Αφιερωμένο!!!

Για εσάς που μου δώσατε ζωή

που μου δώσατε όλη την αγάπη που θα μπορούσα να πάρω κι ακόμα περισσότερη

που μου μάθατε να είμαι άνθρωπος

να έχω καρδιά, να νιώθω

να έχω μυαλό, να σκέφτομαι

που με πέρνετε αγκαλιά κάθε φαρά που πονάω και γιατρεύετε τις πληγές μου

που κάνατε τόσες θυσίες για να φτάσω εδώ που είμαι και συνεχίζετε

που μου έχετε εμπιστοσύνη και μου το δείχνετε

που ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε χαίρεστε με τις επιλογές μου, αν χαίρομαι εγώ

που μου δώσατε φτερά και με μάθατε να πετάω, ακόμα κι αν η διαδρομή είναι μακριά από εσάς, διαφορετική ή ακόμα και αντίθετη από αυτή που φανταστήκατε

που μου δίνετε ό,τι μπορεί να χρειάζομαι είτε το έχετε είτε όχι

και κυρίως το δίνεται χωρίς να περιμένετε αντάλλαγμα... ή μάλλον με μόνο αντάλλαγμα ένα χαμόγελο μου, που πολλές φορές σας στερώ

που με μαλώνετε για να γίνω καλύτερη και όχι να με δείτε να κλαίω και να πέφτω

κι αν κλάψω με μαγικό τρόπο παίρνετε μακριά όλα τα δάκρυα μου

κι αν πέσω γίνεστε το σκαλοπάτι για να ανέβω, χωρίς να σας νοιάζει αν θα πατήσω πάνω σας

που όταν σας απογοητεύω δε μιλάτε

ενώ όταν σας κάνω υπερήφανους χαμογελάτε τόσο δυνατά που φωτίζεται η ζωή μου

Για εσάς που δεν σας έχω πει όσα ευχαριστώ πρέπει

ούτε όσα «σ’αγαπώ» νοιώθω

που σας στέρησα αγκαλιές από πείσμα

και κάθε φορά είστε οι δέκτες των νεύρων μου

που σας έκανα να υποφέρετε όταν περνούσα τη φάση μου

που δεν είπα τα συγγνώμη που σας χρωστάω

και δεν αγωνίστηκα ποτέ όσο μπορούσα για πράγματα που θα σας έκαναν χαρούμενος

Για εσάς που είστε η ζωή μου

και τρέμω στη ιδέα να πάθαιτε κάτι

Μπαμπά, μαμά, για εσάς

για να σας ευχηθώ χρόνια πολλά

και να είστε πάντα μαζί και αγαπημένοι!

Τελικά...

...το blogάκι μου δεν κλείνει...

Τι να κάνω; Το έμαθα, το συνήθισα και όσο το βλέπω δεν μπορώ να μην γράφω. Το κακό βέβαια είναι πως δεν μπορώ να γράφω όλα όσα θέλω. Βασικά δεν μπορώ να γράψω σχεδόν τίποτα τώρα που το σκέφτομαι.

Το blog δεν θα κλείσει και το αποφάσισα! Αλλά θα βρίσκομαι και αλλού... Το που δεν μπορώ να το πω, για ευνόητους λόγους, αλλά όποιος θέλει, έχω βάλει στο προφίλ μου ένα mail. Αλλά τονίζω, για όσους θέλουν!

Και για να δείτε πως έχω και χαλαρά ποστάκια για εδώ έτοιμα, ορίστε...

Αυτές τις μέρες όπως ξέρετε είναι περίοδος εξεταστικής και εγώ βρίσκομαι ανάμεσα σε βιβλία, πολλά από τα οποία ανοίγω και βλέπω για πρώτη φορά! Όπως είναι φυσικό λοιπόν, ανακαλύπτω και μαθαίνω καινούργια πράγματα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από αυτά που έμαθα... Από το παιδαγωγικό μάθημα που πήρα, κάποια από αυτά που διάβαζα ήταν πραγματικά σπουδαία! Πάρτε μια γεύση και εσείς... (Αξίζει να διαβάσετε εκτός από τις γελοιογραφίες και τα σχόλια από κάτω. Όλα τα άλλα και κυρίως τα υπογραμμισμένα είναι άχρηστες πληροφορίες :Ρ)

Μα δεν διάλεξα σπουδαίο μάθημα; Κρίμα που δεν εξετάστηκα σε αυτά... (Πάντως μεταξύ μας έγραψα. Με τη φαντασία μου, αλλά δεν έχει σημασία!)

Και για να κλείσω το post της επιστροφής, να πω κάτι τελευταίο... Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας! Με συγκινήσατε απίστευτα με το ενδιαφέρον σας! Δεν πίστευα πως θα νοιαζόταν και κανένας... Ο δικός μου χώρος είναι, τις σκέψεις μου γράφω και τις περισσότερες φορές τις απαισιόδοξες, ούτε καν μια θετική αύρα δεν έβγαινε από εδώ, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις... Μα για αυτό δεν το είχα και εγώ; Για να ξεσπάω! Τα ωραία τα ζεις, τα άσχημα θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου και αυτό έκανα και εγώ... Τώρα θα το κάνω αλλού. Και αλήθεια αυτές τις μέρες είχα τόσο ανάγκη αυτή τη γωνιά, γιατί δεν ήταν και οι καλύτερες μέρες... Αλλά αυτά δεν ανήκουν πλέον εδώ...

Καλώς με δεχτήκατε πίσω λοιπόν! :Ρ

What I Cannot Change - LeAnn Rimes

I know what makes me comfortable
And I know what makes me tick
And when I need to get my way
I know how to pour it on thick
Cream and sugar in my coffee
Right away when I awake
I face the day, and pray to God
I won’t make the same mistakes

All the rest is out of my hands
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

Yeah I don’t know my father
Or my mother well enough
It seems like every time we talk
We can’t get past the little stuff
The pain is self-inflicted
I know it’s not good for my health
But it’s easier to please the world
Then it is to please myself

All the rest is out of my hands
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

Well I know I can’t care about how everyone else really feels
I have enough hurt of my own to heal

I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

*Αυτό το τραγουδάκι μου το έστειλε, πριν αρκετό, σχετικά, καιρό, μια ψυχή, με τη σημείωση να δω τους στίχους με προσοχή! Είδατε πως με προσέχει; Αυτή την περίοδο, εκτός των άλλων κάνω και μουσικοθεραπεία, οπότε ξανακόλλησα... Ευχαριστώ ocsoul! (Αν πειράζει που αναφέρω ποια είναι η ψυχή, μου το λες και το βγάζω...)
Με τη σειρά μου, λοιπόν, της ζητάω να προσέξει το ρεφρέν, "I will learn to let go, to forgive, to love what I cannot change" τώρα που... εσύ μπορείς να καταλάβεις ;)

Για τον αδελφό μου!

Πολλοί λίγοι μπορούν να καταλάβουν τη σχέση που έχω με τον αδελφό μου. Ακόμα και άτομα που έχουν αδέλφια, με θεωρούν υπερβολική. Όταν έφυγε να σπουδάσει είχα αρρωστήσει, τρεις μέρες στο κρεβάτι. Πάνω που πήγαιναν κάποια πράγματα καλύτερα, ήταν η χρονιά που πέρασα τις μεγαλύτερες κρίσεις μου. Ήταν ο λόγος που ξανάκλαψα μετά από χρόνια. Τόσο από στεναχώρια, όταν έφευγε, όσο και από χαρά όταν εγώ πήγα να υποδεχτώ τον μπαμπά και ανοίγοντας την πόρτα είδα εκείνον. Περιττό να πω ότι τον κρατούσα για κανένα δεκάλεπτο και η μαμά είχε αφρίσει που ήθελε να τον χαιρετήσει και εκείνη. Είμαι αυτή που ως κριτήριο για τη σχολή που θα διάλεγα, είχα να είναι στο Ηράκλειο. Τελικά ίσως είμαι υπερβολική, αλλά έχω λόγους…

Από μωρά παιδιά είχαμε μια πολύ δεμένη σχέση. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον πέρα από τις λέξεις… Είμαστε στο μυαλό του άλλου. Ξέρουμε τη σκέψη πριν καν δημιουργηθεί.

Όταν ένοιωθα πως από παντού με χτυπούσαν, μόνο εκείνον είχα δίπλα μου. Είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τις πιο κρυφές και περίεργες σκέψεις μου. Πράγματα που δεν τολμάς να μοιραστείς με κανέναν. Είναι εκείνος που με αφήνει να ξεσπάω όταν το έχω ανάγκη, που θα κάτσει να με ακούσει χωρίς να παραπονιέται, που θα με στηρίξει όταν τα πάντα διαλύονται γύρω μου, που θα με βοηθήσει και χωρίς να του το ζητήσω, που θα με ταρακουνήσει όταν σκέφτομαι βλακείες, που θα με πάρει αγκαλιά όταν έχω ανάγκη, που θα με πειράξει όταν αρχίζω να πέφτω, που θα μου δείξει πως η ζωή δεν σταματά πουθενά, που θα γίνει πρότυπο για μένα με την στάση ζωής του, που, που, που... Αν συνεχίσω δε θα σταματήσω ποτέ! Είναι εκείνος, που είναι πάντα κοντά μου, ακόμα και όταν είναι μακριά.

*Επεξήγηση για την εικόνα: Εγώ είμαι 5 μηνών,ο αδελφός σχεδόν 2 χρονών και προσπαθεί να με κρατήσει, γιατί άρχισα να γέρνω προς τα μπροστά...

Ήταν εκεί από την πρώτη μέρα της ζωής μου. Μου χάρισε τα καλύτερα παιδικά χρόνια, με παιχνίδια που μόνο στο χώρο της φαντασίας του και της δικής μου υπάρχουν. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ρωτούσαν την μαμά μου αν είμαστε δίδυμα.

Και παρά τα όσα του έκανα όταν ήμασταν παιδιά, δεν έπαψε ποτέ να νοιάζεται για μένα, να με προσέχει, να με στηρίζει, να με αγαπάει, να με βοηθάει, να είναι δίπλα μου. Είναι ο καλύτερος μεγάλος αδελφός που θα μπορούσα να έχω. Κι όμως όταν το έχω ανάγκη, γίνεται ο καλύτερος φίλος! Και τον ευχαριστώ τόσο, μα τόσο πολύ για αυτό!

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδελφούλη μου. Γιατί σήμερα είναι η μέρα του! Και γιατί είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος πάνω στον κόσμο με αυτόν τον αδελφό.

Δεν έγραψα ούτε τα μισά από αυτά που θα ήθελα… Μα ακόμα κι αν τα έγραφα, πάλι δεν θα ήταν αρκετά, γιατί απλά από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν λόγια.

Χρόνια πολλά αδελφούλη!

Το καλύτερο δώρο

Δευτέρα λυκείου, Οκτώβρης:

Συζητάμε για γενέθλια και γιορτές με το φιλαράκι μου. Βγάζω το παράπονο, πως τα γενέθλια μου είναι καλοκαίρι και δεν τα γιόρτασα ποτέ όπως θα ήθελα και τη γιορτή μου, εκείνη η μέρα που σε θυμούνται όλοι, δε την ξέρει κανείς.

Πρώτη αντίδραση: «Έχεις γιορτή;;;» Στόμα ανοιχτό και φωνή σα να του είπα πως η γη είναι επίπεδη… Ναι καλέ, γιορτάζω κι εγώ…

Δεύτερη αντίδραση: «Πότε είναι;» Η φωνή φυσιολογική. Απαντάω…

Τρίτη αντίδραση: «Και πέρσι γιατί δεν κέρασες;;;» Φωνή σα να έκανα φόνο και βλέμμα σα να με κατηγορεί και για άλλους 10… Εεε… Έπεφτε μέσα στο Σαββατοκύριακο…

Δευτέρα λυκείου, 3 μήνες μετά, η μέρα της γιορτής μου:

Μπαίνω στην τάξη και έρχονται όλοι πάνω μου. Φιλιά, αγκαλιές, ευχές… Χαμός! Με κάποιον μαγικό τρόπο όλοι ήξεραν πως είχα την γιορτή μου... Όχι δεν είδαν τα γλυκά, κάποιος τους το είπε… Δεν έχω νιώσει πιο όμορφα… Ήξερα τι είχε γίνει… Το φιλαράκι σε ένα παράθυρο, αδιάφορος, ρίχνει κλεφτές ματιές. Αφού μου ευχήθηκαν όλοι, έρχεται μου δίνει το χέρι και μου λέει το πιο αδιάφορο, στη φωνή, χρόνια πολλά. Το πιο αληθινό, στο βλέμμα!

Ποιος δεν ξετρελαίνετε να ανοίγει εκείνα τα τυλιγμένα πακέτα που του δίνουν; Μα υπάρχει πιο ωραίο δώρο από τη σκέψη; Από μια κίνηση που δεν περιμένεις; Πιο υπέροχο δώρο από αυτό που αγγίζει την καρδιά σου, την ψυχή σου; Όταν σε θυμάται ένα παιδί, που δε θυμάται ούτε τη δικιά του γιορτή και φροντίζει να πραγματοποιήσει ένα όνειρο που είχες από μικρό παιδί, τη χρονιά που το είχες περισσότερο ανάγκη, υπάρχει καλύτερο δώρο;

Πέρσι, είχα τη μαμά εδώ, ανήμερα κάναμε τραπέζι σε 2-3 πολύ καλούς φίλους και λίγες μέρες μετά έκανα το καλύτερο πάρτυ που έχω να θυμάμαι…

Φέτος η μέρα πέρασε με διπλωμένη κοιλιά από τον πόνο και βιβλίο στο χέρι. Ήταν η χρονιά που δεν περίμενα μια διαφορετική μέρα, όλα θα ήταν ίδια. Μα όταν ξύπνησα το πρωί και άνοιξα το κινητό, πήρα το πιο γλυκό μήνυμα από τη μαμά μου, για να είναι σίγουρη πως θα ευχηθεί πρώτη, χωρίς να με ξυπνήσει. Ήταν η χρονιά που ο αδελφός μου με θυμήθηκε από το πρωί. Που η κολλητή μου και κάποιοι άλλοι φίλοι που περίμενα, δε με ξέχασαν. Που με θυμήθηκαν φίλοι του αδελφού μου, που ούτε καν περίμενα. Που μιλούσα με άτομα και έλεγα θα με θυμηθεί, δε θα με θυμηθεί… Άλλοι με θυμήθηκαν, άλλοι όχι. Μα ακόμα πάμε, και κανείς δεν ξέρει…

Ευχαριστώ το φιλαράκι μου, για το καλύτερο δώρο της ζωής μου!!!

Ευχαριστώ όλους αυτούς που με θυμούνται κάθε χρόνο!!!

Ευχαριστώ και εκείνους που κράτησαν μια μικρή πληροφορία και με θυμήθηκαν έστω και μια χρονιά!!!

*Η γιορτή μου ήταν μια από αυτές της μέρες... Δεν έχει σημασία ποιο είναι το όνομα μου... Ξέρετε πως δεν το ανέφερα ποτέ και δεν έχω σκοπό να το αναφέρω. Σας ευχαριστώ που δεν κολλάτε σε τόσο ασήμαντες λεπτομέρειες!