Για τον αδελφό μου!

Πολλοί λίγοι μπορούν να καταλάβουν τη σχέση που έχω με τον αδελφό μου. Ακόμα και άτομα που έχουν αδέλφια, με θεωρούν υπερβολική. Όταν έφυγε να σπουδάσει είχα αρρωστήσει, τρεις μέρες στο κρεβάτι. Πάνω που πήγαιναν κάποια πράγματα καλύτερα, ήταν η χρονιά που πέρασα τις μεγαλύτερες κρίσεις μου. Ήταν ο λόγος που ξανάκλαψα μετά από χρόνια. Τόσο από στεναχώρια, όταν έφευγε, όσο και από χαρά όταν εγώ πήγα να υποδεχτώ τον μπαμπά και ανοίγοντας την πόρτα είδα εκείνον. Περιττό να πω ότι τον κρατούσα για κανένα δεκάλεπτο και η μαμά είχε αφρίσει που ήθελε να τον χαιρετήσει και εκείνη. Είμαι αυτή που ως κριτήριο για τη σχολή που θα διάλεγα, είχα να είναι στο Ηράκλειο. Τελικά ίσως είμαι υπερβολική, αλλά έχω λόγους…

Από μωρά παιδιά είχαμε μια πολύ δεμένη σχέση. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον πέρα από τις λέξεις… Είμαστε στο μυαλό του άλλου. Ξέρουμε τη σκέψη πριν καν δημιουργηθεί.

Όταν ένοιωθα πως από παντού με χτυπούσαν, μόνο εκείνον είχα δίπλα μου. Είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τις πιο κρυφές και περίεργες σκέψεις μου. Πράγματα που δεν τολμάς να μοιραστείς με κανέναν. Είναι εκείνος που με αφήνει να ξεσπάω όταν το έχω ανάγκη, που θα κάτσει να με ακούσει χωρίς να παραπονιέται, που θα με στηρίξει όταν τα πάντα διαλύονται γύρω μου, που θα με βοηθήσει και χωρίς να του το ζητήσω, που θα με ταρακουνήσει όταν σκέφτομαι βλακείες, που θα με πάρει αγκαλιά όταν έχω ανάγκη, που θα με πειράξει όταν αρχίζω να πέφτω, που θα μου δείξει πως η ζωή δεν σταματά πουθενά, που θα γίνει πρότυπο για μένα με την στάση ζωής του, που, που, που... Αν συνεχίσω δε θα σταματήσω ποτέ! Είναι εκείνος, που είναι πάντα κοντά μου, ακόμα και όταν είναι μακριά.

*Επεξήγηση για την εικόνα: Εγώ είμαι 5 μηνών,ο αδελφός σχεδόν 2 χρονών και προσπαθεί να με κρατήσει, γιατί άρχισα να γέρνω προς τα μπροστά...

Ήταν εκεί από την πρώτη μέρα της ζωής μου. Μου χάρισε τα καλύτερα παιδικά χρόνια, με παιχνίδια που μόνο στο χώρο της φαντασίας του και της δικής μου υπάρχουν. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ρωτούσαν την μαμά μου αν είμαστε δίδυμα.

Και παρά τα όσα του έκανα όταν ήμασταν παιδιά, δεν έπαψε ποτέ να νοιάζεται για μένα, να με προσέχει, να με στηρίζει, να με αγαπάει, να με βοηθάει, να είναι δίπλα μου. Είναι ο καλύτερος μεγάλος αδελφός που θα μπορούσα να έχω. Κι όμως όταν το έχω ανάγκη, γίνεται ο καλύτερος φίλος! Και τον ευχαριστώ τόσο, μα τόσο πολύ για αυτό!

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδελφούλη μου. Γιατί σήμερα είναι η μέρα του! Και γιατί είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος πάνω στον κόσμο με αυτόν τον αδελφό.

Δεν έγραψα ούτε τα μισά από αυτά που θα ήθελα… Μα ακόμα κι αν τα έγραφα, πάλι δεν θα ήταν αρκετά, γιατί απλά από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν λόγια.

Χρόνια πολλά αδελφούλη!

Για το φιλαράκι

Έχω κάνει πολλές φορές αναφορά στην κολλητή μου... Ακόμα κι αν δεν το έλεγα καθαρά, όλα τα κείμενα που αναφερόμουν σε μια φίλη (όταν αρρώστησε, τα χαμόγελα, οι απίστευτες περιπέτειες μας και τόσα άλλα!), αναφερόντουσαν στην κολλητή μου.

Έχω αναφέρει όμως και ένα φιλαράκι! Το πρώτο μου πραγματικό φιλαράκι. Και μπορεί με την κολλητή μου να κάνουμε πιο πολλή παρέα, να είναι δίπλα μου και να με έχει βοηθήσει απίστευτα, αλλά το φιλαράκι μου ήταν αυτό που με έβγαλε από την μοναξιά μου και με βοήθησε, πρώτο, να σταθώ στα πόδια μου. Ο μόνος φίλος στο χώρο του σχολείου... Ένας χώρος τόσο βάρβαρος για μένα...

Εκεί ήταν στην καθημερινότητα μου! Όταν όλος ο κόσμος κανονίζει ποιος θα κάτσει δίπλα του, εμείς φροντίζαμε να βρίσκετε στο από πίσω θρανίο. Σχολιάζαμε τα πάντα μες την τάξη, πολλές φορές απλά με ένα βλέμμα, αφού ξέραμε τι ακριβώς σκεφτόταν ο άλλος... Ήταν ο πρώτος που ήξερε για το πρόβλημα μου και στην κρίση αυτός που εμπιστεύτηκα για να μπορέσω να βγω. Αλλά κι εκείνος μου εμπιστεύτηκε πράγματα. Περάσαμε σε διαφορετικές πόλεις και πλέον μιλάμε πολύ σπάνια... Ίσως μιλήσουμε μια φορά το μήνα. Είναι όμως το πρώτο άτομο που θέλω να δω όταν πηγαίνω στη Ρόδο. Και ξέρω πως ότι χρειαστώ είναι εκεί και σίγουρα θα με βοηθήσει και ξέρει πως το ίδιο ισχύει και από την μεριά μου!

Αφορμή για τους παρακάτω στίχους είναι αυτό το μοναδικό φιλαράκι...

Όταν ήμουν στο σχολείο
γνώρισα τη μοναξιά
Κόσμος γύρω να περνάει
μα κανείς να μη μιλά

Μόνο χάρες να ζητάνε
και να δίνω ό,τι μπορώ
Θύμα ήμουν για όλους
άνθρωπος χωρίς μυαλό

Κάποτε είπα το φτάνει
και με μίσησαν πολλοί
Εγωίστρια με είπαν
κι έμεινα πάλι μοναχή

Μόνη ήμουν και πονούσα
κι εμφανίστηκες εσύ
Δεν θυμάμαι τι μου είπες
δεν θυμάμαι τι στιγμή

Είχαμε παρεξηγήσεις
πια το βρίσκω λογικό
Έγινες ένα φιλαράκι
ελπίζω να έγινα κι εγώ

Ήσουν δίπλα στην ανάγκη
ήμουν δίπλα σου και εγώ
κι ας πήραμε άλλο μονοπάτι
φίλο θα σε αποκαλώ

Φιλαράκι ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!!! Χρόνια με υγεία, πολλή πολλή αγάπη από τους γύρω σου, πολλή πολλή ευτυχία και πολλά χαμόγελα!!!

Ελπίζω αυτή τη φορά να στα πω και από κοντά τα Χρόνια Πολλά!
Ωραίος τρόπος να μάθεις την σελίδα δεν νομίζεις;;; :Ρ

Αύριο: Ξαδελφούλη Χρόνια Πολλά και καλά!!! Να σε χαιρόμαστε όλοι! Κι όσα γενέθλια και να γιορτάσεις ακόμα, να κρατήσεις την παιδικότητα σου! Το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου (και στον μικρούλη μας)! Και στις 29 ευχές για την επέτειο του γάμου σου!

Μεθαύριο: Θεία Χρόνια Πολλά για τη γιορτή σου!!! Υγεία και πολλά πολλά χαμόγελα!!!

27/11: Στους πιο υπέροχους ανθρώπους του κόσμου, στους μοναδικούς στην ζωή μου, που χωρίς εκείνους δεν θα ήμουν τίποτα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι πάντα μαζί, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι όπως τους γνώρισα από την πρώτη μέρα της ζωής μου! Στην μαμά μου και τον μπαμπά μου, εύχομαι κάθε ευτυχία!!!

Όσο κι αν το post ήταν αφιερωμένο στο φιλαράκι μου, δεν μπορούσα να ευχηθώ σε εκείνον και όχι σε αυτούς τους ανθρώπους! Κι επειδή μπορεί να μην έχω κάτι να γράψω εκείνες τις μέρες μπήκαν εδώ... Κι ας ξέρω πως δεν θα τα δουν ποτέ, εγώ έτσι νιώθω καλά...