην πόρτα. Θα μιλήσω εγώ…

- Σήμερα μαγειρεύω εγώ!

- Ξέρεις;

- Αμέ! Τι νόμιζες;

- Για να σε δούμε…

Γελάμε…

- Δεν έχω τίποτα στο σπίτι…

- Κάτι θα βρω εγώ μην ανησυχείς!

Κάνω έφοδο στα άδεια ντουλάπια σου

- Τι φτιάχνεις;

- Δε σου λέω. Έκπληξη!

- Ωχ! Θα τρώγεται;

- Δεν ξέρω… Με αυτά που βρήκα ότι μπορώ κάνω.

Έτοιμο το φαγητό. Το βάζω σε πιάτα και το φέρνω. Με το που το βλέπεις χαμογελάς… Εγώ πάντα αυστηρή με τον εαυτό μου..

- Δεν είναι πετυχημένο…

Δεν μιλάς… Χαμογελάς λίγο, αλλά δεν ξέρω αν είναι επειδή συμφωνείς και δεν θες να το πεις, ή θες να μου πεις πως είναι καλό. Δεν ξεχωρίζω το χαμόγελο σου. Ξέρεις να κρύβεις αυτά που σκέφτεσαι…
Τελειώσαμε το φαγητό και σηκώνομαι να αφήσω τα πιάτα. Σηκώνεσαι και εσύ και μου δίνεις ένα φιλί.

- Πρέπει να φύγω…

Μου την δίνει όταν πρέπει να φύγω… Πάμε μέχρι την πόρτα και εσύ δεν λες τίποτα. Η πόρτα ανοίγει, βγαίνω έξω… Αμέσως γυρνάω και σε κοιτάω…

- Σου άφησα τα πιάτα… Να τα πλύνεις!

Χαμογελάς… Δεν ξέρω αν σκέφτεσαι «Ναι σιγά, αφού θα το κάνεις εσύ» ή θα τα πλύνεις… Γυρνάω πάλι μπροστά και φωνάζω ένα «γεια!» σηκώνοντας το χέρι… Ακούω την πόρτα να κλείνει πίσω μου… Τίποτα άλλο…

Τα φτερά της αισιοδοξίας

Μη με ρωτάς!
Δεν θέλω να μιλήσω!
Δε θα πω τίποτα και μην επιμένεις!

...
...
...

Μη φωνάζεις!
Δεν είναι πως δεν θέλω!
…και το ξέρεις…
Είναι που δεν έχω κάτι να πω!

...
...
...

Είναι απλά ένα κενό!
Εκεί… ανοίγει μπροστά μου… και τσουπ!
Πέσαμε!
Σε πήρα μαζί μου…
Συγγνώμη…

...
...
...

Για αυτό σου είπα να μην έρθεις!
Για αυτό σου είπα μην ασχολείσε!
Για αυτό δεν ήθελα να ξέρεις…

...
...
...

Τώρα που ήρθες κι εσύ εδώ ποιος θα μας βγάλει;

...
...
...

Μόνες μας;;;;
Πας καλά;;;;;
Πως;;;;;;
Ξύπνααααααα!!!!!!!
Δες που ήμαστε!
Δες πόσο κάτω!
Πως θα ανέβουμε;
Δεν θα φτάσουμε ποτέ πάνω!
Ήθελες και κορυφές…
Ας βγούμε από τον πάτο και καλά θα ήμαστε…

...
...
...

Να ‘μαι αισιόδοξη;
Εγώ να είμαι αλλά τι θα κερδίσω;
Η αισιοδοξία θα μου πετάξει κανένα σκοινί;
Θα πέσει καμιά σκάλα από πάνω;
Ή είναι πολυτελείας η αισιοδοξία και θα φέρει κανένα ελικόπτερο;

...
...
...

Τι, τι, τι, τι θα κάνει;
Χαχαχαχαχαχαχαχαχα
Και μετά και μετά;
Έλα μην σταματάς το παραμυθάκι εδώ…
Αυτό κι αν είναι επιστημονική φαντασία!

Τι γιατί γελάω;
Ρωτάς;
Μα ακούς τι λες;

...
...
...

Ακούς…
Και ακόμα αναρωτιέσαι γιατί γελάω;
Εεε… πες σε αυτή την αισιοδοξία σου θέλω μεγάλο μέγεθος
Θα τα πάρουμε που θα τα πάρουμε να πάμε και λίγο πιο πάνω
Και λευκό χρώμα κατά προτίμηση!
Μάλλον όχι αν βγαίνει σε γαλάζιο θα το προτιμήσω

...
...
...

Ότι χρώμα θέλω εγώ;
Υπάρχουν από όλα;
Γιούπιιιιιιι!!!!!!
Και τι πρέπει να κάνω;

Α, ναι, ναι
Να είμαι αισιόδοξη!
Είμαι αισιόδοξη
Είμαι αισιόδοξη
Είμαι αισιόδοξη
Είμαι αισιόδοξη
Είμαι αισιόδοξη
Ρε συ τζάπα η δουλειά
Τίποτα…

...
...
...

Πως;
Θα έρθουν όταν πάψω να το λέω;
Και πως;

...
...
...

Α…
Δύσκολα μου έβαλες τώρα
Όταν πιστέψω λοιπόν…
Κανένας που να πουλάει τα φτερά της αισιοδοξίας υπάρχει εδώ κάτω;;;
…
…

...
...
...

…
…
Μπα…
Όσοι τα είχαν πήγαν πάνω…
Πιασαν και κορυφή;

...
...
...

…
…
…
…
…

Γιατί η αισιοδοξία δεν βρίσκετε στα λόγια. Μόνο μέσα μας. Κι αν πραγματικά πιστέψεις, που ξέρεις; Μπορεί να πιάσεις και κορυφή! Με τα φτερά της ντε! Τι νόμιζες;;;

Τριήμερο

Η βδομάδα ήταν η πρώτη στο Ηράκλειο για το νέο χρόνο. Η ατμόσφαιρα από την αρχή ήταν διαφορετική, είχε ευχές, χαρούμενες και ξεκούραστες φάτσες, κατσουφιασμένες λόγο επιστροφής, περισσότερη κουβέντα, αλλά και διάβασμα λόγο εξεταστικής στον ορίζοντα και ασκήσεων που έπρεπε να παραδοθούν...

Παρασκευή βράδυ προσπαθούμε να κανονίσουμε να βγούμε... Τα νεύρα σπάνε, γιατί για άλλη μια φορά δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.. Ο ένας δεν μπορεί τώρα, ο άλλος μετά, ο ένας δεν μπορεί εδώ, ο άλλος εκεί. Γενικά μια τέτοια κατάσταση. Αυτή η κατάσταση κάθε φορά που πάμε να κανονίσουμε κάτι. Οπότε με όση υπομονή έχουμε ειδικά η κολλητή μου και λίγο εγώ, προσπαθούμε να βρούμε μια μέση λύση, μπας και βγούμε... Αν καταφέρουν να σπάσουν τα νεύρα μας και ξενερώσουμε τελείωσε, θα μείνουμε σπίτι... Τελικά τα καταφέρνουμε!!! Βγαίνουμε και πάμε σε ένα clubάκι... Κάποια στιγμή, η μισή παρέα φεύγει, για λόγο που η αλήθεια κατανοώ.. Μετά από λίγο φεύγουμε και εμείς λόγο κούρασης του ενός... Παρόλα αυτά ΔΕΝ παραπονιέμαι! Πέρασα πολύ ωραία! Γελάσαμε πάρα πολύ, το κλίμα ήταν άκρως διασκεδαστικό και εμείς το ευχαριστηθήκαμε!

Σάββατο... Από το πρωί στο σπίτι και τι άλλο, βαρεμάρα! Βρε δεν πάμε για κανένα καφεδάκι; Και δεν πάμε; Ωραία! Άντε να κανονίσουμε πάλι! Η γνωστή διαδικασία... Το ψάχνουμε λίγο για να βολέψουμε όσους θέλουν και αφού όλο και κάποιος τα μασάει, λέμε ώρα και όποιος έρθει! Ήρθαν όλοι! Έστω και με μεγάαααλη καθυστέρηση κάποιοι. Άλλη μια φορά περάσαμε υπέροχα! Είχα πραγματικά πολύ καιρό να νιώσω έτσι. Ακόμα περισσότερο γέλιο, ακόμα πιο απίστευτες συζητήσεις και εγώ απίστευτα ικανοποιημένη με τον εαυτό μου. Με ένα κομμάτι από αυτά που συζητούσαμε, βασικά με το μεγαλύτερο, εγώ συνήθως ψιλοχανόμουν σε σκέψεις, επιθυμίες και άλλες τέτοιες βλακείες που με ψιλοέριχναν και με έκαναν κάπως να απέχω... Κάποιες σκέψεις πάλι μπήκαν στο μυαλό μου, αλλά δεν με έριξαν. Ήταν ένα φανταστικό Σάββατο!

Να τη και η Κυριακή. Η μέρα θα βγει στο σπίτι... Όχι, δεν θα κλειστώ μέσα! Θα μαζευτούν οι φίλοι του αδελφού μου και θα ψήσουν. Συνηθίζουν να το κάνουν, από τότε που κόλλησαν σαν παρέα. Άλλη μια μέρα που γέλασα πραγματικά πάρα πολύ! Η μέρα είχε στιγμές που πιστεύω δεν θα ξεχάσω ποτέ! Είχα έξι άντρες να μαγειρεύουν για μένα. Έλεγαν πως αφού είμαι το μόνο κορίτσι, ήταν υποχρεωμένοι να με προσέχουν, πως ήμουν η μόνη που είχε δικαίωμα να κάνει και να ζητήσει ότι θέλει. Όχι μην ξεγελιέστε! Δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά ιππότες. Ούτε έριξα κάτι στο νερό που έφτιαχναν τους καφέδες τους! Απλά για άλλη μια φορά ήμουν αυτή που θα έκανε τη λάντζα μετά, οπότε με πρόσεχαν, μην τους κλείσω μες στο σπίτι μέχρι να τα καθαρίσουν όλα. Είναι και δύσκολοι! Για να καθαρίσουν και να κόψουν τις πατάτες θέλανε 2 μαχαίρια, ένα σουρωτήρι και 3 πιάτα! Για το τηγάνισμα μετά δεν μιλάω... Κάθε τόσο να λένε για το πόσο "Άγιος" άνθρωπος θα είναι αυτός που θα καταφέρει να τα καθαρίσει όλα αυτά. Η στιγμή που πραγματικά θα μου μείνει, είναι όταν μαζευτήκαμε πάνω από το pc και έψαχναν στο youtube τραγούδια, όχι και τόσο σοβαρά με άκυρα βιντεάκια... Το γέλιο, ρίξαμε με αυτό...

...Αν δεν δεις 5 γομάρια να χορεύουν και να τραγουδάνε δεν θα καταλάβεις!

Από την ώρα που έφυγαν, άρχισα να έχω μια πραγματικά περίεργα χαρούμενη διάθεση. Μέχρι και τώρα νιώθω ευδιάθετη, μέσα μου. Στην πλάκα λέω πως κάτι έβαλαν στο φαγητό. Πραγματικά πιστεύω πως αυτό το τριήμερο γέμισα από ζωή, από ζωντάνια, από γέλιο, από εικόνες, από χαρούμενες σκέψεις, από φίλους, από ευτυχία! Έτσι απλά... Γιατί έζησα την καθημερινότητα μου! Επειδή χάρηκα κάθε στιγμή μου! Έκλεψα κάθε κουβέντα, κάθε χαμόγελο, κάθε ήχο, κάθε άρωμα, κάθε εικόνα, κάθε στιγμή! Για μένα και μόνο!

Προς το παρόν έχει μπει το πρόγραμμα για το διάβασμα... Από το Σάββατο δηλαδή μπήκε, αλλά αυτή τη βδομάδα αρχίσαμε πιο σοβαρά... Την άλλη αρχίζω! Όχι πως δεν θα έχουμε γέλια, χαρές και πανηγύρια! Χωρίς αυτά αρνούμαι να διαβάσω :Ρ

Πρώτη φορά...

Μια εκδρομή που ήθελες να κάνεις ακριβώς ένα χρόνο πριν, ένα όνειρο που είχες δει τότε και θυμάσαι ξαφνικά με το που μπεις στο λεωφορείο, μια κρυφή ελπίδα, ίσως και επιθυμία... Κι όμως δεν σε νοιάζει πλέον, δεν περιμένεις τίποτα! Έμαθες να ζεις έτσι... Έμαθες πως τίποτα δεν γίνετε όταν το περιμένεις, όταν το ζητάς...

Το ταξίδι ξεκίνησε! Φτάνεις στον προορισμό σου και το φιλαράκι σου σε περιμένει εκεί. Σου λέει μια κουβέντα στο λεωφορείο καθώς πηγαίνετε σπίτι του... Στο αφτί, σαν να ήταν μυστικό. Γελάς, αλλά δεν ξέρεις γιατί. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου φάνηκε τόσο αστείο. Ίσως σκέφτηκες "ναι σιγά", ίσως σκέφτηκες "λες;", ίσως θυμήθηκες πάλι το όνειρο...

Και το βράδυ βγαίνετε για τα γενέθλια του. Δεν σκέφτεσαι και δεν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά! Ήρθες να περάσεις καλά και έχεις αδειάσει το μυαλό σου από σκέψεις.

Δεν ξέρεις κανέναν, εκτός από το φιλαράκι σου, το οποίο χάνετε λίγο μετά για... δικές του δουλειές Στην αρχή κολλάς, δεν ξέρεις κανέναν, δεν έχεις μάθει και να μιλάς... Ψιλοαπογοητεύεσαι και η σκέψη "όλο το βράδυ θα κοιτάω απλά τους άλλους" περνάει από το μυαλό σου και κάθεται, για λίγο ή για πολύ... Στο τέλος έχεις χάσει τον χρόνο και αδυνατείς να θυμηθείς. Παρατηρείς τον κόσμο... Μια στιγμή, αρπάζεις μια κουβέντα και βρίσκεις την ευκαιρία να πεις κάτι. Δύσκολο για σένα και χαίρεσαι που το έκανες!

Στην παρέα που μιλάς είναι και εκείνος... Τον είχες δει, προσέξει, κοιτάξει λίγο παραπάνω (πες το όπως θες) από την αρχή που μπήκε στο μαγαζί. Γνωρίζεστε, μιλάτε, χορεύεται, μιλάτε και χαμογελάς... Χαμογελάς πολύ, έτσι χωρίς λόγο. Μάλλον υπάρχει λόγος, μα δεν μπορείς να τον εξηγήσεις...

Και μετά νιώθεις σα να τα κάνεις όλα πρώτη φορά. Σαν να χορεύεις, να μιλάς, να κοιτάς, να σε κοιτάνε πρώτη φορά... Μα ίσως πρώτη φορά τα κάνεις έτσι... Και μετά μια βόλτα, μια στιγμή και από εκεί και πέρα, μόνο εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα... Πρώτη φορά νιώθεις έτσι και απλά δεν έχεις λόγια... Ίσως τα βρεις, ίσως και όχι, μα δε σε νοιάζει! Κρατάς τις εικόνες σου, τα συναισθήματα σου και είναι ότι χρειάζεσαι! Ίσως δεν θέλεις και να πεις κάτι, δεν έχεις την ανάγκη... Τα ξέρεις εσύ και φτάνει...


Χτες γύρισες πίσω... Η σκέψη σου χαμένη εκεί. Έχεις ένα φόβο λιγότερο, μα και έναν παραπάνω. Και δεν ξέρεις... Από εδώ και πέρα τι;... Πάντως χαμογελάς!

Σαββατόβραδο

Το Σάββατο που πέρασε πήγα μόνο για έναν καφέ, νωρίς, με την παρέα… Όταν γύρισα σπίτι ο αδελφός μου έβλεπε κάτι στην TV που δεν με ενθουσίαζε και άνοιξα το laptop μου. Κρύωνα υπερβολικά, παρόλο που απ’ ότι μου έλεγε δεν ήταν κρύο το σπίτι. Είχα βάλει τις ζεστές πιτζαμούλες μου, και καθόμουνα τυλιγμένη σε δυο φλις κουβέρτες κι όμως κρύωνα. Έβαλα λίγη μουσική και μιλούσα με την κολλητή μου, ναι πριν 5 λεπτά ήμασταν μαζί. Τελείωσε αυτό που έβλεπε ο αδελφός μου και πήγε να ξαπλώσει. Στο ζάπινγκ πήρε το μάτι μου τον Τερζή και το άφησα εκεί. Δεν ξέρω τι άποψη έχετε, αλλά για μένα αυτός ο άνθρωπος είναι φωνάρα και έχει ένα απίστευτο τρόπο να σου μεταφέρει συναισθήματα… Είχα αρχίσει να μιλάω και με άλλο άτομο και βλέποντας πως δεν ζεσταινόμουν, μου πρότεινε να φτιάξω ένα ζεστό…

Το Σαββατόβραδο μου λοιπόν το πέρασα στον καναπέ, κουκουλωμένη, με ένα ζεστό, μιλώντας με δυο άτομα στο msn, ακούγοντας Τερζή, τραγουδώντας και ψιλοχορεύοντας, τα χορευτικά τραγούδια, με όσο περιθώριο μου άφηναν οι κουβέρτες…

Και χιλιάδες σκέψεις να γυρνάνε στο μυαλό μου… Κάθε τι αυτό το Σαββατόβραδο μου θύμιζε τα κενά που έχω μέσα μου… Αρχικά ο Τερζής, που είχαν τελειώσει τα χορευτικά και είχε γυρίσει στα μελαγχολικά…

Με αφορμή ένα από αυτά, η Μυρτώ να μου λέει πόσο της λείπουν τα παιδιά από τη Ρόδο, τα φιλαράκια της, λέγοντας πως και οι δυο τους πέρασαν στην Αθήνα και έχουν ο ένας τον άλλoν, ενώ εκείνη είναι εδώ μόνη της… Ξέρω πως η σχέση τους είναι μοναδική, πως είναι τα φιλαράκια από τα σχολικά χρόνια. Έχουν μοιραστεί τα απίστευτα, έχουν κάνει τις τρέλες, έχουν ζήσει τα πάντα… Και ξανά το κενό μου μπροστά μου, ένα κενό που δεν θα καλυφθεί ποτέ… Δεν θα αποκτήσω ποτέ το σχολικό φιλαράκι που θα μοιραστούμε τρέλες, εξόδους, γέλια και δάκρυα… Κι όσο ακούω τα τόσο ωραία λόγια, κάτι μέσα μου σπάει, εγώ δεν θα το έχω ποτέ! Και όπως και να το κάνουμε το να ακούς πως ήρθε εδώ και είναι μόνη της, δεν είναι ότι πιο ευχάριστο… Λογικό, το καταλαβαίνω, το βλέπω και χωρίς να μιλήσει, αλλά όχι ευχάριστο…

Και δεν έφτανε αυτό… Όλα γυρνούσαν γύρω από το μεγάλο κενό που τον τελευταίο καιρό με έπνιγε! Είναι αυτός, που μπορεί να μη με ενδιαφέρει πλέον, αλλά όποτε τον θυμάμαι, θυμάμαι και την ανάγκη, το κενό… Το Σάββατο πήγαμε στην καφετέρια που τον είχα πρωτογνωρίσει, και δεν είχε τύχει να ξαναπάμε… Μιλήσαμε για την παρέα του και τελικά για αυτόν… Και να ακούς και τον Τερζή…

Τα δυο μεγάλα κενά μου απέναντι μου λοιπόν! Κι αν δεν σας φτάνει με το ένα άτομο μιλούσαμε για κενά! Για το δικό της κενό…

Κι όμως για εμένα το Σαββατόβραδο ήταν μαγικό! Μελαγχόλησα και πολύ μάλιστα, πάρα πάρα πολύ! Αλλά ούτε μια στιγμή δεν έπεσα! Ούτε στα κενά μου, που είχαν ανοίξει μπροστά μου και με περίμεναν, με φώναζαν, αλλά ούτε και γενικότερα! Απλά μια τεράστια μελαγχολία σε όλη την ατμόσφαιρα, από παντού!

Μιλούσα με δυο άτομα.. Για πολύ καιρό το μόνο που ζητούσα ήταν να υπάρχει κάποιος να μιλάω, δεν μπορούσε τώρα να μη με καλύπτει! Μια κολλητή (για μένα τουλάχιστον) και μια φίλη(;)… Δεν μου αρέσει η λέξη και το έχω πει, αλλά δεν ξέρω ποια άλλη να χρησιμοποιήσω. Όταν δεν την έχω γνωρίσει ποτέ, αλλά νιώθω πως την ξέρω. Μπορώ να της μιλήσω για αυτά που έχω στο μυαλό μου και μου μιλάει και εκείνη. Έχω γελάσει άπειρες φορές, εκφράζομαι χωρίς το φόβο μην παρεξηγηθώ και μιλάμε σχεδόν σε καθημερινή βάση… Δεν ξέρω καμιά πιο κοντινή λέξη… Μιλούσα λοιπόν με φίλους!!! Τραγουδούσα τραγούδια που με γέμιζαν και κάποια από αυτά τα ψιλοχόρευα! Είχα αρχίσει να ζεσταίνομαι! Δεν ξέρω αν ήταν το ζεστό, ή ότι ζεσταινόμουν μέσα μου… Για μένα λοιπόν ήταν ένα υπέροχο Σαββατόβραδο!!!

Η κουβέντα που μου είπαν και κράτησα… “Στα απλά πράγματα βρίσκεις την ευτυχία!”

Κι όταν ξάπλωσα είχα ένα χαμόγελο! Δεν ξέρω αν ήταν μια κουβέντα, μια στιγμή ή αν ήταν όλα… Δεν με νοιάζει!!! Μετά από πάρα πολύ καιρό, ίσως και χρόνια ξάπλωσα με χαμόγελο!

Ελπίζω να είχες και εσύ ένα χαμόγελο όταν πήγες να ξαπλώσεις! Ελπίζω κάθε βράδυ να έχεις ένα χαμόγελο!

...θα νικήσω!

Φόβος είναι θα νικήσω
δεν μπορώ να τον αφήσω
από πάνω εγώ θα βγω
απ' την καρδιά χαμογελώ!

Μην αγχώνεσαι εσύ
τρόπο έχω στη ζωή
πείσμα δύναμη πολλή
δεν θα πέσω! Θα το δεις!

Μη με αγχώνεις μοναχά
μη ρωτάς, ξαναρωτάς
θέλω πίστη. Πάω μπροστά!
Όχι αμφιβολία, ερωτιματικά...

Αγκαλιά...

Δεν ξέρω αν μου λείπεις εσύ
Αν ζητάω εσένα
ή ζητάω απλά μια ζεστή και τρυφερή αγκαλιά
και κάποιον που να νοιάζεται
...κάπως διαφορετικά...


Έχω τόσο ανάγκη από μια αγκαλιά
Μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη
όποιου είδους αγάπη!

Θέλω λίγα λεπτά να κρυφτώ εκεί μέσα
Να νιώσω την αγάπη
πως κάποιος ενδιαφέρεται για εμένα
κάποιος νοιάζεται..
Υπάρχει κανένας;

Έχω ανάγκη μια αγκαλιά μέσα στην οποία να μπορώ
να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο
και να ακουμπήσω εκεί όλα αυτά που γέμισαν πάλι το μυαλό μου
να σκεπάσω την ανάγκη, την επιθυμία που έχω
να σε ξαναδώ
να αφήσω την μελαγχολία που μου έφερε η βροχή
να διώξω τα δάκρυα που κρατάω μέσα μου τόσο καιρό
γιατί απλά πρέπει να φαίνομαι και να είμαι καλά
Να τα ακουμπήσω όλα εκεί μέσα
και να τα πάρει η αγάπη που την περιβάλει
και να τα γιατρέψει
να τα κάνει όμορφες αναμνήσεις
να τα κάνει όμορφα συναισθήματα

Αν ήμουν σπίτι μου
θα χωνόμουν στην αγκαλιά της μαμάς μου
είναι η μόνη που με αγκαλιάζει με αγάπη
με κάποια αγάπη
με την πιο δυνατή αγάπη
... άλλωστε δεν έχω νοιώσει άλλη αγάπη
έχω νοιώσει άλλο ενδιαφέρον
αλλά ποτέ κανείς δεν μου έδειξε μια άλλη αγάπη...

Έχω τόσο ανάγκη να βρω μια αγκαλιά εδώ
και να χωθώ μέσα της
και να νιώσω αγάπη
όποια αγάπη
και να αφεθώ...
από εσένα...
Όχι!
Εσύ ούτε καν νοιάζεσαι
και είναι ένα από αυτά που θέλω να αφήσω εκεί μέσα...
Από έναν φίλο...
Δεν ξέρω...
Μπορεί;
Νοιάζεται! αλλά μπορεί;

Θέλω να χαθώ σε μια αγκαλιά
και να νιώσω την αγάπη
όποια αγάπη...

Πολλά ζητάω;

Η πρώτη βροχή...

Έβρεξε...

Πρώτη φορά...

Όταν άρχισε να ψιχαλίζει βγήκα στο μπαλκόνι
σήκωσα το κεφάλι μου στον ουρανό
και άφηνα τις σταγόνες να πέφτουν στο πρόσωπο μου

Σταμάτησε...

Αυτό ήταν πάλι...

Όπως χτες το βράδυ
όταν φεύγαμε με τα παιδιά από την καφετέρια
ψιχάλιζε και εμείς περπατούσαμε στην βροχή χωρίς ομπρέλα...
Και μετά από λίγο σταμάτησε...

Όμως όχι!

Δεν είναι το ίδιο!

Μετά από λίγο αρχίζει να βρέχει
κανονικά, δυνατά
κάθομαι στον καναπέ με την κολλητή μου
χαζεύω για λίγο έξω από την μπαλκονόπορτα
κοιτάω με επιμονή τη βροχή να πέφτει
γυρνάω και της λέω κέρδισα το στοίχημα!

Φέτος ήταν η πρώτη βροχή που θυμάμαι
που έβρεξε μόνο έξω
και όχι και στην καρδιά μου
η μελαγχολία που έχω
είναι μια γλυκιά μελαγχολία
όχι πόνος...

Ξανακοιτάω έξω...

Χαμογελάω...







Υ.Γ. Δεν έχει καμία σχέση με το παραπάνω, αλλά θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Ηλία, που μου έστειλε το "Καληνύχτα Μαργαρίτα" του Χατζή. Ευχαριστώ πολύ!

Αφήστε με ήσυχη...

Γιατί δεν με αφήνετε να ηρεμήσω;
Γιατί δεν με αφήνετε να ξεχάσω;
Να πάω παρακάτω θέλω αφού ξέρω ότι δεν γίνετε τίποτα
να τον θυμάμαι σαν μια καλή ανάμνηση μόνο
και να συνεχίσω όπως πριν
χωρίς να γυρνάει η σκέψη του κάθε τόσο
χωρίς να κοιτάω γύρω γύρω όταν ακούω αυτό το όνομα
αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια
θέλω να ξεχάσω
Γιατί δεν με αφήνετε;

Τι καταλαβαίνετε με τις αναπάντητες σας;
Δεν βλέπετε ότι δεν κρύβεστε πίσω από την απόκρυψη σας;
Γιατί με κάνετε να πιστεύω ότι ίσως κάτι να έχει αλλάξει
και με ξαναγεμίζεται σκέψεις και ίσως;
Αφήστε με ήσυχη!

Και αν φταίει κάποιος που οι ελπίδες μου έσβησαν έτσι είστε εσείς
εσείς καταστρέψατε κάθε περίπτωση να κανονιστεί κάτι και να τον ξαναδώ
η συμπεριφορά σας φταίει!
Γιατί εγώ δεν έχω σκοπό να πληγώσω
ή να στεναχωρήσω καμία όμορφη σχέση
για μια ελπίδα που θα πέσει στο κενό
Και ενώ φταίτε για όλα
συνεχίζετε να με ενοχλείτε!
ΓΙΑΤΙ;

Αφήστε με να ξεχάσω...
Αφήστε με να πάω παρακάτω...
Μη με γυρνάτε πίσω...
Αφήστε με ήσυχη!
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ άλλο...

Καλώς ήρθες

Είναι πάλι μια από εκείνες τις μέρες που θα ήθελα να ήσουν εδώ
να έπιανες το χέρι μου και να πετούσαμε μαζί μέχρι τα αστέρια
και νοιώθω πως έχω την δύναμη να πετάξω, να πάω μακρυά
εκεί που υπάρχουν μόνο τα όνειρα μου και χαμόγελα

Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη να σε φωνάξω να έρθεις
να πετάξουμε μαζί, όπως τότε που ήσουν εδώ
Μα δεν θα το κάνω, δεν θα σε φωνάξω,
δεν θα έρθεις έτσι κι αλλιώς...

Κλείνω τα μάτια μου και απλώνω τα χέρια
δεν μπορώ να καταλάβω πια κατεύθυνση έχουν
δεν θα τα ανοίξω για να δω, δε με ενδιαφέρει!

Φαντάζομαι... Φαντάζομαι... Φαντάζομαι...
Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα, λείπεις εσύ...
Αυτό λέω, για αυτό προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου
δεν μπορώ να ονειρευτώ χωρίς εσένα, είμαι αδύναμη...

Και εκεί έρχεται η μορφή σου!
Τόσο γνώριμη κι ας την είχα διαγράψει από το μυαλό μου
Πως μπόρεσα να ξεχάσω;
Αυτό το χαμόγελο που βγαίνει πρώτα από την καρδιά
αυτά τα μάτια που καθρεφτίζουν τα πάντα μέσα τους
την αθωότητα, την παιδικότητα, την ζωντάνια, την χαρά
Πως τα ξέχασα όλα αυτά;

Βουτάς το χέρι μου με την ανυπομονησία που είχες για να ζήσεις
ακούω την καρδιά σου που χτυπά σε τρελούς ρυθμούς από την λαχτάρα
Λαχτάρα να μην αφήσεις ούτε μια στιγμή να πάει χαμένη
να κάνεις όσα περισσότερα μπορείς
μα πάνω από όλα να περνάς καλά
να διασκεδάζεις και να χαμογελάς!

Πως τα ξέχασα όλα αυτά;
Αυτό το καρδιοχτύπι, αυτά τα μάτια...
Πως τα άφησα να χαθούν έτσι στο χρόνο
και να πάρουν μαζί τους τα όνειρα, την ελπίδα μου
το πείσμα μου για ζωή;

Καλώς ήρθες!

Ένα χαμόγελο, ένα γέλιο

Ένα χαμόγελο,
μια ζωή ολόκληρη μέσα σε αυτό
Μια στιγμή και χιλιάδες αναμνήσεις ταυτόχρονα
Και ξαφνικά ένα βλέμμα
και ένα γέλιο δυνατό ακούγεται από δύο πρόσωπα ταυτόχρονα
σε δύο μυαλά η ίδια σκέψη
η ίδια στιγμή
Μα πως γίνετε;
Η ζωή διαφορετική
οι χιλιάδες αναμνήσεις άλλες
κι όμως η μια κοινή στιγμή αρκεί
και το γέλιο κρατάει
είναι το ίδιο και για τους δυο
και είναι αληθινό
Και όταν τα δύο πρόσωπα κουραστούν
το γέλιο σταματάει
μα στα χείλη μένει ένα χαμόγελο
όχι το αρχικό ένα άλλο που είναι ίδιο στα δυο πρόσωπα
και μετά ένα άλλο που διαφέρει
Και μετά μια κουβέντα είναι αρκετή
για να επαναληφθεί η διαδικασία από την αρχή
Και πάντα επαναλαμβάνετε!

(Πόσα γέλια; Πόσα γέλια από τότε που σε γνώρισα; Είναι απίστευτες οι φορές που έχουμε ακριβώς το ίδιο στο μυαλό μας και αρκεί ένα βλέμμα για να συνεννοηθούμε. Είχα τρομάξει πραγματικά τις προάλλες που σε είδα κλαμμένη και τόσο απογοητευμένη. Όταν την ίδια μέρα βγαίνοντας από το ιατρείο χαμογελούσες πάλι και βγαίνοντας από τον άλλον, τον τρελογιατρό, (εσύ ξέρεις;)) σκάσαμε στα γέλια ένοιωσα να μου δίνεις πίσω κάτι πολυτιμότατο που μου είχες πάρει το ίδιο πρωί, την φίλη μου! Σ' ευχαριστώ που δεν έχασες την δύναμη σου!)

Γιατί πάλι;

Πόνεσα πάλι σήμερα
μαζί σου...

Σε είδα απογοητευμένη
πικραμένη
στεναχωρημένη
Να σου πω έχεις άδικο;
Δεν μπορώ!
Εγώ πόνεσα πιο πολύ
όταν σε είδα να κλαις πάλι
αλλά δεν μπορούσα να το δείξω...
Έπρεπε να προσπαθήσω να σε βοηθήσω
να νοιώσεις καλύτερα έστω
να μην εγκαταλείψεις.

Ήθελες να φύγεις
να πας πίσω, σπίτι σου
ίσως και εγώ αυτό να ήθελα
μετά από τόσες φορές...
Εννοείται δεν ήθελα να σε σταματήσω από αυτό
Η επιλογή δική σου
Ήθελα να ξέρεις
πως εγώ θα είμαι δίπλα σου
είτε μείνεις ή φύγεις.

Αναρωτιέμαι γιατί
γιατί πάλι να πάθεις τα ίδια;
Γιατί να ταλαιπωρείσαι ξανά;
Μέσα μου πονάω πιο πολύ μαζί σου
παρά όταν συμβεί κάτι σε μένα
Και εννοείται δεν με παρηγορεί!
Εσύ μου χάρισες χαμόγελο
δεν μπορώ να βλέπω τα μάτια σου δακρυσμένα!
Δεν σου πάνε...
Δεν μπορώ να σε βλέπω να πονάς!

Πόσο χάρηκα όταν σε είδα να γελάς πάλι!
Και εγώ το πιστεύω
αυτή τη φορά θα βρουν και τι φταίει!
Πόσο χάρηκα που πίστεψες και εσύ!

Μέσα από την καρδιά μου
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ!
Και να μην έρθει πάλι... ποτέ!

(Δεν ξέρω τι θα κάνεις
αλλά σε θέλω υγιή και χαμογελαστή
από εδώ και πέρα!)

Σε μια φίλη...

Περιμένω...

Τις τελευταίες μέρες όταν είμαι στο σπίτι απλά περιμένω...

Περιμένω να κάνω αυτά που κανόνισα την επόμενη ώρα, μέρα, βδομάδα, ακόμα και τον επόμενο μήνα. Περιμένω να μου μιλήσει κάποιος ή να μου απαντήσει. Περιμένω να βρω κάτι να πω, κάτι να κάνω. Περιμένω να κανονίσω κάτι καινούργιο. Περιμένω την πρώτη βροχή. Περιμένω την πρώτη αλλαγή. Περιμένω την επόμενη στιγμή, ξεχνώντας να ζήσω αυτή. Και δεν ξέρω καν γιατί. Απλά περιμένω να μάθω...

Σε σκέφτομαι......

Χτες μιλήσαμε για σένα
και στο ζαλισμένο μου μυαλό ήρθε πάλι η μορφή σου
το χαμόγελο σου.
Αχ, το χαμόγελο σου...

Γύρισε και η ελπίδα
πως δεν έχουν τελειώσει όλες οι ευκαιρίες
πως τίποτα δεν τελείωσε
και ίσως...

Άλλωστε δεν ξέρω
ποτέ δεν έμαθα τι σκέφτεσαι εσύ
κανείς δεν θέλησε να μου πει
και κυρίως εσύ.

Και ξέρω ότι έχεις καταλάβει
ότι και να μου λένε εγώ ξέρω
εκείνη τη μέρα μου το είπε το βλέμμα σου
Αχ, το βλέμμα σου...

Ξέρεις λοιπόν αλλά δεν μιλάς
δεν λες κάτι
και δεν ξέρω καν γιατί
δεν ξέρω αν πρέπει να ξεχάσω
ή να ελπίζω
να προσπαθήσω άλλη μια φορά εγώ
και θα το κάνω
αν με αφήσεις θα το κάνω
μέχρι να είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει ελπίδα.

Όλα αυτά γυρνούσαν χτες στο ζαλισμένο μου μυαλό
και το βράδυ ήρθες μετά από καιρό
ήρθες πάλι στο όνειρο μου
όπως ήρθες και παλιά...

Σε είδα πάλι
σε είδα να χαμογελάς.
Σε άκουσα να μιλάς.
Αχ, η φωνή σου...

Και ξύπνησα
για άλλη μια φορά από φόβο
μην αρχίζω να ελπίζω πάλι...

Μια τελευταία προσπάθεια θέλω να κάνω
να ξέρω αν πρέπει να σβήσω κάθε ελπίδα
ή όχι...

Δε με βοηθάς κι εσύ
αφού ξέρεις γιατί δε με βοηθάς;

Περιμένω εκείνη τη μέρα
να ανοίξω όλα τα χαρτιά μου...
Έτσι κι αλλιώς ξέρεις
όλοι ξέρουν...
Δε φοβάμαι.
Τι να φοβάμαι;
Μη γίνω ρεζίλι;
Έγινα..
Τουλάχιστον αυτή τη φορά θα τα ξεκαθαρίσω όλα...

Ονειρεμένος κόσμος.

Κάνεις όνειρα για έναν κόσμο μαγεμένο
όπου όλα γίνονται όπως θες εσύ
Κι όταν ανοίξεις τα μάτια σου
λες είναι μακριά
πολύ μακριά από εμένα

Ονειρεύεσαι έναν κόσμο που δεν μπορείς να έχεις
έτσι λες...
Μα τι λες;;;

Γιατί δεν βλέπεις πως όλος ο κόσμος είναι στα χέρια σου;


Ο κόσμος σου είναι αυτός που φτιάχνεις
Εσύ!
Μόνο εσύ!

Εσύ διαλέγεις αν θα έχει χαμόγελα
ή δάκρυα
Αν θα έχει ανθρώπους που σε αγαπάνε
ή σε πληγώνουν
Αν θα είσαι ευτυχισμένη
ή όχι...

Εσύ πλάθεις τον κόσμο σου
στα χέρια σου

Όχι μόνο τον ψεύτικο κόσμο
που έχεις στα όνειρα σου
Αλλά και αυτόν που ζεις
που είναι τα όνειρα σου!
αν το διαλέξεις...

Κι όταν κάτι δεν βγει όπως το θες
μην κλάψεις!
Χαμογέλα!
Κάτι καλύτερο θα έρθει
σήμερα
αύριο
αργότερα...
Έχει σημασία;
Θα έρθει!
Αν δεν πάψεις να πιστεύεις
να αγωνίζεσαι
και να ονειρεύεσαι.

Εσύ πρέπει να αγωνιστείς
για τον κόσμο σου
τον ονειρεμένο!

Γιατί να χάνεις χρόνο λοιπόν;