Έχω το καλό-κακό συνήθειο, να κατεβαίνω από τη σχολή με τα πόδια. Είναι μια διαδρομή 40-45 λεπτών και αυτή τη φορά αποφάσισα να σας πάρω μαζί μου. Τι λέτε; Ξεκινάμε;
Κατεβαίνοντας από τις σκάλες του πανεπιστημίου, βγαίνουμε στη λεωφόρο Κνωσού.
Ακολουθούμε μια διαδρομή κάτω από τα δέντρα.
Όπως παρατηρείτε, σε μια μεγάλη πόλη, όπως το Ηράκλειο, σε ένα καινούργιο πεζοδρόμιο (μέχρι πέρσι έργα έκαναν ακόμα), υπάρχει στο πεζοδρόμιο και οδηγός για τυφλούς. Ή μήπως όχι;
Λίγο παρακάτω, βρίσκουμε μια ολοκαίνουργια παιδική χαρά. Αλλά είναι δυνατόν παιδική χαρά χωρίς πράσινο;;;
Αυτό όμως, δεν μπορώ να πω. Είναι αξιόλογο!
Συνεχίζουμε το περπάτημα κάτω από τα δέντρα…
την ώρα που αυτοκίνητα μας προσπερνάνε.
Μπορούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής να απολαύσουμε λουλούδια από τις αυλές των σπιτιών…
αλλά και ξεχειλισμένα σκουπίδια.
Συνεχίσουμε να κατηφορίζουμε
προσέχοντας πάντα που πατάμε!
!!!
Να και η πρώτη γέφυρα που συναντάμε!
Κάτω από την οποία έχουν φτιάξει κάτι σαν… κήπο;
Το δρομάκι πάντως οδηγεί σε ένα και μοναδικό παγκάκι.
Μετά τη γέφυρα, τέλος τα δέντρα!
Τέλος και τα πεζοδρόμια… Εγώ τώρα πρέπει να περάσω από εδώ; Παιχνίδια χωρίς σύνορα το περάσαμε;
Και μετά τη μουρμούρα, μια όμορφη εικόνα.
Και λίγο πιο κάτω η δεύτερη γέφυρα.
Θα μπορούσαμε να πάμε από πάνω, αλλά θα πάμε από κάτω. Να, σας έχω και μπλε λουλουδάκια!
Ουφ, πάει και η γέφυρα.
Τώρα μας έμεινε το τελευταίο κομμάτι, μια ευθεία δρόμος μετ’ εμποδίων. Πίσω από την άσπρη κλούβα υπάρχουν πολλές κλούβες ακόμα, αυτοκίνητα, μηχανάκια, ντουβάρια, λάστιχα, πάνω στο πεζοδρόμιο που πρέπει να παρακάμψω.
Αλλά 5 λεπτάκια μείνανε και φτάσαμε σπίτι! Για αυτό σας αφήνω κάπου εδώ, μην αρχίσουν να χτυπάνε και κουδούνια :Ρ Και φυσικά σας αφήνω με λουλουδάκια!!!
Καλοκαίρι και από τα μέσα Ιούνη βρέθηκα στην όμορφη Ρόδο μου. Μετά από δυόμιση μήνες μπορώ να πω πως ήταν ένα πολύ μεγάλο καλοκαίρι, με πολλές εικόνες.
Ο κεντρικός δρόμος της γειτονιάς μου. Τίποτα το σπουδαίο, μα είναι κάτι που βλέπω σχεδόν κάθε μέρα. Το βλέμμα μου σχεδόν πάντα κολλάει στο βάθος. Εκεί που σκάει το μπλε της θάλασσας και ξέρω πως βρίσκομαι σπίτι.
Ας πάμε μια βόλτα μέχρι το κέντρο και θα πάρουμε αυτόν το δρόμο
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μπορούμε να χαζέψουμε τα τοίχοι της παλιάς πόλης
Όταν δούμε αυτό ξέρουμε πως φτάσαμε πλέον Μέσα στο κέντρο δε θα σας πάω, γιατί δεν έχω φωτογραφίες, αλλά θα σας δεόξω μια εναλλακτική είσοδο για το κέντρο, από εδώ
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην πάω στο χωριό μου, τον όμορφο Μεσαναγρό. Σε παλιότερη ανάρτηση σας γύρισα στα στενά του χωριού, δεν σας έδειξα όμως πως βλέπουμε εμείς τον πουνέντη.
Επίσης ένα όμορφο τοπίο, καθώς κατεβαίνω από το χωριό για να πάω σπίτι Τώρα θα σας πάω μια βόλτα έξω από τον οικισμό του χωριού. Βρέθηκα στη Μονή Σκιάδι, για έναν γάμο. Εκεί μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα. Η φωτογραφία το αδικεί πολύ... Από εκεί μπορείτε να χαζέψετε ένα απίστευτο τοπίο. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως πριν από 17 χρόνια τα περισσότερα από αυτά είχαν καεί και αντί για θάμνους έβλεπες περήφανα δέντρα... Και να δείτε το πέτρινο καράβι. Αυτό που φαίνεται στο βάθος. Το χωριό βρίσκεται σε βουνό, οπότε θάλασσα πηγαίνω είτε στη Λαχανιά Είτε στο Γεννάδι Όταν επιστρέφω από το Μεσαναγρό στη Ρόδο, χαζεύω από το αυτοκίνητο την ατέλειωτη θάλασσα
Ενώ όταν πηγαίνω από τη Ρόδο στο χωριό ξαναγίνομαι μάρτυρας της περσινής καταστροφής στο τελείωμα της...
Αυτό το καλοκαίρι πήγα για μια βδομάδα και στην Χάλκη. Σε παλιότερη ανάρτηση σας έδειξα φωτογραφίες από το χώρο του σπιτιού. Αυτή τη φορά ας δούμε τη διαδρομή που ακολουθούμε από το λιμάνι μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Ανεβαίνοντας τα πρώτα σκαλιά βρισκόμαστε εδώ
Και συνεχίζουμε... Συνεχίζουμε... Μέχρι να δούμε το σπίτι Επειδή δεν σας έχω γυρίσει στη Χάλκη, ας περπατήσουμε λίγο ακόμα στα στενα, από την άλλη μεριά Μεταξύ των σπιτιών υπάρχουν κενά που σου θυμίζουν πως βρίσκεσαι σε νησί και περιτριγυρίζεσαι από θάλασσα Ακόμα και μέσα από παλιά, εγκαταλελειμμένα σπίτια Ας γυρίσουμε στο λιμάνι, με τη ματιά μας προς την εκκλησία Και να χαζέψουμε τους αχινούς που φαίνονται κάτω από τα πεντακάθαρα νερά του λιμανιού, ανάμεσα στις ψαρόβαρκες Πολλοί με ρωτάνε πως μπορώ να κολυμπάω μες το λιμάνι. Με τόσο καθαρά νερά απορώ πως κάποιοι δεν κολυμπάνε εκεί Πως δεν πλατσουρίζουν.
Φυσικά αν θες μπορείς να ψαρέψεις κιόλας. Με καλάμι, κύρτο, ή και αλλιώς
Για το τέλος, άφησα τον ήλιο να μας πει "καλημέρα", σκαρφαλώνοντας πίσω από τη Ρόδο Και επειδή σας συμπαθώ,
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.
Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα). Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».
σημ. Η ιδεα είναι να περάσουμε όλοι μαζι το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ» για αυτο τον λόγο σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 31/05 το ανωτέρω κείμενο.Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων.
Καιγόμαστε… Πολύ περισσότερο από αυτό που λένε οι τηλεοράσεις… Τρίτη μέρα προς τέταρτη και σχεδόν όλο το νησί έχει καλυφθεί από τους καπνούς… Ήμουν στο χωριό σχεδόν στο νότιο άκρο της Ρόδου και έβλεπα τους καπνούς μπροστά μου… Ήρθα στην πόλη στο βόρειο άκρο του νησιού και πάλι μπροστά μου βλέπω τους καπνούς… Στη διαδρομή πέρασα από τα χειρότερα… Μέσα σε μαύρα και κόκκινα σύννεφα η μισή διαδρομή… Ήλιος ματωμένος… Στάχτη έπεφτε από τον ουρανό… Και ήμασταν και αρκετά μακριά…
Το μεγαλύτερο δάσος των Δωδεκανήσων χάθηκε και η καταστροφή δεν τελείωσε ακόμα. Το πιο παλιό δάσος… Το πιο πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα… Χτες το βράδυ είπαν για πάνω από 20.000 στρέμματα. Σήμερα; Αύριο που δεν θα έχει σβήσει ακόμα; Τρία χωριά κινδυνεύουν συνεχώς από τις συνεχείς αναζωπυρώσεις και σώζονται τελευταία στιγμή με αυτοσχέδια μέτρα προστασίας από τους κατοίκους. Τέταρτο χωριό απειλείται αυτή τη στιγμή από την κατεύθυνση της φωτιάς…
Και αλήθεια δεν καταλαβαίνω! Από την πρώτη μέρα είχαμε ελικόπτερα, αεροπλάνα, δασοκομάντος, στρατός και πυροσβεστική ήταν στην πρώτη γραμμή και τρεις μέρες μετά έχουμε μια φωτιά ανεξέλεγκτη που από ότι λένε πλέον μάλλον θα σβήσει στη θάλασσα (δε θέλω ούτε να σκέφτομαι τι άλλο θα καταστραφεί μέχρι να σβήσει όμως!)
Εγώ είμαι αρκετά μακριά, αλλά τρέμω! Άλλωστε η φωτιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Τη φοβάμαι σε βαθμό αρρώστιας κι ας φαίνομαι ψύχραιμη στους υπόλοιπους. Είναι και ο αέρας που αλλάζει συνεχώς κατευθύνσεις! Σε λίγο θα έχουμε μια τεράστια γραμμή από τη μια άκρη στην άλλη στη μέση της Ρόδου με καμένα. Είναι και πως αν ξαναλλάξει αυτή την ώρα που γράφω ξανά η φορά του ανέμου, αντί η μια εστία τουλάχιστον να φτάσει ομαλά (όσο ομαλά γίνεται) πλέον στη θάλασσα, θα περάσει από ένα ακόμα χωριό, στο οποίο μένει και η κολλητή μου… Και το χειρότερο δεν μιλάει κανείς για αυτή τη φωτιά (εκτός από κάτι τοπικούς σταθμούς που δεν εκπέμπουν το βράδυ) και δεν μπορώ να μάθω από πουθενά τι γίνετε! Λες και η δικές μας ψυχές είναι πιο φτωχές… Ή μήπως για να γίνουμε ενδιαφέρον θέμα, πρέπει να θυσιαστεί καμιά ψυχή; Γιατί ευτυχώς τουλάχιστον δεν έχουμε θύματα! Τα δάση μας; Οι εκτάσεις μας; Τα χωριά μας; Αυτά δεν αξίζουν; Δεν είναι είδηση που πουλάει; Ακούω για μια μικρή εστία υπό έλεγχο και αναρωτιέμαι όλες αυτές οι κραυγές από τόσα χωριά που φωνάζουν “η φωτιά γλύφει τις αυλές μας!” “η φωτιά είναι 500 μέτρα από τα σπίτια μας!” δεν τις ακούνε;
Η φωτιά δεν είναι υπό έλεγχο όπως ακούγεται! Και αυτό το ποστ δεν θα γινόταν, αλλά όταν δεν μιλάει κανένας, θέλησα να μιλήσω εγώ! Θα ενημερώνω το ποστ σύμφωνα με την πορεία της φωτιάς και θα χαθεί μόλις χαθεί και αυτή… Ελπίζω χωρίς θύματα… Αν και τόσο δάσος, τόσα ζώα είναι ήδη αρκετά θύματα…
25-7: Είμαι ένα βήμα πριν βάλω τα κλάματα. Όχι πως τέσσερις μέρες τώρα δεν βούρκωσα και έκλαψα κάποιες στιγμές με αυτά που ακούω να γίνονται σχεδόν δίπλα μου.
Είμαστε στην τέταρτη μέρα και όπως όλα δείχνουν προχωράμε στην πέμπτη. Τα 20.000 στρέμματα που άφησα πριν δυο μέρες έγιναν πλέον 70.000 και πάμε! Χτες μίλησα για 3 χώρια που η φωτιά ήταν σε απόσταση αναπνοής από αυτά. Προσθέστε άλλα δυο παρακαλώ! Έλεγα για ένα χωριό που το πλησίαζε απειλητικά. Προσθέστε άλλα 5-6-7 έχασα το λογαριασμό πια, κάθε τόσο ακούω και ένα ακόμα χωριό, μια κατασκήνωση και μια ξενοδοχειακή περιοχή! Χτες μίλησα μόνο για δάση και ζώα, προσθέστε και δυο σπιτάκια! Αποθήκες και εκκλησίες δεν μετρώ! Το μόνο που δεν άλλαξε είναι πως δεν έχουμε ανθρώπινα θύματα! Και ελπίζω τουλάχιστον αυτό να συνεχίσει έτσι.
Και το πιο τρελό; Να στο πω τώρα! Χτες είπα να μην το πω, αλλά σήμερα δεν κρατιέμαι… Η φωτιά είπανε πως μπήκε από κάποιον που έκαιγε τα ξερόχορτα του και του ξέφυγε η φωτιά. Χτες λοιπόν, σε μια άλλη περιοχή της Ρόδου, κάποιος άλλος αποφάσισε να κάψει και τα δικά του ξερόχορτα! Μπήκαν άλλες 2 φωτιές σε άλλες περιοχές που ευτυχώς έσβησαν μέσα σε 20-30 λεπτά. Σήμερα άλλη μια καινούργια φωτιά, αρκετά κοντά στην πόλη, που πάλι ευτυχώς σβήστηκε σχεδόν αμέσως. Και μπορεί να σβήστηκαν αυτές οι φωτιές μα δεν μας βλέπω να γλυτώνουμε! Η φωτιά σταμάτησε να πηγαίνει νότια, στις περιοχές που ήδη είχαν καεί το 87 και το 92, αλλά άρχισε να ανεβαίνει βόρια. Σταμάτησε να έχει και φορά προς τη θάλασσα που είναι η μόνη που μπορεί να τη σταματήσει πλέον και προχωράει παράλληλα με αυτήν.
Το βλέπω εγώ πάει το νησάκι! Ποιο σμαραγδένιο νησί και βλακείες; Το μαύρο νησί θα γίνουμε! Στη αρχή τρόμαζα στη ιδέα του ότι χάσαμε το μεγαλύτερο δάσος μας. Το μεγαλύτερο σε όλα τα Δωδεκάνησα τουλάχιστον. Χάσαμε ένα σορό ζώα και την κύρια πηγή οξυγόνου μας, για να μην πω για τις καλλιέργειες. Τώρα βλέπω πως δεν σταματάει εκεί… Για την ακρίβεια δεν σταματάει πουθενά!
26-7: Σήμερα δεν είχα το κουράγιο να παρακολουθήσω πολλά-πολλά… Η φωτιά συνεχίζει να προχωράει, συνεχίζει να καταστρέφει τα πάντα και εγώ συνεχίζω να ακούω για καινούργιες περιοχές που τυλίγονται στις φλόγες και νέα χωριά που απειλούνται άμεσα ή μακροπρόθεσμα! Ο άνεμος δυνατός και με συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης συνεχίζει να δίνει ζωή στις εστίες που σβήνουν τα αεροπλάνα και η ανοργανωσιά που υπάρχει δεν μπορεί να κρατήσει σβηστές, δίνοντας τους συνεχώς καινούργια πορεία. Αν δεν καταφέρουμε να ελέγξουμε και να σταματήσουμε τη φωτιά τώρα που από τη μια μεριά πηγαίνει σε ένα σχετικά μεγάλο ποτάμι, από άλλες δύο σε φράγμα και από την τέταρτη στη θάλασσα, τότε αλήθεια πιστεύω πως θα καεί όλο το νησί.
Το μόνο που θέλω να κρατήσω είναι ότι ΔΕΝ μετράμε ανθρώπινα θύματα! Οτιδήποτε άλλο απλά το αποβάλλω… Ακόμα δε με έχω αφήσει να συνειδητοποιήσω ακριβώς τι συμβαίνει. Αποφεύγω τα τοπικά κανάλια γιατί απλά δεν αντέχω να βλέπω τις εικόνες. Αποφεύγω τα Αθηναϊκά γιατί απλά υπάρχει η μέγιστη παραπληροφόρηση! Λένε λάθος περιοχές και μπλέκουν με δεδομένα των προηγούμενων ημερών τις σημερινές ειδήσεις. Σήμερα άκουσα και μια δήλωση από έναν υπεύθυνο που με έκανε να φρίξω! Λέει τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, μόνο 30.000 στρέμματα δασικής έκτασης έχουν καεί (εγώ που λέω παραπάνω σας έλεγα συνολικές εκτάσεις, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη πως και δάσος είναι πολύ πάνω από 30 χιλιάδες αφού σχεδόν όλη η περιοχή είναι δάσος!) από τα 120.000 που έχει το νησί! Δηλαδή το ¼ δεν είναι μεγάλη ζημιά; Το ότι το πιο παρθένο δάσος; Το ότι από τα 120.000 στρέμματα που λέει κάποια μόλις τώρα προσπαθούσαν να πάρουν τα πάνω τους από τις μεγάλες φωτιές του 87 και του 92 και κάποια από αυτά ξανακαίγονται; Το ότι το κακό δεν σταμάτησε ακόμα; Δεν του λένε κάτι όλα αυτά; Μάλλον όχι, αφού είπε πως σε 1-2 μέρες θα σβήσει η φωτιά από μόνη της στη θάλασσα και τα ποτάμια! Ή εγώ είμαι υπερβολική λοιπόν ή κόσμος τρελάθηκε και δεν έχει πλέον αίσθηση για τι οικολογική καταστροφή μιλάμε.
Και για να πάμε λίγο πιο προσωπικά, εκτός από τη γενική και λογική λύπη, πόνο, θυμό, στεναχώρια που έχω βλέποντας το νησί μου να καταστρέφεται, αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι άλλο. Να ακούω την κολλητή μου να μου λέει πως εδώ και πέντε μέρες έχει ένα σύννεφο καπνού πάνω από το κεφάλι της και αναπνέει στάχτες. Και χτες να μου λέει πως βλέπει το πράσινο βουνό που συνήθιζε να έχει απέναντι της να καίγεται…
Ο εφιάλτης συνεχίζεται προχωρώντας στη έκτη μέρα του…
27-7:Σήμερα τα πράγματα φαίνεται να είναι αρκετά καλύτερα. Σα να αρχίζει το τέλος αυτού του εφιάλτη έξι μέρες μετά. Μόνο μην καθησυχάσουν κάποιοι, γιατί μπορεί η φωτιά να βρίσκεται πλέον η πλήρη έλεγχο, αλλά οι αναζωπυρώσεις ούτε σταμάτησαν, ούτε θα σταματήσουν όσο έχουμε τόσο δυνατούς ανέμους. Σήμερα σε κάθε αναζωπύρωση η επέμβαση ήταν άμεση και το αποτέλεσμα στην ασχήμια του καλό. Μακάρι να μην ξεφύγει τίποτα από εδώ και πέρα ξανά…
Έχουν καεί πάνω από 50.000 στρέμματα παρθένου δάσους και τα υπόλοιπα στην πλειοψηφία τους ήταν χωράφια, ήταν ελαιώνες, ήταν γενικά καλλιεργήσιμες εκτάσεις, που άφησαν πολλούς ανθρώπους με το απλό τίποτα! Σήμερα άκουσα και για τα ελαφάκια μας. Αυτά που μόνο εδώ στη Ρόδο έχουμε και ζούσαν στο δάσος που κάηκε. Όσα δεν κάηκαν λοιπόν γυρνάνε από εδώ και από εκεί στα καμένα ψάχνοντας λίγη τροφή και ένα φιλόξενο μέρος.
Μακάρι αύριο να είναι η τελευταία μέρα!
28-7: Η τελευταία μέρα που κάποιοι περίμεναν σήμερα θα αργήσει κι άλλο. κι ας ήμαστε κιόλας στην έβδομη μέρα. Παρόλα αυτά η φωτιά βρίσκεται πλέον υπό έλεγχο αν και συνεχίζει να κατακαίει τα δάση μας. Ένα άλλο σχετικά θετικό στοιχείο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία, είναι ότι έχουν μείνει αρκετά σημεία πράσινου μέσα στις καμένες περιοχές, από ότι άκουσα. Κάτι που δεν κάνει τη ζημιά μικρή, αλλά κατά τι μικρότερη…
Είναι αστείο που είμαι πιο χάλια από ποτέ, από κάτι που όχι μόνο δεν έχει να κάνει με μένα, αλλά ούτε καν με κάποιον κοντινό μου άνθρωπο…
Είναι αστείο που είμαι πιο δυνατή από ποτέ μέσα μου, λόγο του παραπάνω, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ καθόλου… λόγο του παραπάνω!
Και για να πω και κάτι για το οποίο μπορώ να μιλήσω, αφού για τα παραπάνω καταλάβατε πολύ καλά πως δεν θα πάρετε μισή κουβέντα παραπάνω από μένα (και μη φανταστείτε, και οι έξω μπορεί να ξέρουν για τι μιλάω, αλλά δεν ξέρουν τι εννοώ) είναι αστείο που έκανα ό,τι μπορούσα για να κρατήσω το blog αυτό, αλλά τελικά το blog δεν με κρατάει καθόλου!
Αυτή τη φορά κλείνει… πραγματικά. Όχι σαν την άλλη φορά, βιαστικά, ξαφνικά, χωρίς λόγο και εξαφανίζοντας τα πάντα. Σιγά-σιγά, όπως μπορείτε να δείτε, εμφανίζονται και τα παλιά postάκια μου. Όσα μπορούν τουλάχιστον, αφού πλέον είναι κοινό μυστικό πως την άλλη φορά έκλεισε εξαιτίας μιας ξαφνικής "ανακάλυψης".
Ίσως αυτή τη στιγμή να μην ένιωθα έτσι κάθε φορά που έρχομαι να γράψω, αν δεν είχε γίνει η "ανακάλυψη", αλλά νομίζω πως το κενό εμφανιζόταν από πριν. Ο λόγος που δεν ήθελα να φύγω από εδώ ήταν για να μην χάσω εσάς. Σας συνήθισα. Περίμενα να δω τα σχόλια συγκεκριμένων σε συγκεκριμένο post. Δεν έγραφα πλέον γενικά όπως στην αρχή, αλλά για εσάς. Σκεφτόμουν πως έπρεπε να δώσω παρόν, πως έπρεπε να εξηγήσω κάποια πράγματα.
Φοβήθηκα να φύγω από εδώ γιατί θα έχανα αυτό που έχω εδώ, την παρέα. Δεν μπορώ να μείνω εδώ, γιατί έχασα αυτό που είχα εδώ, την ελευθερία στην έκφραση. Πήγα αλλού, μα δεν μπορώ να πω που, μη γίνει και η καινούργια "ανακάλυψη". Δεν χρησιμοποιώ καν εκείνον το λογαριασμό για να δώσω παρόν (όσοι με επισκέφτηκαν μαντεύουν το γιατί). Φωνάζω όμως πως πάω αλλού και αφήνω mail στο προφίλ για όποιον θέλει να με βρει. Γιατί εγώ σας θέλω όλους εκεί...
Κλείνοντας ένα χρόνο σήμερα, το blog αυτό κλείνει. Ίσως ένα δυο postάκια μια στο τόσο, να διαφημίσω τη Ρόδο, μιας και οι φωτογραφίες είναι απαγορευμένες στον καινούργιο μου χώρο. Ίσως κανένα τραγουδάκι ή στιχάκια να ανεβαίνει η διάθεση ή κάτι που διάβασα ή άκουσα και θεωρώ χρήσιμο να μοιραστώ. Άτε και κανένα παιχνιδάκι. Επειδή όπως είπα και πριν ήδη υπήρχαν κενά εδώ το καινούργιο blog δεν είναι η συνέχεια αυτού, αλλά κάτι τελείως καινούργιο. Είναι μια τελευταία προσπάθεια να δω αν με κρατάει τελικά ακόμα η blogόσφαιρα ή αν κέρδισα ότι ήταν να κερδίσω από εδώ, τα περίσσοτερα έξω από εδώ, και δεν έχω να κάνω τίποτα παραπάνω. Είναι μια ανοιχτή πόρτα για κάθε περίπτωση. Για τώρα, για αργότερα, για πολύ αργότερα, για όποτε θελήσω, θέλω να νοιώθω πως έχω μια πόρτα ανοιχτή να με περιμένει, αφού εδώ η πόρτα έκλεισε βιαστικά και βίαια.
Και ενημερωτικά αύριο φεύγω για 3 μερούλες, επιστρέφω για μισή και πάω Ρόδο. Οπότε όπως καταλαβαίνεται για το υπόλοιπο καλοκαίρι θα είμαι χαμένη. Οπότε ξανά κοντά σας από Σεπτέμβρη, γιατί είτε συνεχίσω είτε όχι, εσάς θα σας βλέπω. Μα δεν ξαναλέω, φεύγω, μένω, χάνομαι… Άλλωστε οι εποχές φωνάζουν πότε βρίσκομαι που κατά κανόνα.
Τεράστιο post, αλλά τελευταίο και επετειακό και είχα να πω πολλά. Έχω να πω κι άλλα, αλλά είπαμε αυτή η πόρτα έκλεισε βίαια... Αν και για επετειακό είχα ετοιμάσει κάτι άλλο, εδώ και καιρό… Κρίμα… Ίσως το βάλω κάτω από αυτό πριν φύγω. Μην αγχωθείτε που θα είναι και εκείνο μεγάλο, αν θέλετε χρόνος θα υπάρχει να το δείτε, αφού δεν θα υπάρξει κανένα άλλο, καινούργιο post.
Τέλος και επίσημα η εξεταστική! Γιατί ανεπίσημα, δεν άρχισε και ποτέ… Με μπάνια στη θάλασσα μετρούσα τις μέρες. Ο απολογισμός: 15 μπανάκια, 7 μαθήματα, από τα οποία περάσαμε 1, περιμένουμε άλλα 2 ίσως (ίσως είπα ντε!) 3… Και τι ένα πέρασα! Προγραμματισμό! Που έλεγα θα παίρνω πτυχίο και θα χρωστάω τη c…
Από τώρα διακοπές! Και εκεί που ήμουν πότε θα πάω Ρόδο και πότε θα πάω Ρόδο, θα μείνω περίπου 20 μερούλες ακόμα στο Ηράκλειο! Ο λόγος, ακόμα δεν ξέρω σίγουρα, λέω πως είναι για να φύγω μαζί με τον αδελφό μου. Δεν μπορώ 14-15 ώρες μέσα σε ένα καράβι μοναχούλι μου! Και καλοκαίρι τώρα, δεν θέλω να βάλω πάλι τους γονείς μου σε έξοδα αεροπλάνου…
Κατά τα άλλα μην περιμένετε να με βλέπετε περισσότερο. Περνάω φάση, που δεν με κρατά στην blogόσφαιρα. Δεν ήταν λόγο της εξεταστικής που χάθηκα. Περνώ, σας διαβάζω, αλλά δεν γράφω! Ούτε σε μένα, ούτε σε σας. Είναι μια από αυτές τις φάσεις, που πραγματικά νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω. Από το απλό “γεια” μέχρι κάτι παραπάνω. Όσοι θυμούνται πως ήμουν τον Απρίλη, να φανταστούν κάτι παρόμοιο. Από τότε που μπήκε ο Ιούνης και ένα… πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, άστα να πάνε… νέο! Γιατί αυτά παθαίνεις όταν δένεσαι με άτομα και καταστάσεις, πρόβλημα δεν είναι μόνο το δικό σου… Αλλά και οι μήνες ανταγωνισμό έχουν μεταξύ τους! Όταν έρχονται δεύτεροι, φροντίζουν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, για αυτό σταματώ εδώ με αυτό…
Κάπου εδώ πέρα είμαι. Που ακριβώς δεν ξέρω να σας πω ούτε κι εγώ… Ό,τι και να είχα στο μυαλό μου, με κάποιο τρόπο ανατρέπεται. Είχα στο μυαλό μου πως θα ήμουν Ρόδο, μα είμαι Ηράκλειο. Έχω στο μυαλό μου να περάσω από κάπου, μα δεν βλέπω να βγαίνει. Έχω στο μυαλό μου να πάω και κάπου με τον αδελφό μου, αλλά πλέον μεγάλα λόγια δεν λέω. Πάντως κάπου εδώ.
Αυτά, γιατί αν γράψω κάτι παραπάνω, θα το σβήσω μετά πάλι όλο μαζί ή θα το κρατήσω μόνο για μένα, όπως όλα τα τελευταία κείμενα μου…
Και για το τέλος, ένας στίχος που σήμερα άκουσα με διαφορετική προσοχή από ότι συνήθως: «Αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά!»
Αυτό το blog υπολειτουργεί. Αν θέλετε να με ακολουθήσετε και στα ταξίδια των ονείρων, της καρδιάς και του μυαλού, στείλτε e-mail στο dreamgirl.bl@gmail.com και θα σας πω την καινούργια μου διεύθυνση.
www.giatimpampa.gr
Γιατί μπαμπά; Ρωτήστε ό,τι θέλετε να μάθετε για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και δεν μπορείτε να εξηγήσετε ή διαβάστε απορίες άλλων και τις απαντήσεις που δίνουν 4 φοιτητές (3 του φυσικού και 1 του βιολογικού) ένα βήμα πριν το πτυχίο. Μια σελίδα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μεγάλα παιδιά, αλλά και μεγάλους. (...ένας φοιτητής είναι και ο αδελφός μου...)
messanagros-rhodes.blogspot.com
Επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου λένε θα πέσει να σε πλακώσει, από πάνω ένα blog για το χωριό μου, στο οποίο γράφει ο νονός μου. Ρίξτε μια ματιά αν θέλετε!
Ζούμε στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας. Μια εικόνα, ένας ήχος, μια περιγραφή, αρκεί για να επιστρέψουν στο μυαλό μας και τα όνειρα να ξυπνήσουν ξανά.
