Ιστορίες βροχής - Ηράκλειο

Σήμερα ο καιρός είναι βροχερός. Και με αυτά και εκείνα θυμήθηκα άλλη μια ιστορία βροχής, την τελευταία που έχω στο «αρχείο» μου :Ρ

Γραμμένη στο δεύτερο έτος. Ουάου! Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια; Λοιπόν απολαύστε την όπως γράφτηκε τότε:

Τέλη Μαΐου και είχαν έρθει Ηράκλειο δύο φίλοι από Ρόδο που σπουδάζουν Αθήνα, μαζί με έναν φίλο τους… Πριν έρθουν μας είχαν ρωτήσει για τον καιρό, ώστε να φέρουν τα αντίστοιχα ρούχα… Ο καιρός απόλυτα καλοκαιρινός! Τα παιδιά από μας είχαν δύο απαιτήσεις. Έπρεπε να πάμε θάλασσα και έπρεπε να πάμε σε ρακάδικο. Στην Κρήτη ήρθαν, δεν θα πήγαιναν; Έτσι μας έλεγαν…

Τη δεύτερη μέρα ξυπνάμε, βλέπουμε έναν υπέροχο ήλιο, βάζουμε μαγιό, παίρνουμε πετσέτες και πάμε θάλασσα!!! Γυρνάμε, κάνουμε ένα μπανάκι και πάμε για καφέ… Μέχρι να πάμε, ο ουρανός άρχισε να μαζεύει συννεφάκια… Άσπρα και αθώα… Πάμε λοιπόν και με το που καθόμαστε αρχίζει να βρέχει, και να βρέχει, και να βρέχει… Εμείς μην περιμένοντας κάτι τέτοιο δεν είχαμε ομπρέλες και περιμέναμε να σταματήσει… Σταματάει κάποια στιγμή και πάμε σπίτι…

Έρχεται η ώρα να πάμε στο ρακάδικο και παίρνουμε τα ποδαράκια μας… Ψιλοέβρεχε από την αρχή, και τα παιδιά από την Αθήνα δεν είχαν ομπρέλες, αφού εμείς για παραλίες λέγαμε. 6 άτομα, 3 ομπρέλες, ανά δυο μεταξύ μας. Πήγαμε λοιπόν, περάσαμε τέλεια! Ήπιαμε πολύ (πάρα πολύ για να λέμε την αλήθεια), χορέψαμε, μέχρι και σε τραπέζι ανεβήκαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε και αφού πέρασε η ώρα είπαμε να φύγουμε. Έλα όμως που πλέον δεν ψιλοέβρεχε αλλά έριχνε καρεκλοπόδαρα! Τι να κάνουμε δυο-δυο πάλι και ένα επιπλέον άτομο ανηφορίζουμε για το σπίτι…

Κάναμε και στάση για παγωτό! Καθίσαμε, το φάγαμε και το ευχαριστηθήκαμε… Το ότι τα παντελόνια ήταν ήδη μούσκεμα και τα πόδια μας πλατσούριζαν στα παπούτσια δεν έχει σημασία!

Συνεχίζουμε λοιπόν την διαδρομή μας. Έλα όμως που η ομπρέλα δεν έκανε τίποτα ούτε σε μένα ούτε στο παιδί που ήταν μαζί μου και με όλους τους δρόμους λιμνιασμένους, όσο και να προσπαθούσαμε να αποφύγουμε τις λακκούβες, όλο και κάποια καινούργια εμφανιζόταν και κοντεύαμε να χάσουμε και την ισορροπία μας. Πήρα λοιπόν την μεγάλη απόφαση!!! Παρατάω την ομπρέλα μου στο άλλο παιδί, μπας και προστατευτεί κάποιος, σταμάτησα να αποφεύγω και τις λακκούβες και προχωρούσα όλο χάρη. Μάταια μου φωνάζουν να πάω κάτω από την ομπρέλα… Εγώ απολάμβανα την βροχή! Κι αν με ρωτήσεις αν πήγα πιο βρεγμένη σπίτι μου, ίσως ήταν λίγο πιο βρεγμένα τα μαλλιά μου. Κατά τα άλλα όλοι στην ίδια κατάσταση ήμασταν! Εγώ τουλάχιστον το χάρηκα!

Τώρα αν με ρωτήσεις γιατί δεν πήραμε ταξί, αφού ήταν έτσι ο καιρός θα σου πω απλά: ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ!!! Ταξί στην παρέα παίρνουμε μόνο αν είναι ανάγκη ή ήμαστε υπερβολικά κουρασμένοι! Τίποτα από αυτά δεν ίσχυε… Το ότι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε από το ποτό, ήταν άλλο θέμα :Ρ

Ιστορίες βροχής - Αθήνα

Δεν ξέρω πλέον πόσοι και αν μπαίνουν εδώ μέσα, αλλά υπάρχουν μερικές ιστορίες που χρωστάω σε αυτό το blog. Το κείμενο το άφησα όπως το είχα γράψει τότε, δυο χρόνια πριν, παρόλο που ξαναδιαβάζοντας το θα άλλαζαν τον τρόπο που έγραφα, ειδικά σε ορισμένα σημεία.Απολαύστε το, όπως ήταν προγραμματισμένο να αναρτηθεί:

Η εξεταστική τελείωσε και έχω μπόλικο ελεύθερο χρόνο. Ο καιρός είναι κρύος και βροχερός. Έτσι τις περισσότερες ώρες τις περνάω στο σπίτι. Και λόγο του καιρού, είπα να μοιραστώ άλλη μια ιστορία βροχής μαζί σας.

Πρώτο έτος, κάπου τέλη Οκτωβρίου, σε κάτι καταλήψεις που είχαμε, πήγαμε μη την κολλητή μου στην Αθήνα, στους κολλητούς της κολλητής μου. Την τελευταία μέρα το πρωί μας είχαν αφήσει μόνες, αφού έπρεπε να πάνε στις σχολές τους. Για να μην καθόμαστε και εμείς στο σπίτι, τους ρωτήσαμε πως θα πάμε στα Mall, πήραμε τις οδηγίες μας και βγήκαμε στο δρόμο. Μια χαρά καιρός έξω. Κάποια στιγμή μπαίνουμε στο μετρό και εκεί που βλέπαμε έξω, μια κυρία κρατούσε ομπρέλα… Κοιταζόμασταν και λέγαμε, δεν πάει καλά αυτή, τι την θέλει την ομπρέλα; Εκεί ακούμε μια φωνή από δίπλα να μας λέει πως έξω βρέχει… Εμείς πριν ξεκινήσουμε βλέπαμε κάτι συννεφάκια, αλλά φυσικά δεν πτοηθήκαμε και δεν πιάσαμε ομπρέλα! Φτάσαμε στον προορισμό μας, γυρίσαμε όλα τα μαγαζιά, γελάσαμε υπερβολικά πολύ (αλλά το γιατί είναι μια άλλη ιστορία, η ιστορία της πίτσας και του σούπερ μάρκετ) και ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω… Νομίζω είναι περιττό να πω πως μέχρι να τελειώσουμε την βόλτα μας η βροχή είχε δυναμώσει πολύ! Πάλι δεν πτοηθήκαμε και γυρίσαμε σπίτι…Μουσκεμένες βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία! Ετοιμάσαμε και την βαλιτσούλα μας αφού το βράδυ φεύγαμε.

Ήρθε η ώρα της αναχώρησης! Μέχρι τότε η βροχή δεν είχε σταματήσει, παρόλα αυτά προσφέρθηκε η φίλη μας να έρθει μαζί μας μέχρι την στάση του λιμανιού! Αρχικά έπρεπε να πάρουμε ένα λεωφορείο. Πάμε λοιπόν στην στάση, με τις ομπρέλες μας ανοιχτές, την βαλίτσα στο χέρι και περιμένουμε. Περιττό να πω ότι γινόταν χαμός! Έρχεται το λεωφορείο που θέλαμε, το οποίο ήταν γεμάτο, ανοίγει τις πόρτες του, αρχίζουν να κατεβαίνουν κάποιοι, αρχίζουν να ανεβαίνουν κάποιοι άλλοι… Έλα όμως που ο οδηγός είχε σκοπό μόνο να κατεβάσει κόσμο! Βρισκόμαστε λοιπόν, εγώ, η κολλητή μου και η βαλίτσα έξω από το λεωφορείο και η φίλη μας μέσα! Να έχουμε σκάσει στα γέλια, αφού η μόνη που δεν ήθελε να πάει λιμάνι ήταν μέσα στο λεωφορείο! Βέβαια ήμασταν και ιδιαίτερα τυχερές, αφού λίγο ακόμα και στο λεωφορείο θα βρισκόταν μόνο η βαλίτσα! Αφού συνήλθαμε ελάχιστα από το γέλιο, τηλεφωνιόμαστε και λέμε να κατέβει στην επόμενη στάση, και να μπούμε όλες μαζί στο επόμενο λεωφορείο… Έρχεται το επόμενο λεωφορείο, μπαίνουμε μέσα, τηλεφωνούμε στην φίλη μας να μπει και εκείνη και βρισκόμαστε 3 άτομα μέσα στο ίδιο λεωφορείο να μιλάμε από το κινητό για να επιβεβαιώσουμε ότι είμαστε στο ίδιο! Παίρνουμε μετά το μετρό, όπου εκεί κι αν γελάσαμε! Μέχρι και μια κοπέλα που καθόταν δίπλα δεν άντεξε και άρχισε να γελάει μαζί μας (αλλά επίσης είναι άλλη ιστορία, η ιστορία του ωραίου κοιμωμένου του μετρό). Φτάνουμε λοιπόν στο τελικό προορισμό, χαιρετιόμαστε με την φίλη μας και πάμε προς το λιμάνι… Η δυνατή βροχή είχε σταματήσει, απλά ψιχάλιζε λίγο, οπότε δεν είχαμε και τις ομπρέλες ανοιχτές…

Όταν πήγαμε λοιπόν στο λιμάνι, ψάχναμε να βρούμε που είναι το καράβι μας. Εκεί συναντάμε μια κυρία, η οποία φώναζε πως έχει απαγορευτικό και δεν φεύγει κανένα πλοίο! Να κοιτιόμαστε με την κολλητή μου και να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και ποιον άλλον να ρωτήσουμε. Βρίσκουμε ένα άλλο παιδί εκεί, τον ρωτάμε που πάει, μας λέει Κρήτη και τον ρωτάμε αν ξέρει που είναι το καράβι, για να πάμε να ρωτήσουμε εκεί, αν φεύγει ή όχι. Ο νεαρός όμως ήταν υπερβολικά αγχωμένος γιατί ήθελε να πάει στο κορίτσι του, με αποτέλεσμα μόνο να μην μας βρίσει, που είχαμε το θράσος και του απευθύναμε το λόγο… Παίρνουμε λοιπόν τα ποδαράκια μας και αρχίσαμε να προχωράμε κατά μήκος του λιμανιού… Δεν μπορεί, κάπου θα είναι! Η βροχή βέβαια είχε αρχίσει να δυναμώνει πάλι και πριν γίνουμε τελείως μούσκεμα, βλέπουμε το πλοίο μπροστά μας! Μπαίνουμε μέσα και φυσικά φύγαμε κανονικά!

Φτάνουμε χωρίς κανένα πρόβλημα σε μια Κρήτη, που γινόταν χαμός από τη βροχή. Είχαμε μόνο μια βαλιτσούλα που είχαμε και οι δύο τα πράγματα. Τότε δεν μέναμε και κοντά και έπρεπε να πάει με μία από τις δυο μας. Την παίρνει η κολλητή μου και ευτυχώς, κάποια στιγμή το απόγευμα που ησύχασε η βροχή, μου την έφερε ο αδελφός της. Πέρα από τον φορτιστή που ήθελα, αφού το κινητό μου είχε κλείσει, δεν χρειάστηκα κάτι άλλο. Άλλωστε σχεδόν όλο το πρωινό κοιμόμουν. Δε θα ξεχάσω αυτό το ταξίδι για καμία μέρα του! Είχαμε γελάσει πολύ! Είχαμε περάσει πολύ ωραία!

(Γράφτηκε: 14/02/2008)

Ιστορίες βροχής - ΤΕΙ

Εδώ είναι λοιπόν η συνέχεια της περιπέτειας μας από την Τρίτη…

Πήγαμε αισίως στην στάση του λεωφορείου…Υπήρχαν όμως 3 βασικοί λόγοι για να μην πάμε σπίτια μας. Πρώτον ήταν εδώ η μαμά της κολλητής μου, οπότε τι θα της έλεγε; Την κοπάνησα επειδή βαριόμουν; Δεύτερον σκεφτόμασταν να πηγαίναμε στο μάθημα στις 7, αλλά αν πηγαίναμε σπίτι, σιγά μην σηκωνόμασταν. Τρίτον, ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνουμε βόλτα στα μαγαζιά, αφού θα κατέβαινε και το αγόρι της φίλης μου για να αγοράσει κάτι που ήθελε. Μέχρι να κατέβει, εμείς είχαμε κάνει αρκετές βόλτες, είχαμε πάρει και την τελική απόφαση να μην πάμε μάθημα και σκεφτόμασταν να πηγαίναμε μαζί του μέχρι τα ΤΕΙ που είχε μάθημα…

Έρχεται λοιπόν, αγοράζει εκείνο που ήθελε και του ανακοινώνουμε ότι θα πάμε μαζί του. Πάμε στην στάση, δείχνουμε την καρτούλα μας, μια ωραία πράσινη κάρτα που έχουμε. Μπαίνουμε στο λεωφορείο και λόγο της τρελής κίνησης, μετά από καμιά ώρα φτάνουμε ΤΕΙ, όπου βλέπουμε στην στάση έναν χαμό… Αποφασίζουμε λοιπόν να κατέβουμε στην επόμενη στάση, για να βρούμε θέση στο λεωφορείο. Συνεχίζουμε την διαδρομή μας, κατεβαίνουμε και περνάμε απέναντι, περιμένοντας το λεωφορείο να ξαναγυρίσει. Βγάζω εγώ την κάρτα μου από την τσάντα, πάει να την βγάλει και η κολλητή μου, αλλά… Πουθενά η κάρτα! Ψάχνει στην μια θήκη, ψάχνει στην άλλην, ψάχνει στις τσέπες του μπουφάν, στις τσέπες του παντελονιού, ψάχνει, ξαναψάχνει… Ψάχνω και εγώ στην τσάντα της… Άφαντη η κάρτα! Να μην ξέρουμε τι να κάνουμε…

Της λέω να πάρει τηλέφωνο το αγόρι της, μήπως την είχε πιάσει καταλάθος. Δεν την είχε… Λέμε μπορεί να έπεσε μέσα στο λεωφορείο. Έρχεται το λεωφορείο, το λέει στον οδηγό, πάει να ψάξει εκεί που καθόμασταν, τίποτα! Καλός άνθρωπος ο οδηγός, την πίστεψε πως έχει κάρτα και δεν πλήρωσε εισιτήριο… Λέγαμε, στην κάρτα γράφει τα στοιχεία της, στο κτελ έχουν και το τηλέφωνο της, κάποιος θα την βρει, θα την δώσει. Με κατεβασμένα μούτρα πήραμε τον δρόμο για το σπίτι.

Στην επόμενη στάση, την στάση του ΤΕΙ δηλαδή, εκεί που είχε κατέβει το αγόρι της, βλέπω κάτι πράσινο στον δρόμο. Της το δείχνω και την ώρα που γέμιζε το λεωφορείο με τους φοιτητές, αρχίζει να φωνάζει στον οδηγό να ανοίξει την πίσω πόρτα να κατέβουμε… Περνάμε γρήγορα, γρήγορα τον δρόμο και τι να δούμε; Το πράσινο που είχα δει από το παράθυρο, ήταν… μια σερβιέτα… Στο ίδιο λεωφορείο ντρεπόμασταν να μπούμε… Λέμε θα πάμε με το επόμενο…

Σκεφτόμαστε μετά, να πάμε με τα πόδια μέχρι την στάση που κατεβήκαμε μήπως είχε πέσει εκεί η κάρτα… Αρχίζουμε λοιπόν την διαδρομή μας, ένας δρόμος σχετικά σκοτεινός. Είχαμε και προτάσεις, για να μας πάνε εκεί που πηγαίναμε… Όταν φτάνουμε κοντά στην στάση, ανάβω το φως του κινητού και αρχίζουμε να ψάχνουμε! Εκείνη την ώρα, για μην ξεχνάμε και τον τίτλο, αρχίζει να ψιχαλίζει! Κρυώναμε που κρυώναμε, μια βροχούλα ήταν ότι μας έλειπε! Να βλέπουμε τις λακκούβες με το νερό και να είναι έτοιμη η φίλη μου να βάλει τα κλάματα στην σκέψη ότι μπορεί να είναι κάπου εκεί… Για να μην τα πολυλογώ για άλλη μια φορά δεν βρήκαμε την κάρτα! Πάμε να κάτσουμε κάτω από την στάση, να μην βρεχόμαστε τουλάχιστον… Εκεί είπε να ελέγξει, μήπως είχε κανένα εισιτήριο να μην κόβει στο λεωφορείο. Βγάζει το πολυτεκνικό της και βλέπει ότι είχε κάτι ξεχασμένα εισιτήρια…

Εμείς γελούσαμε με την όλη κατάσταση! Το έχουμε και πρόχειρο το γέλιο, ακόμα και την ώρα που ήθελε να βάλει τα κλάματα, εμείς γελούσαμε! Εκείνη την στιγμή όμως την ακούω να λύνει στα γέλια… Γυρνάω, την κοιτάω και ήταν αυτό που περίμενα! Η κάρτα βρισκόταν ανάμεσα στο πολυτεκνικό και δεν φαινόταν! Εγώ βρισκόμουν σε ένα μικρό δίλλημα… Να την βρίσω που άρρωστη κοπέλα έκοβα βόλτες στο κρύο και την βροχή ή να γελάσω; Φυσικά για άλλη μια φορά σκάσαμε στα γέλια! Τι πρωτότυπο!!!

Περιμέναμε λοιπόν να έρθει το επόμενο λεωφορείο, αφού είχαμε χάσει 3 μέχρι εκείνη την ώρα. Έλα όμως που κρυώναμε πολύ. Είχε σταματήσει και η βροχή, οπότε για να ζεσταθούμε, είπαμε να πάμε με τα πόδια μέχρι την στάση του ΤΕΙ. Λεωφορείο δεν είχε ανέβει ακόμα, οπότε προλαβαίναμε. Πήγαμε λοιπόν, και ποιον βλέπουμε; Τον αδελφό της κολλητής μου. Η κολλητή μου όμως έπρεπε να είναι στο πανεπιστήμιο και όχι στα ΤΕΙ… Να παίζουμε κρυφτό στην στάση μην μας δει κανένας, γιατί ήταν και με έναν φίλο του που γνωρίζουμε. Κρυφτό και στο λεωφορείο. Να σκεφτόμαστε και που θα κατέβουμε; Αν κατεβαίναμε στην ίδια στάση, θα μας έβλεπε, θα μας έβλεπε αν σταματούσαμε και μια στάση πριν… Τι να κάνουμε θα κατέβουμε μια στάση μετά… Και κάπου εκεί, που λέγαμε στην πλάκα, γιατί να μην πάει στο σπίτι του φίλου του, τους βλέπουμε και τους δυο να κατεβαίνουν σαν κύριοι από το λεωφορείο. Φτου ξελευτερία!!!

Αισίως καταφέραμε και φτάσαμε σπίτι. Είχαμε μια μέρα με επικίνδυνες αποστολές! Αλλά και ψιλοσυνηθισμένες είμαστε.

Και πλέον μπορώ να το πω: ΜΟΝΟ μαζί σου μπορώ να τα ζήσω αυτά!!!

Μερικές μικρές πληροφορίες… Τα ΤΕΙ και το πανεπιστήμιο μας βρίσκονται στις δύο αντίθετες άκρες του Ηρακλείου… Τα λεωφορεία έχουν την πόρτα του οδηγού, όπου μόνο από εκεί μπορείς να μπεις και σου κόβει το εισιτήριο, ή του δείχνεις την κάρτα, άρα χωρίς εισιτήριο ΔΕΝ μπαίνεις και μια ή δυο πόρτες πίσω, που του φωνάζαμε να ανοίξει…

Και για να μην νομίζετε πως τα λέω μόνη μου...

Ο/Η murtw.. είπε...

xixi! murtw edw.. h amesa endiaferomenh.. :D nai ta kanw kt tetoia.. genika allou pataw allou vriskomai.. alla ant'allwn p lene!! 3 laloun k 2 xoreuoun? auto! otan vrw k thn katallhlh parea poios me pianei..:D apo kei p dn ta perimenoume mas erxontai.. mia apisteuta vareth mera mporei na e3elix8ei se apisteuta diaskedastikh!! afhste p m vghke k h fhmh t xazoxaroumenou.. :( psemata lene! ligo afasia eimai apla! :D:D:D:D

Ιστορίες βροχής - Πανεπιστήμιο

Επειδή γενικά δεν είμαι παιδί του χειμώνα, ήθελα σιγά σιγά να γράψω διάφορες ιστορίες βροχής, με πολύ γέλιο, ώστε να τις διαβάζω και να ξαναγελάω κάθε φορά που μια καταιγίδα θα πήγαινε να με πάρει από κάτω… Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ σαν ιδέα και χτες (σήμερα) είχα μια απίστευτη μέρα με την κολλητή μου. Δεν έχει πολύ βροχή, αλλά έχει πολύ γέλιο! Είχα σκοπό η πρώτη ιστορία να ήταν άλλη, αλλά τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς.

Χτες λοιπόν φαινόταν άλλη μια φυσιολογική μέρα. Ξύπνησα, πήγα για το μάθημα οδήγησης, γύρισα στο σπίτι και λίγο πριν την ώρα που θα έπρεπε να πάω στο πανεπιστήμιο αρχίζει να βρέχει… Με μισή καρδιά και καθόλου όρεξη, πάω μέχρι την στάση με την ομπρελίτσα μου… Εκεί πετυχαίνω και την κολλητή μου και πάμε παρεούλα στην σχολή.

Εκεί όμως συναντάμε κάποιον, ο οποίος από το καλοκαίρι μιλούσε στην κολλητή μου και ψάχναμε να βρούμε αν τον ξέρουμε από κάπου. Άρχισε λοιπόν να της μιλάει για ακόμα μια φορά… Και έρχεται η ερώτηση, πως σε λένε… Οκ δεν τον ξέραμε… Και άλλες ερωτήσεις του στιλ να σε κεράσω έναν καφέ… Εγώ από πίσω να προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου, αφού είχε πάει ακριβώς δίπλα της και εγώ έμεινα λίγο πιο πίσω και η φίλη μου να ψάχνει έξοδο κινδύνου. Και ξαφνικά η πόρτα για να μπούμε στο αμφιθέατρο… Πρώτη φορά μπήκαμε με τόση χαρά!

Οι ώρες πολλές, η όρεξη λίγη και μετά τις 2 πρώτες, είπαμε να φύγουμε… Τα τελευταία 10 λεπτά είχαμε βάλει τετράδιο στην τσάντα, μπουφάν στο χέρι και ήμασταν με το ένα πόδι έξω… Τονίζω στην φίλη μου να μην ξεχάσει την ομπρέλα που είχε ακουμπήσει στο πάτωμα… «Τελειώσαμε!» Φύγαμεεεεε!!!

Με το που βγαίνω από το αμφιθέατρο με πιάνουν τα γέλια, με κοιτάει καλά καλά η κολλητή μου και πριν ρωτήσει γιατί γελάω, κοιτάει μπροστά και τι να δει; Ναι ήταν ο φιλαράκος μας… Με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Κοιτάμε δεξιά και αριστερά να δούμε από πού θα πάμε. Μου κάνει η φίλη μου, τώρα αν μπω να στην τουαλέτα θα με πάρει από πίσω; Όχι λέω εγώ και μπαίνω στις τουαλέτες. Ακολουθεί και εκείνη, όπου αρχίσαμε να πλένουμε τα χέρια μας αργά αργά και με πολλή υπομονή… Έλα όμως που εκείνος δεν περνούσε. Βγαίνουμε λοιπόν έξω με το κεφάλι μου να πηγαίνει δεξιά αριστερά και να λέω στην φίλη μου ότι μπορεί να βγει και εκείνη… Με βήμα ταχύ μην ξαναπεταχτεί μπροστά μας πάμε προς τη έξοδο! Έλα όμως που η αγαπημένη μου φιλενάδα είχε ξεχάσει την ομπρέλα της! Πάλι πίσω γρήγορα και στην έξοδο! Δεν είδαμε κανέναν…

Σταματάμε λίγο πριν την έξοδο να βάλουμε μπουφάν και λέμε μεταξύ σοβαρού και αστείου, αφού δεν την έστησε έξω από τις τουαλέτες, θα την έχει στήσει έξω από το πανεπιστήμιο. Βγαίνω πάλι πρώτα εγώ δειλά δειλά κοιτώ δεξιά, κοιτώ αριστερά τίποτα! Νόημα και πάμε προς την στάση… Με βήμα ταχύ γιατί ποτέ δεν ξέρεις… Εγώ ελάχιστα πιο μπροστά και η κολλητούλα μου ακολουθεί… Ξάφνου! Από ένα αμάξι, ακούγεται το όνομα της! Εκείνη γυρνάει, και ποιον να δει; Ε ποιόν άλλον; Να την ρωτάει αν θέλει να την πάει κάπου, αφού ψιχάλιζε για να μην βραχεί… Εκεί λοιπόν μέσα στην αμηχανία, ένα μικρό πανικό και την τεράστια επιθυμία να φύγει. Με δείχνει, λέει η φίλη μου, ευχαριστώ πάντως και έρχεται με αρκετά γρήγορο βήμα προς το μέρος μου… Πήγαμε λοιπόν στην στάση με πολλές στάσης στην διαδρομή, αφού από το γέλιο δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε!

Συγγνώμη που γελούσα και όταν εσύ ήσουν πανικόβλητη, αλλά δεν κατάλαβες την φωνή;;; Εγώ για αυτό συνέχισα να προχωράω!!!

Και μια μικρή πληροφορία… Αν αναρωτιέστε γιατί τόσος πανικός για κάποιον που μας μιλούσε, ο εν λόγο κύριος είναι κανένας 35άρης…

Και μια μικρή πληροφορία ακόμα… Όταν λέω χτες, εννοώ την Τρίτη, αφού για κάποιους έχει αλλάξει η μέρα για κάποιους όχι, αλλά επειδή πάνω γράφει Τετάρτη είπα να πω, χτες… Οι χτεσινές μας περιπέτειες δεν τελειώνουν όμως εδώ… Για να μην γίνει υπερβολικά κουραστικό το κείμενο, θα τα γράψω σε μια άλλη ευκαιρία! Έχει και συνέχεια λοιπόν…