Δίλημμα και τραγούδια...

Λοιπόν… Βρίσκομαι σε ένα τρομερό δίλημμα! Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν είμαι ο άνθρωπος για να παίρνει αποφάσεις. Απλά δεν μπορώ, κολλάω, μπλοκάρω, μπερδεύομαι, νευριάζω και στεναχωριέμαι ταυτόχρονα, γεμίζω αν, βρίσκομαι σε απόλυτη σύγχυση και πολλά-πολλά άλλα! Συνήθως, αφήνω κάποιον άλλον να πάρει την απόφαση. Τώρα όμως πρέπει να την πάρω εγώ και μόνο. Και όχι μόνο πρέπει να την πάρω εγώ, αλλά δεν μπορεί να με βοηθήσει και κανένας, άρα πρέπει να την πάρω και μόνη μου! Όλοι μου λένε να πάω σπιτάκι μου και να αφήσω τις βλακείες γιατί μετά θα είμαι πολλές μέρες μόνη στο Ηράκλειο. Έχουν απόλυτο δίκιο! Το αντάλλαγμα για τις τόσες μέρες είναι μόνο ένα. Δεν ξέρω αν είναι μεγάλο ή μικρό, αυτό θα το μάθω μόνο αν τελικά αποφασίσω να το κάνω, αλλά είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχω… Στην Ρόδο αργά ή γρήγορα θα πάω… Αξίζουν τόσα ερωτηματικά για 20 μέρες επιπλέον στο Ηράκλειο; Μα και 20 μέρες δεν είναι λίγες… Όταν ήταν 10 η απόφαση ήταν εύκολη και είχε βγει. Τώρα; Χαμόοοος! Και πρέπει να πάρω και την απόφαση μέχρι αύριο...

Για να καλμάρει λίγο η κατάσταση, δυο τραγουδάκια του Χατζή. Στίχοι με νόημα και περιεχόμενο…

Όλη η ζωή είναι υπόθεση χαμόγελο

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον χτύπα με
δεν σε χτυπάω
Να πεις σ'αυτόν που σε μισεί μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που ν' οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά πάρ'την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα'ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ' την αγάπη

Αυτό το έχω βάλει και παλιά, αλλά μόνο στίχους. Τώρα βρήκα και ένα βιντεάκι…

Καληνύχτα Μαργαρίτα

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κάποιος είχε δει τους στίχους που είχα βάλει στο δεύτερο και έλεγα πως ψάχνω το τραγούδι και μου το έστειλε! Ευχαριστώ πολύ πολύ ξανά!
Τώρα ψάχνω το πρώτο τραγούδι… Τα ακούω τυχαία μα δεν τα έχω, τι να κάνω;

*Κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστούν και κάποια από τα παλιά postάκια μου... Λίγο χρόνο θέλω να δω ποια μπορούν και ποια όχι...

Τελικά...

...το blogάκι μου δεν κλείνει...

Τι να κάνω; Το έμαθα, το συνήθισα και όσο το βλέπω δεν μπορώ να μην γράφω. Το κακό βέβαια είναι πως δεν μπορώ να γράφω όλα όσα θέλω. Βασικά δεν μπορώ να γράψω σχεδόν τίποτα τώρα που το σκέφτομαι.

Το blog δεν θα κλείσει και το αποφάσισα! Αλλά θα βρίσκομαι και αλλού... Το που δεν μπορώ να το πω, για ευνόητους λόγους, αλλά όποιος θέλει, έχω βάλει στο προφίλ μου ένα mail. Αλλά τονίζω, για όσους θέλουν!

Και για να δείτε πως έχω και χαλαρά ποστάκια για εδώ έτοιμα, ορίστε...

Αυτές τις μέρες όπως ξέρετε είναι περίοδος εξεταστικής και εγώ βρίσκομαι ανάμεσα σε βιβλία, πολλά από τα οποία ανοίγω και βλέπω για πρώτη φορά! Όπως είναι φυσικό λοιπόν, ανακαλύπτω και μαθαίνω καινούργια πράγματα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από αυτά που έμαθα... Από το παιδαγωγικό μάθημα που πήρα, κάποια από αυτά που διάβαζα ήταν πραγματικά σπουδαία! Πάρτε μια γεύση και εσείς... (Αξίζει να διαβάσετε εκτός από τις γελοιογραφίες και τα σχόλια από κάτω. Όλα τα άλλα και κυρίως τα υπογραμμισμένα είναι άχρηστες πληροφορίες :Ρ)

Μα δεν διάλεξα σπουδαίο μάθημα; Κρίμα που δεν εξετάστηκα σε αυτά... (Πάντως μεταξύ μας έγραψα. Με τη φαντασία μου, αλλά δεν έχει σημασία!)

Και για να κλείσω το post της επιστροφής, να πω κάτι τελευταίο... Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας! Με συγκινήσατε απίστευτα με το ενδιαφέρον σας! Δεν πίστευα πως θα νοιαζόταν και κανένας... Ο δικός μου χώρος είναι, τις σκέψεις μου γράφω και τις περισσότερες φορές τις απαισιόδοξες, ούτε καν μια θετική αύρα δεν έβγαινε από εδώ, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις... Μα για αυτό δεν το είχα και εγώ; Για να ξεσπάω! Τα ωραία τα ζεις, τα άσχημα θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου και αυτό έκανα και εγώ... Τώρα θα το κάνω αλλού. Και αλήθεια αυτές τις μέρες είχα τόσο ανάγκη αυτή τη γωνιά, γιατί δεν ήταν και οι καλύτερες μέρες... Αλλά αυτά δεν ανήκουν πλέον εδώ...

Καλώς με δεχτήκατε πίσω λοιπόν! :Ρ

Αλήθειες χωρίς ψέματα...

Και η ώρα της αποκάλυψης για το παιχνιδάκι μετά το όχι και τόσο ευχάριστο διάλειμμα του προηγούμενου post.

Αρχίζουμε από τα παλιά… Να δείτε εσείς τι κοριτσάκι ήμουν και να απορείτε με το δίκιο σας πως κατάντησα έτσι…

Για να δούμε…

Αρχικά χαίρομαι πάρα πολύ, που οι περισσότεροι πιστεύατε πως μιλούσα κανονικά, αλλά η αλήθεια είναι πως το «ρ» δεν το έλεγα. Το «σ», σαν ανώμαλο παιδάκι που ήμουν, το έλεγα μόνο στην αρχή και στο τέλος των λέξεων, στη μέση ποτέ! Αλλά επειδή γενικά το έλεγα, όσοι είπατε το 4, λυπάμαι χάσατε…

Να κάνω και παρένθεση; Φυσικά και θα κάνω! Από τότε μου έχει μείνει και όποτε θέλω να ζητήσω χάρη από τον αδελφό μου, βγάζω το «σ» από το όνομα του, για να του θυμίζω πως είμαι η μικρή του αδελφούλα και δεν πρέπει να μου χαλάει χατίρι. Βασικά όταν ήμουν μικρή κανένας δεν μου χαλούσε χατίρι!

Εντυπωσιάστηκα που ένα άτομο είπε ότι έβγαλα γύψο από το πόδι μου όταν ήμουν τριών! Καλέ τι με περάσατε; Το σούπερ παιδί; Να μου λέγατε το σούπερ μωρό να το καταλάβω, γιατί τον γύψο τον έβγαλα στα 2 μου! Στα 3 άρχισα το μπαλέτο για να φτιάξει το πρόβλημα, αφού τελείωσα και με τα σίδερα στα παπούτσια μου!

Επίσης έχω μια απορία. Όσοι είπατε το 3. Στα νερά του νεροχύτη, τι να το κάνω το σαπούνι; Αφού έχουν ήδη σαπούνι! Οπότε όπως καταλάβατε και αυτό το έκανα, αλλά χωρίς σαπούνι! Τα νερά του νεροχύτη από το σπίτι της θείας μου στο χωριό, πέφτουν από ένα σωλήνα στο δρόμο. Οπότε πήρα τον αδελφό μου και κάναμε μπάνιο, για να μην το έχουμε στη Ρόδο. Το κορυφαίο βέβαια είναι πως ήταν καταχείμωνο και έξω που κάναμε το μπάνιο μας είχε παγωνιά!

Και πάμε στη σωστή πρόταση που είπατε και οι περισσότεροι. Έχω φύγει από το σπίτι με τον αδελφό μου ενώ κοιμόντουσαν οι γονείς. Και επειδή εγώ συνεχίζω το παιχνίδι, θέλω να μου πείτε το λόγο, τον οποίο θα πω στο τελευταίο μου σχόλιο, σε αυτό το ποστ.

Και πάμε στο τώρα!

Εδώ με απογοητεύσατε. Μα όλοι σας το 4; Τι είχατε στο μυαλό σας; Εγώ μια ώρα; Ούτε μισή! Σε ένα τεταρτάκι το πολύ είμαι έτοιμη. Πλυμένη, ντυμένη, βαμμένη. Άκου εκεί μια ώρα! Για ποια με περάσατε

Επίσης, γιατί κανένας δεν είπε πως έχω μόνιμο πλεξουδάκι; Δεν ταιριάζει στο προφίλ μου; Το έχω το πλεξουδάκι εδώ και κάποια χρόνια, αλλά μόνο το καλοκαίρι η αλήθεια. Βασικά φτιάχνω το πρώτο, όταν κάνω το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα και σταματάω να φτιάχνω όταν το καλοκαίρι αρχίσει να μας χαιρετά. Και η κορδέλα πάει ανάλογα με τα κέφια μου την ώρα που το φτιάχνω.

Το 2, θα μπορούσε να είναι, αν δεν έλεγα ο κύριος λόγος. Εννοείται πως τσακωνόμαστε για τις δουλείες του σπιτιού, αλλά ο κύριος λόγος είναι άλλος. Είναι η μουσική και καταπίεση που δέχομαι, όποτε ακούω ή τραγουδάω ή χορεύω κάτι.

Και ποιο μας μένει; Η σωστή πρόταση και το ότι κάνω όσες διαδρομές μπορώ με τα πόδια! Σιχαίνομαι τα ταξί, και μπαίνω σε λεωφορεία αν δεν έχω κουράγιο ή αν πρέπει να πάω στη σχολή (σιγά μην ξεκινήσω μια ώρα πριν για να πάω, δεν πάω και καθόλου). Με την κολλητή μου, κανονίζουμε να πάμε και κάπου με τα πόδια έτσι απλά για βόλτα, χωρίς λόγο. Κανένας δεν μπορεί να μας καταλάβει… Κρίμα και είναι ωραίο να περπατάς!

Χωρίς λόγια

Όλοι μας, όλοι οι άνθρωποι, μάθαμε να παραπονιόμαστε και να κλαιγόμαστε για την πιο μικρή βλακεία, για το πιο ηλίθιο πρόβλημα, για τον πιο χαζό λόγο. Μάθαμε να λέμε ότι τίποτα δεν πάει καλά, επειδή ένα μικρό πραγματάκι δεν δούλευε σωστά. Μάθαμε και συνηθίσαμε να παραπονιόμαστε. Μας αρέσει να λέμε πως η ζωή μας είναι χάλια, για να δικαιολογούμαστε. Ας αρχίσουμε όμως να βλέπουμε ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα, και ας είμαστε λίγο ευγνώμονες για αυτά που έχουμε στη ζωή μας, γιατί δεν είναι δύσκολο μια μέρα να γίνει πραγματικά χάλια και τότε είναι αργά να χαρούμε για αυτά που είχαμε. Συνηθίζουμε να το κάνουμε όταν ακούμε για κάτι πραγματικά άσχημο, αλλά μια βδομάδα μετά το ξεχνάμε και συνεχίζουμε να λέμε πως το ηλίθιο μικροπροβληματάκι μας είναι η καταστροφή του κόσμου.

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Αλλά επειδή κάτι τέτοιες ώρες νιώθω τελείως ηλίθια, θέλω να το σταματήσω! Να μάθω να εκτιμάω αυτά που μου δίνονται, γιατί είναι πάρα πολλά, και να παλεύω για αυτά που θέλω χωρίς κλάψες και αχαριστίες όμως! Δεν λέω πως θα σταματήσω να στεναχωριέμαι και για τα ηλίθια μικροπροβληματάκια, άνθρωπος είμαι και θα το κάνω, αλλά δεν θέλω να ξαναπώ πως είναι σημαντικά…

Από χτες κάθε τόσο κλείνω τα μάτια μου και (προσ)εύχομαι όλα να πάνε καλά, για 3 διαφορετικά πράγματα. Κανένα από αυτά δεν έχει να κάνει με μένα. Για τα 2 θα έπρεπε να το λέω από πιο παλιά. Το τρίτο ήταν η αφορμή. Πρέπει πάντα να υπάρχει αφορμή για να θυμόμαστε να είμαστε άνθρωποι; Δεν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι και να μην υπάρχουν οι αφορμές;

Αλήθειες και μερικά ψέματα...

Παίζεται ένα παιχνιδάκι που λες κάποιες προτάσεις και ο άλλος λέει ποια από αυτές είναι αληθινή. Δεν με κάλεσε κανένας επίσημα, αλλά στο blog μου μπορώ να γράψω ότι θέλω, οπότε και να παίξω όπου θέλω!

Και επειδή το αποφάσισα μόνη μου, κάνω και μια αλλαγή. Θα έχω δυο κατηγορίες. Η πρώτη από τότε που ήμουν παιδάκι και η δεύτερη από την τωρινή εποχή.

Αρχίζουμε με την παιδική ηλικία:

1. Σε ηλικία 3 ετών έβγαλα γύψο από το πόδι μου, μέσα στον ύπνο μου.

2. Έχω φύγει με τον αδελφό μου από το σπίτι, ενώ κοιμόντουσαν οι γονείς μας.

3. Έχω πάρει σαπούνι και έχω κάνει μπάνιο με τα νερά που έφευγαν από τον νεροχύτη.

4. Δεν έλεγα το «ρ» και το «σ».

Για να σας δω! Ποια από όλες είναι η σωστή;;;

Και πάμε στο τώρα:

1. Τα τελευταία χρόνια έχω μόνιμο ένα πλεξουδάκι στα μαλλιά μου, με χρωματιστή κορδέλα, που αλλάζω ανάλογα με τα ρούχα.

2. Ο κύριος λόγος τσακωμού με τον αδελφό μου είναι οι δουλειές του σπιτιού. («Εγώ μαγείρεψα, πλύνε μια φορά και τα πιάτα!», «Σε πλένω, σε σιδερώνω, άπλωσε τουλάχιστον κανά ρούχο» και άλλα τέτοια)

3. Όσες διαδρομές μπορώ να κάνω με τα πόδια, τις κάνω. Ακόμα κι αν είναι διαδρομές μιας ώρας.

4. Για να ετοιμαστώ για μια βραδινή έξοδο, θέλω περίπου μια ώρα. Αλλά πάντα ξεκινάω να ετοιμάζομαι μια ώρα πριν για να είμαι στην ώρα μου.

Για να σας δω και εδώ! Παρακαλώ συμμετοχή από όλους!

Και για να κλείσουμε, να πω και μια καθαρή αλήθεια. Μια εμμονή μου, για να απαντήσω και στον Xristos και τον Giorgio που με ρώτησαν και εγώ δεν θυμάμαι πόσο καιρό πριν…

Λοιπόν, η μόνη εμμονή που μου ήρθε στο μυαλό είναι η εξής. Έχω εμμονή με το χρόνο! Θέλω να είμαι, πάντα παντού στην ώρα μου. Δεν θέλω να αργώ, κι αν δω πως θα αργήσω ακόμα και δυο λεπτά, θα πάρω τηλέφωνο για να το πω. Αλλά απαιτώ και από τους άλλους να είναι στην ώρα τους! Δεν με εκνευρίζει τίποτα περισσότερο από το να με στήνουν, ειδικά χωρίς να ενημερώσουν. Δεν παθαίνω αμόκ στα 5 λεπτά, αλλά στο δεκάλεπτο ένας μικρός εκνευρισμός, στο τέταρτο αρχίζω να φορτώνω και στο μισάωρο, αρχίζει να μου γυαλίζει το μάτι. Στη μια ώρα ή θα έχω φύγω, ή θα κάτσω για να με δουν όπως δεν με έχουν ξαναδεί...

Για τον αδελφό μου!

Πολλοί λίγοι μπορούν να καταλάβουν τη σχέση που έχω με τον αδελφό μου. Ακόμα και άτομα που έχουν αδέλφια, με θεωρούν υπερβολική. Όταν έφυγε να σπουδάσει είχα αρρωστήσει, τρεις μέρες στο κρεβάτι. Πάνω που πήγαιναν κάποια πράγματα καλύτερα, ήταν η χρονιά που πέρασα τις μεγαλύτερες κρίσεις μου. Ήταν ο λόγος που ξανάκλαψα μετά από χρόνια. Τόσο από στεναχώρια, όταν έφευγε, όσο και από χαρά όταν εγώ πήγα να υποδεχτώ τον μπαμπά και ανοίγοντας την πόρτα είδα εκείνον. Περιττό να πω ότι τον κρατούσα για κανένα δεκάλεπτο και η μαμά είχε αφρίσει που ήθελε να τον χαιρετήσει και εκείνη. Είμαι αυτή που ως κριτήριο για τη σχολή που θα διάλεγα, είχα να είναι στο Ηράκλειο. Τελικά ίσως είμαι υπερβολική, αλλά έχω λόγους…

Από μωρά παιδιά είχαμε μια πολύ δεμένη σχέση. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον πέρα από τις λέξεις… Είμαστε στο μυαλό του άλλου. Ξέρουμε τη σκέψη πριν καν δημιουργηθεί.

Όταν ένοιωθα πως από παντού με χτυπούσαν, μόνο εκείνον είχα δίπλα μου. Είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τις πιο κρυφές και περίεργες σκέψεις μου. Πράγματα που δεν τολμάς να μοιραστείς με κανέναν. Είναι εκείνος που με αφήνει να ξεσπάω όταν το έχω ανάγκη, που θα κάτσει να με ακούσει χωρίς να παραπονιέται, που θα με στηρίξει όταν τα πάντα διαλύονται γύρω μου, που θα με βοηθήσει και χωρίς να του το ζητήσω, που θα με ταρακουνήσει όταν σκέφτομαι βλακείες, που θα με πάρει αγκαλιά όταν έχω ανάγκη, που θα με πειράξει όταν αρχίζω να πέφτω, που θα μου δείξει πως η ζωή δεν σταματά πουθενά, που θα γίνει πρότυπο για μένα με την στάση ζωής του, που, που, που... Αν συνεχίσω δε θα σταματήσω ποτέ! Είναι εκείνος, που είναι πάντα κοντά μου, ακόμα και όταν είναι μακριά.

*Επεξήγηση για την εικόνα: Εγώ είμαι 5 μηνών,ο αδελφός σχεδόν 2 χρονών και προσπαθεί να με κρατήσει, γιατί άρχισα να γέρνω προς τα μπροστά...

Ήταν εκεί από την πρώτη μέρα της ζωής μου. Μου χάρισε τα καλύτερα παιδικά χρόνια, με παιχνίδια που μόνο στο χώρο της φαντασίας του και της δικής μου υπάρχουν. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ρωτούσαν την μαμά μου αν είμαστε δίδυμα.

Και παρά τα όσα του έκανα όταν ήμασταν παιδιά, δεν έπαψε ποτέ να νοιάζεται για μένα, να με προσέχει, να με στηρίζει, να με αγαπάει, να με βοηθάει, να είναι δίπλα μου. Είναι ο καλύτερος μεγάλος αδελφός που θα μπορούσα να έχω. Κι όμως όταν το έχω ανάγκη, γίνεται ο καλύτερος φίλος! Και τον ευχαριστώ τόσο, μα τόσο πολύ για αυτό!

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδελφούλη μου. Γιατί σήμερα είναι η μέρα του! Και γιατί είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος πάνω στον κόσμο με αυτόν τον αδελφό.

Δεν έγραψα ούτε τα μισά από αυτά που θα ήθελα… Μα ακόμα κι αν τα έγραφα, πάλι δεν θα ήταν αρκετά, γιατί απλά από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχουν λόγια.

Χρόνια πολλά αδελφούλη!

Τσικνίσατε;

Τσικνίσατε χτες; Μπράβο, μπράβο! Και εμείς τσικνίσαμε, η παρέα μου και εγώ. Σε ένα πολύ ωραίο ρακάδικο. Ήρθε κρασί, αρκετό θα έλεγα, και ήρθαν και τα ψητά μας. Όλη η παρέα έλεγε πως τα είχανε ψήσει πολύ ωραία! Έτσι όπως ψήσανε και εμένα δηλαδή! Όμορφα, γύρω γύρω και μέχρι μέσα!

Όταν τους είδα να μπαίνουν στο μαγαζί, δε με πείραξε. Είχα να τον δω σχεδόν 6 μήνες. Τον συναντάω στο δρόμο, πριν κάποιες βδομάδες, μιλάμε, χαιρετιόμαστε… Δεν μου κάνει τίποτα, δε με ενοχλεί, ξέρω πως έχει η κατάσταση. Λίγο καιρό μετά ξανασυναντάω τυχαία όλη την καλή παρέα, που φρόντισε να κάνει παιχνιδάκι τα συναισθήματα μου. Παρόλο που και εμείς (ήμουν με την κολλητή μου) τους είδαμε και εκείνοι εμάς, δεν μιλήσαμε… Πάλι δε με πείραξε. Και χτες, όταν μπήκαν στο μαγαζί, δεν με πείραξε.

Δε με ενόχλησε… Μα όταν ήρθε να μας χαιρετήσει ο φίλος του, εξαφανίστηκε το κρασί στο ποτήρι μου, που μόλις είχε γεμίσει… Από νευρικότητα και μόνο! Δε με ενόχλησε… Αλλά έβλεπα τα βλέμματα τα δικά του συνεχώς στο μέρος μου! Δε με ενόχλησε… Μα ήρθαν να χορέψουν εκεί που χορεύαμε εμείς και όταν τελείωσε το τραγούδι, εκεί που ετοιμαζόντουσαν να φύγουν και έκανε ένα βήμα μπροστά, μετά κάνει ένα πίσω, με πιάνει από το χέρι, το χαϊδεύει λίγο, μου χαμογελάει (με αυτό το απίστευτο χαμόγελο του) και φεύγει με το βλέμμα του να μένει πάνω μου στα πρώτα βήματα. Δε με ενόχλησε… Μα όταν πήγε και χόρεψε το ζεϊμπέκικο έβλεπα κάθε τόσο το βλέμμα του, να μένει στο δικό μου… Άκουσα και σπόντα από τον φίλο του, πως έπρεπε να πάω και να χειροκροτήσω. Δε με ενόχλησε… Όμως πήγαμε και χορέψαμε κάτω, επειδή είχαν σηκωθεί και εκείνοι. Δε με ενόχλησε… Αλλά και τις δυο φορές που χορέψαμε κρατούσα το χέρι του

Δε με ενόχλησε… ΨΕΜΑΤΑ! Μετά από όλα αυτά με ενόχλησε! Και πολύ, πάρα πολύ μάλιστα! Και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το βλέμμα του όταν κοιτούσε, αν και έπρεπε. Και γύρισα πίσω και θυμόμουν ότι πέρσυ τέτοια εποχή περίπου στο πάρτυ που είχα κάνει, η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να έρθει εκείνος και μου ερχόταν κάθε τόσο να πετάξω το Σάββατο κάνω αποκριάτικο πάρτυ, θα έρθετε; Αλλά έπνιγα τη φωνή μου και κατάπινα τη γλώσσα μου… Γιατί τους ξέρω… Ξέρω πως για άλλη μια φορά όλα ήταν ένα παιχνιδάκι. Γιατί δεν μπορώ να αντέξω άλλο ρεζιλίκι. Γιατί δε μου αξίζει να γίνονται αντικείμενο για διασκέδαση τα συναισθήματα μου. Μα όσο και να ξέρω, λυπάμαι, αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου να μην ρωτάω, γιατί όλα αυτά τα βλέμματα; Γιατί το βήμα πίσω; Μπας; Και τώρα εδώ, να σβήσω αυτό το μπας για πάντα…

Δε με ενόχλησε… ΑΛΗΘΕΙΑ! Γιατί διασκέδασα τρελά με την παρέα μου! Γιατί τέτοιο γέλιο είχα καιρό να ρίξω και να φανταστείτε πως γελάω κάθε μέρα με πολύ απλά πράγματα. Γιατί κατάφερα να σηκώσω για χορό παιδιά από την παρέα που δεν σηκώνονται με τίποτα! Γιατί διασκεδάσαμε με όλη τη σημασία της λέξης! Γιατί στο κάτω κάτω μετά από όλα αυτά που έγιναν, δε μου αξίζει! Και είναι ηλίθιο να συνεχίζω να κατηγορώ τους φίλους του και να του δίνω ελαφρυντικά ενώ έχει την ίδια ευθύνη! Η μόνη διαφορά είναι πως εκείνος έπαιζε με τις πράξεις και έμπαιναν οι φίλοι του να παίξουν με τις λέξεις…

Δε με ενόχλησε λοιπόν, γιατί χτες πέρασα τέλεια με την παρέα μου! Και η παρέα είναι που θα μείνει! Παρόλα αυτά, σήμερα, μέσα μου με έτρωγε η επιθυμία να κάνω μια αναπάντητη… Όχι με απόκρυψη όπως εκείνοι, αλλά με αριθμό, κανονικά… Και μετά μια πρόσκληση, έστω και τελευταία στιγμή… Μέχρι αύριο θα μου περάσει! Έχουμε και ένα πάρτυ να κάνουμε και να περάσουμε τέλεια!!! Όπως και πέρσυ που δεν εμφανίστηκε ποτέ…

Ελαττώματα

Ο Giorgio, (από μόνος του!), μου έκανε ιδιαίτερη ( :D ) πρόσκληση σε ένα παιχνιδάκι. Να γράψω 7 ελαττώματα, ή τέλος πάντων, 7 κακά που έχω. Μπορώ να πω ό,τι στο μυαλό μου στιγμιαία ήρθαν κάπου στα 107, αλλά για καλή μου τύχη δεν χρειάζεται να τα πω όλα.

Αρχίζουμε:

1) Δεν έχω σχεδόν καθόλου αυτοπεποίθηση. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να κάνει, να καταφέρει κάτι. Δεν πιστεύω πως μπορώ να είμαι καλή σε κάτι. Δεν πιστεύω πως αξίζω κάτι καλό…

2) Εκτός του ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό για κάτι καλό, τον κατηγορώ και για ότι στραβό υπάρχει πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν το είχα ονομάσει ποτέ κάπως, αλλά σωστά μου είπε κάποιος πως έχω σύνδρομο ενοχικότητας. Για ότι και να με κατηγορήσεις εγώ θα σε πιστέψω. Δηλώνω λοιπόν ένοχη!

3) Είμαι άνθρωπος των άκρων. Ή θα σκάω στα γέλια με το παραμικρό, ή θα είμαι στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Ή θα θέλω να είμαι έξω όλη τη μέρα και ένα λεπτό στο σπίτι θα με χαλάει, ή δε θα θέλω να πάρω τα ποδαράκια μου, ούτε μέχρι το ψιλικατζίδικο από κάτω. Ή δεν θα μιλάω καθόλου και θα προσπαθείς με κάθε τρόπο να μου πάρεις μισή (ούτε καν ολόκληρη) κουβέντα, ή δεν θα κλείνω το στοματάκι μου. Ή δεν θα σου πω ποτέ τίποτα για εμένα, ή θα γίνω ανοιχτό βιβλίο. Ή θα είμαι ήρεμη σαν αρνάκι, ή (πολύ σπάνια) θα έχω τα χειρότερα νεύρα και καλύτερα να μην είσαι εκεί. Ή θα σκέφτομαι πάρα πολύ, ή δεν θα σκέφτομαι καθόλου. Ή θα φοβάμαι ακόμα και τη σκιά μου, ή δεν θα λογαριάζω τίποτα. Ή θα συνεχίσω και θα γεμίσω 50 σελίδες, ή θα σταματήσω εδώ… Προτείνω το δεύτερο…

4) Έχω τρομερή εξάρτηση από τους ανθρώπους. Όταν γνωρίσω κάποιον και έρθουμε κοντά, μετά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να ζω για τον άλλον. Τρομερή εξάρτηση έχω από τον αδελφό μου. Κάτι που με έχει κάνει να πάρω λάθος αποφάσεις, ή να πάρω αποφάσεις με λάθος κριτήρια (όπως η σχολή που δήλωσα).

5) Θέλω να με προσέχουν όλοι! Δεν θα κάνω κάτι να τραβήξω την προσοχή, αλλά περιμένω να με ρωτήσεις τι έχω, όταν με βλέπεις χαμογελαστή, ή θλιμμένη. Να σχολιάσεις το μήνυμα που θα έχω γράψει στο msn. Να προσέξεις μια αλλαγή πάνω μου. Πρέπει να μου πεις όμορφα λογάκια όταν κάνω κάτι καλό, αλλά και να με βρίσεις όταν κάνω σαχλαμάρες Επίσης έχεις χρέος όταν πετάξω μια κουβέντα μισή, να με ρωτήσεις παραπάνω. Δεν θα πετούσα κάτι για το οποίο δε θέλω να σου πω, αφήνω την κουβέντα μισή για να ρωτήσεις εσύ. Γενικά θέλω να ασχολείσε μαζί μου! Είναι χρέος σου!

6) Ξεχνάω πολύ δύσκολα. Τώρα θα μου πεις κακό είναι; Ε, ναι! Γιατί δεν λέω να ξεχάσω ό,τι με έχει πληγώσει, πονέσει κτλ κτλ. Δεν προχωράω. Αντίθετα στην προσπάθεια να βγάλω από το μυαλό μου τις αναμνήσεις που με κρατάνε πίσω και με στεναχωρούν, σβήνω όλα τα όμορφα. Δεν σου κάνει και εσένα για ελάττωμα τώρα; Αν και γενικά έχω καλή μνήμη. Θυμάμαι πρόσωπα, καταστάσεις, στιγμές, με κάθε λεπτομέρεια. Και μεταξύ μας αυτό πολύ μου αρέσει!

7) Αν και έχω πολλά ακόμα να πω, για το τέλος λέω να αλλάξω το κλίμα, να μπορείτε να με κοροϊδεύεται και λίγο. Είμαι τελείως ανιστόρητη και αγεωγράφητη. Πράγματα που παιδιά του δημοτικού θεωρούν δεδομένα, εμένα μη με ρωτήσεις! Στην ιστορία ούτε τα απολύτως βασικά και γεωγραφία μη μου ζητήσεις να τοποθετήσω μια πόλη στο χάρτη. Οι γνώσεις μου φτάνουν μέχρι Ρόδο, Κρήτη (για ευνόητους λόγους), Αθήνα και Θεσσαλονίκη (επειδή άκουγα για μια πρωτεύουσα και μια συμπρωτεύουσα, μη νομίζεις κάτι άλλο). Ευτυχώς οι σπουδές και έμαθα δυο πόλεις παραπάνω. Μου έλεγε ο άλλος από πού είναι και μετά ρωτούσα τη μαμά μη γίνω ρεζίλι. Δε φέρνω παραδείγματα, γιατί θα γελάει και ένα μωρό παιδί μαζί μου (άσε που φοβάμαι και για παρεξηγήσεις)

Μετά από κόπο, κατάφερα να διαλέξω 7 από τα 207 που σκέφτηκα στην πορεία. Και ένα έχω να πω: Καλέ πως με αντέχεται; (συνέπεια του 1). Έχω και μερικές απαντήσεις στο μυαλό μου, αλλά θα αρχίσουν τα θετικά και δεν είναι εδώ η θέση τους. Εδώ με θάβω. Και τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να βάλω και ένα μπόνους ελάττωμα: 8) όταν αρχίσω να γράφω δεν σταματάω! (περιττό να πω ότι αυτά που βλέπεται δεν είναι ούτε τα μισά από τα αρχικά κείμενα)

Και για να τελειώνω, επειδή δεν είναι εύκολο να λέμε τα ελαττώματα μας, όποιος αντέχει και μπορεί ας μας ενημερώσει για 7 δικά του

Αυτή τη στιγμή...

... θέλω να κρύψω για λίγο τον κόσμο και να τα πω με τον εαυτό μου!


Δεν είναι πως δεν είμαι καλά. Μια χαρά και παραπάνω είμαι. Απλά στην προσπάθεια να προλάβω να ζήσω και αυτά που έχασα, έχασα λίγο εμένα. Αποτέλεσμα κάνω πράγματα που δεν θέλω (πράξεις, σκέψεις) και αυτά που ζω δεν τα καταλαβαίνω και άρα δεν τα ευχαριστιέμαι.

Θέλω δυο λεπτά, όχι παραπάνω, να κλείσω τα μάτια μου, να κρυφτώ από τον κόσμο μέσα στα χέρια μου, να ξεχάσω οτιδήποτε άλλο και να ξαναβρώ εμένα.

Για κάποιο λόγο όμως όλο το αναβάλω..

Από άλλες ματιές...

Θα σε γυρίσω λίγο στην προηγούμενη ιστορία και θα σου πω πως δεν είναι πραγματική. Ένωσα πολλές ιστορίες και τις έβαλα σε μία φανταστική.

Δεν έτυχε να μαγειρέψω για κάποιον άλλον και δεν είμαι τόσο καλή, για να ανοίξω άδεια ντουλάπια και να βρω κάτι να φτιάξω. Ίσως όμως έχω ανοίξει άλλα ντουλάπια. Ντουλάπια που πολύ πιθανόν να μην βλέπουμε, ή να μην ανοίγουν με το χέρι. Και έχω προσπαθήσει να φτιάξω κάτι από εκεί για τον άλλον. Και όπως είπα πως δεν πέτυχα το φαγητό, έτσι πιστεύω πως τα άλλα που «φτιάχνω» δεν είναι καλά ή αρκετά. Και περιμένω μια αντίδραση από τον άλλον, αλλά δε με βοηθάει πάντα και εγώ πρέπει να μαντέψω. Αυτό που ήθελα να τονίσω λοιπόν, ήταν οι αντιδράσεις του άλλου.

Αν το δεις με μια τρίτη ματιά, τον εαυτό μου δεν τον έβαλα μόνο στον έναν ρόλο, αλλά και στον άλλον. Είμαι επίσης εκείνη που πιστεύει πως δεν πετυχαίνει ότι κάνει και έτσι δεν κάθεται να «μαγειρέψει». Ίσως πολλές φορές είμαι εκείνη που στέκεται μπροστά στην πόρτα και δεν αφήνει τον άλλον να περάσει. Μπορεί να είμαι και εκείνη που ξέρει να κρύβει αυτά που νιώθει κάποιες φορές.

Δεν παίρνω πάντα και από όλους τις αντιδράσεις που περιγράφω. Δεν έχω πάντα τις αντιδράσεις που αναφέρω στην τρίτη ματιά. Δεν έγραψα την ιστορία έχοντας ένα γεγονός στο μυαλό μου. Αντίθετα είχα πάρα πολλά και διαφορετικά με εμένα σε διάφορους ρόλους και πολλούς άλλους να γεμίζουν τα υπόλοιπα. Θέλω να καταλήξω λοιπόν, πως όταν γράφω ένα κείμενο, το γράφω έχοντας χιλιάδες πράγματα στο μυαλό μου, τα οποία δεν ξέρω πως θα μου βγουν. Στο εγώ μπορεί να βάλω στοιχεία δικά σου και στο εσύ να βάλω τα δικά μου. Ακόμα μπορεί να φαίνεται πως μιλάω σε ένα άτομο ή για ένα άτομο, αλλά να μιλάω για δέκα.

Και αν αναρωτιέστε γιατί τα λέω όλα αυτά… Θα έχω τους λόγους μου. Ας πούμε για να μειώσω παρεξηγήσεις στο μέλλον…

Κλίμα γιορτινό

Λίγο πολύ όλοι έχουμε μπει στο κλίμα των γιορτών. Μια κάποια Χριστουγεννιάτικη διάθεση την έχουμε! Μην πείτε ψέματα!!! Σε αυτή την διάθεση έχω μπει και εγώ λοιπόν, εδώ και καιρό… Ας έκανα κι αλλιώς με αυτούς που έμπλεξα! (Το έμπλεξα πάντα με αγάπη :Ρ). Από αρχές Νοέμβρη, μου έρχονται Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, εικόνες, κτλ, κτλ… Το πήγαινα όσο πίσω μπορούσα, γιατί αν έμπαινα από τότε στο κλίμα και ειδικά με την διάθεση που είχα, θα ετοίμαζα μια βαλίτσα και θα ήμουν ήδη Ρόδο. Από την αρχή του μήνα όμως μπήκα και εγώ στο κλίμα για τα καλά! Μου είχαν έρθει λίγα τραγούδια, το μεγάλο πακέτο ακόμα το περίμενα, τελικά το πήρα (Thankssss!), οπότε ξέθαψα και τα δικά μου, είπα να βρω καμιά εικόνα να ανοίξει το μάτι μας, (μετά πήρα και το πακέτο με τις εικόνες, όλα με καθυστέρηση :Ρ). Το σπίτι έμεινα μόνο στην σκέψη να το στολίσω… Βασικά σχεδόν έτοιμη ήμουν και είμαι αλλά δεν το βλέπω…

Εκτός από το γιορτινό κλίμα, έχουμε και την γνωστή βαρεμάρα! Όπου βρίσκεσαι στο σπίτι και δεν έχεις τι να κάνεις, ή δεν θέλεις να κάνεις αυτά που έχεις και ψάχνεις δικαιολογίες. Εγώ λοιπόν αυτές τις ώρες κυρίως γράφω! Καθημερινά γράφω περίπου τέσσερα-πέντε μπορεί και δέκα και παραπάνω πράγματα… Μπορεί να είναι κείμενα, όπως αυτό, με ημερολογιακό περιεχόμενο ή ιστοριούλες, μπορεί να είναι στιχάκια, μπορεί να είναι κατεβατό σκέψεων, μπορεί να είναι και κάτι άλλο… Ένα τέτοιο παιδί λοιπόν, που γράφει συνέχεια, δεν θα μπορούσε να μην έχει μανία και με τις κάρτες! Όταν πολλοί χαίρονται με τις τόσες επιλογές, γραμμένων καρτών, εγώ ψάχνω μια ωραία κάρτα, που να υπάρχει χώρος για να γράψω τα δικά μου… Γιορτές και βαρεμάρα τι μας κάνουν λοιπόν; Άρχισα να ετοιμάζω κάποιες κάρτες λίγο διαφορετικές από τις συνηθισμένες, λίγο ηλεκτρονικές (μπορώ να τις πω έτσι; :Ρ).

Έχω δηλώσει πως η σχέση μου με τους υπολογιστές είναι πολύ τυπική και λίγο πειραματική… Και επειδή δεν είμαι για δύσκολα, πήγα στην ωραιότατη ζωγραφική, που λάτρευα όταν ήμουν πιο μικρή, και άρχισα να πειραματίζομαι… Έφτιαχνα ένα φόντο, έγραφα κανένα Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος, κολλούσα και δυο φωτογραφίες με κανένα Άγιο-Βασίλη, κανένα έλατο και ήμουν κυρία! Στο μυαλό μου, είχα ένα, ίσως και δύο άτομα στα οποία θα μπορούσα να στείλω μια τέτοια κάρτα… Παρόλα αυτά έφτιαξα μπόλικες, έτσι να έχουμε να παίζουμε.

Εκείνο το βράδυ όμως, όταν πήγα για ύπνο, κάποιος πάτησε για άλλη μια φορά το κουμπάκι, σκέψεις… Δεν θέλω να στείλω μια τέτοια κάρτα! Είναι πολύ τυπική, για το άτομο που είχα στο μυαλό μου… Και τσουπ! Ξεπετάγονται οι πρώτες σκέψεις και προσωπικές ευχές! Την επόμενη μέρα λοιπόν, εκεί το βραδάκι, που έχουμε τον συνδυασμό βαρεμάρα και γιορτινό κλίμα, πάμε στην ωραία μας ζωγραφική, βάζουμε φόντο μια από τις ωραίες εικόνες που βρήκαμε και γράφουμε τις ωραίες ευχές, που είχαμε ταιριάξει με αυτό το άτομο… Πάλι όμως κάτι με χαλάει… Θέλω να πω και κάτι ακόμα που δεν μπορώ να κολλήσω… Άλλη εικόνα, άλλο κείμενο! Ωραία… Και τώρα έχουμε δύο εικόνες… Τι τις κάνουμε;;; Εγώ θέλω μια κάρτα! Και το λαμπάκι ανάβει πάνω από το κεφάλι μου! Φτιάχνουμε ένα βιντεάκι, αλλάζουμε καμιά 10αριά και βάλε φορές τις εικόνες, βάζουμε και ένα τραγουδάκι και έτοιμο! (Και το τραγούδι, από κάτι που έβλεπα και βλέπω συνέχεια το σκέφτηκα). Με άγχωσε κι ο αδελφός μου με το ίντερνετ, την έδωσα την κάρτα και ηρέμησα!

Κάπου εδώ θέλω να πω λοιπόν κάτι πάνω στις ευχές… Δίνουμε και παίρνουμε πολλές ευχές κατά καιρούς… Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έχω ακούσει πολλές ευχές που ειπώθηκαν απλά για να ειπωθούν… Εγώ τις λέω ψεύτικες… Δεν με νοιάζει αν μπαίνει ο καινούργιος χρόνος ή είναι κάποια γιορτή, αν δεν πιστεύεις αυτά που λες, μην τα πεις!!! Υπάρχουν και οι ευχές που λέμε και πιστεύουμε! Σου εύχομαι καλή χρονιά και θέλω να έχεις μια καλή χρονιά! Και υπάρχουν και οι ευχές που δεν λέμε απλά, αλλά βγάζουμε από την καρδιά μας, κυρίως στους δικούς μας ανθρώπους…

Και πάλι κάπου θέλω να καταλήξω... Αρχικά, υπάρχει πιθανότητα να μην ευχηθώ σε κάποιον κάποια στιγμή, αλλά δεν υπάρχει πιθανότητα να πω μια ευχή και να μην την πιστεύω! Μετά, αν δώσω μια προσωπική ευχή, να είσαι απόλυτα σίγουρος πως είναι από την καρδιά μου. Όταν την έλεγα, την έγραφα, την πίστευα και παρακάλεσα για αυτήν από μέσα μου! Σημαίνει πως αυτό το άτομο την αξίζει! Δεν μοιράζω έτσι ευχές, τις κερδίζει κάποιος και τις παίρνει με την αξία του! Ανάλογα πόσο καλά τον ξέρω, τι του αρέσει, τι έχει ανάγκη πιο πολύ αυτή την εποχή, τον χαρακτήρα του, αυτό που είναι, που μου έδειξε, για αυτά που έκανε και δεν έκανε. Άρα σε κάθε έναν ξεχωριστά και μοναδικά λέω αυτό που κέρδισε, αυτό που μου έβγαλε, αυτό που ένοιωσα!

Και ναι εδώ είναι το τελικό μου συμπέρασμα! Το καλύτερο ευχαριστώ για μένα, είναι να είναι κι ο άλλος αληθινός απέναντι μου… Δεν θέλω να ακούσω κάτι, απλά επειδή είναι υποχρεωμένος να απαντήσει. Θέλω να ακούσω ότι του βγαίνει… Καλό, κακό δεν με νοιάζει, αν είναι αληθινό! Το χαμόγελο, η έκπληξη, η συγκίνηση, η απορία, το νεύρο, το οτιδήποτε, ακόμα κι αν δεν είναι καλό, και κυρίως η αντίδραση στα μάτια είναι το πιο γλυκό ευχαριστώ! Έμαθα να γνωρίζω τους άλλους από τα μάτια, για αυτό είναι τόσο σημαντικό για μένα και συγχρόνως τόσο δύσκολο αν δεν μπορώ να τα δω… (Για αυτό με ενοχλεί τόσο, αν δεν μπορώ να τα δω αυτά… Ελπίζω αυτά που δείχνεις, και με κάνεις να φαντάζομαι, να είναι τα αληθινά. Εγώ πιστεύω πως είναι τα αληθινά…)

Όλες οι παρενθέσεις απευθύνονται στο ίδιο άτομο, πιστεύω πως έχει καταλάβει από την αρχή…

Το όνομα μου γραμμένο παντού...

Σήμερα μου ανακοίνωσε ο αδελφός μου, ότι από μέρα σε μέρα μπορεί να μην έχουμε ίντερνετ. Και επειδή σε δυο βδομάδες πάμε Ρόδο, ίντερνετ πάλι μετά τις γιορτές... Έτσι έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και ετοίμασα το παιχνιδάκι που χρωστάω, αφού υποσχέθηκα να το παρουσιάσω πριν τις γιορτές. Μαμά και κόρη μου ζήτησαν να πω, που θα ήθελα να δω γραμμένο το όνομα μου και του blog μου...


Αρχικά θα ήθελα να το δω σε μια μελωδία, που δεν έχει γραφτεί ακόμα... Τι να κάνω, αυτές που έχουν γραφτεί δεν μου κάνουν!



Μετά θα ήθελα να ήταν το όνομα σε κάποια σεντόνια, που φυσικά είχα σχεδιάσει εγώ, και θα σου πρόσφεραν απλόχερα τα πιο όμορφα και γλυκά όνειρα, που όταν ξυπνούσες θα γινόντουσαν πραγματικότητα! Ονειροπόλα είπαμε, τι να κάνουμε...


Θα ήθελα πάρα πολύ να έβλεπα το όνομα μου και κάτω από μια ζωγραφιά μου... Δεν είμαι καλλιτέχνης, δεν πιστεύω καν πως ζωγραφίζω ωραία, αλλά πάντα θα ήθελα κάποιος να εκτιμήσει αυτό που θέλω να πω... (Εδώ δεν έχω εικόνα, αλλά αν έχετε υπομονή θα βάλω μετά τα Χριστούγεννα που θα κάνω έφοδο στα πράγματα μου στη Ρόδο)




Για όσους με ξέρουν είναι γνωστή, για τους άλλους την κάνω γνωστή τώρα, η αγάπη μου για τα γλυκά! Και ειδικά για τη σοκολάτα!!! Θα ήθελα λοιπόν να έχω την δικιά μου σοκολάτα, που πάνω θα έγραφε το όνομα μου!!! Για να μπορώ να τρώω όση θέλω! :Ρ

Από τις σοκολάτες που θα έφτιαχνα λοιπόν, πολλές θα είχαν πάνω το όνομα της Μυρτώς... Από το να τρώει τις δικές μου σοκολάτες τι να κάνω; :Ρ


Τέλος, το δικό μου όνομα και όχι του blog μου, ή το ψευδώνυμο μου, θα ήθελα πάντα να το δω γραμμένο σε ένα γράμμα, που γράφτηκε με αγάπη, να το ακούσω σε μια φωνή που βγήκε από την καρδιά...



Αυτό το παιχνίδι με δυσκόλεψε αρκετά, για αυτό το λόγο δεν θα ζητήσω από κάποιον συγκεκριμένο να το συνεχίσει... Μπορεί όμως να γράψει όποιος θέλει, που θα ήθελε να δει γραμμένο το όνομα του και το όνομα του blog του, με ανοιχτή πρόσκληση από εμένα! Κι αν δεν του κάνει η ανοιχτή πρόσκληση, πείτε το και σας το ζητάω με το όνομα σας ;)



Δεν ξέρω από πότε δεν θα έχω ίντερνετ... Ίσως από αύριο, ίσως έχω και τις επόμενες δυο βδομάδες μέχρι να φύγω. Πριν πάω Ρόδο όμως, έχω δεν έχω, θα ρίχνω κλεφτές ματιές από μια φίλη...

Πρώτη φορά...

Μια εκδρομή που ήθελες να κάνεις ακριβώς ένα χρόνο πριν, ένα όνειρο που είχες δει τότε και θυμάσαι ξαφνικά με το που μπεις στο λεωφορείο, μια κρυφή ελπίδα, ίσως και επιθυμία... Κι όμως δεν σε νοιάζει πλέον, δεν περιμένεις τίποτα! Έμαθες να ζεις έτσι... Έμαθες πως τίποτα δεν γίνετε όταν το περιμένεις, όταν το ζητάς...

Το ταξίδι ξεκίνησε! Φτάνεις στον προορισμό σου και το φιλαράκι σου σε περιμένει εκεί. Σου λέει μια κουβέντα στο λεωφορείο καθώς πηγαίνετε σπίτι του... Στο αφτί, σαν να ήταν μυστικό. Γελάς, αλλά δεν ξέρεις γιατί. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι σου φάνηκε τόσο αστείο. Ίσως σκέφτηκες "ναι σιγά", ίσως σκέφτηκες "λες;", ίσως θυμήθηκες πάλι το όνειρο...

Και το βράδυ βγαίνετε για τα γενέθλια του. Δεν σκέφτεσαι και δεν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά! Ήρθες να περάσεις καλά και έχεις αδειάσει το μυαλό σου από σκέψεις.

Δεν ξέρεις κανέναν, εκτός από το φιλαράκι σου, το οποίο χάνετε λίγο μετά για... δικές του δουλειές Στην αρχή κολλάς, δεν ξέρεις κανέναν, δεν έχεις μάθει και να μιλάς... Ψιλοαπογοητεύεσαι και η σκέψη "όλο το βράδυ θα κοιτάω απλά τους άλλους" περνάει από το μυαλό σου και κάθεται, για λίγο ή για πολύ... Στο τέλος έχεις χάσει τον χρόνο και αδυνατείς να θυμηθείς. Παρατηρείς τον κόσμο... Μια στιγμή, αρπάζεις μια κουβέντα και βρίσκεις την ευκαιρία να πεις κάτι. Δύσκολο για σένα και χαίρεσαι που το έκανες!

Στην παρέα που μιλάς είναι και εκείνος... Τον είχες δει, προσέξει, κοιτάξει λίγο παραπάνω (πες το όπως θες) από την αρχή που μπήκε στο μαγαζί. Γνωρίζεστε, μιλάτε, χορεύεται, μιλάτε και χαμογελάς... Χαμογελάς πολύ, έτσι χωρίς λόγο. Μάλλον υπάρχει λόγος, μα δεν μπορείς να τον εξηγήσεις...

Και μετά νιώθεις σα να τα κάνεις όλα πρώτη φορά. Σαν να χορεύεις, να μιλάς, να κοιτάς, να σε κοιτάνε πρώτη φορά... Μα ίσως πρώτη φορά τα κάνεις έτσι... Και μετά μια βόλτα, μια στιγμή και από εκεί και πέρα, μόνο εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα... Πρώτη φορά νιώθεις έτσι και απλά δεν έχεις λόγια... Ίσως τα βρεις, ίσως και όχι, μα δε σε νοιάζει! Κρατάς τις εικόνες σου, τα συναισθήματα σου και είναι ότι χρειάζεσαι! Ίσως δεν θέλεις και να πεις κάτι, δεν έχεις την ανάγκη... Τα ξέρεις εσύ και φτάνει...


Χτες γύρισες πίσω... Η σκέψη σου χαμένη εκεί. Έχεις ένα φόβο λιγότερο, μα και έναν παραπάνω. Και δεν ξέρεις... Από εδώ και πέρα τι;... Πάντως χαμογελάς!

...θα νικήσω!

Φόβος είναι θα νικήσω
δεν μπορώ να τον αφήσω
από πάνω εγώ θα βγω
απ' την καρδιά χαμογελώ!

Μην αγχώνεσαι εσύ
τρόπο έχω στη ζωή
πείσμα δύναμη πολλή
δεν θα πέσω! Θα το δεις!

Μη με αγχώνεις μοναχά
μη ρωτάς, ξαναρωτάς
θέλω πίστη. Πάω μπροστά!
Όχι αμφιβολία, ερωτιματικά...

Αγκαλιά...

Δεν ξέρω αν μου λείπεις εσύ
Αν ζητάω εσένα
ή ζητάω απλά μια ζεστή και τρυφερή αγκαλιά
και κάποιον που να νοιάζεται
...κάπως διαφορετικά...


Έχω τόσο ανάγκη από μια αγκαλιά
Μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη
όποιου είδους αγάπη!

Θέλω λίγα λεπτά να κρυφτώ εκεί μέσα
Να νιώσω την αγάπη
πως κάποιος ενδιαφέρεται για εμένα
κάποιος νοιάζεται..
Υπάρχει κανένας;

Έχω ανάγκη μια αγκαλιά μέσα στην οποία να μπορώ
να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο
και να ακουμπήσω εκεί όλα αυτά που γέμισαν πάλι το μυαλό μου
να σκεπάσω την ανάγκη, την επιθυμία που έχω
να σε ξαναδώ
να αφήσω την μελαγχολία που μου έφερε η βροχή
να διώξω τα δάκρυα που κρατάω μέσα μου τόσο καιρό
γιατί απλά πρέπει να φαίνομαι και να είμαι καλά
Να τα ακουμπήσω όλα εκεί μέσα
και να τα πάρει η αγάπη που την περιβάλει
και να τα γιατρέψει
να τα κάνει όμορφες αναμνήσεις
να τα κάνει όμορφα συναισθήματα

Αν ήμουν σπίτι μου
θα χωνόμουν στην αγκαλιά της μαμάς μου
είναι η μόνη που με αγκαλιάζει με αγάπη
με κάποια αγάπη
με την πιο δυνατή αγάπη
... άλλωστε δεν έχω νοιώσει άλλη αγάπη
έχω νοιώσει άλλο ενδιαφέρον
αλλά ποτέ κανείς δεν μου έδειξε μια άλλη αγάπη...

Έχω τόσο ανάγκη να βρω μια αγκαλιά εδώ
και να χωθώ μέσα της
και να νιώσω αγάπη
όποια αγάπη
και να αφεθώ...
από εσένα...
Όχι!
Εσύ ούτε καν νοιάζεσαι
και είναι ένα από αυτά που θέλω να αφήσω εκεί μέσα...
Από έναν φίλο...
Δεν ξέρω...
Μπορεί;
Νοιάζεται! αλλά μπορεί;

Θέλω να χαθώ σε μια αγκαλιά
και να νιώσω την αγάπη
όποια αγάπη...

Πολλά ζητάω;

Περιμένω...

Τις τελευταίες μέρες όταν είμαι στο σπίτι απλά περιμένω...

Περιμένω να κάνω αυτά που κανόνισα την επόμενη ώρα, μέρα, βδομάδα, ακόμα και τον επόμενο μήνα. Περιμένω να μου μιλήσει κάποιος ή να μου απαντήσει. Περιμένω να βρω κάτι να πω, κάτι να κάνω. Περιμένω να κανονίσω κάτι καινούργιο. Περιμένω την πρώτη βροχή. Περιμένω την πρώτη αλλαγή. Περιμένω την επόμενη στιγμή, ξεχνώντας να ζήσω αυτή. Και δεν ξέρω καν γιατί. Απλά περιμένω να μάθω...

Φοβάμαι

Φοβάμαι το δάκρυ που θα πέσει
κι ένα γέλιο ακόμα θα κλέψει
ένα γέλιο που πρέπει να ακουστεί
γιατί είναι αυτό που ζητά η ψυχή


Φοβάμαι τόσο το φόβο που θα νιώσω
και τη χαρά που αισθάνομαι θα σκοτώσω
τη χαρά που τόσο άδοξα θα φύγει
ενώ η καρδιά μου ζητά να τη ζήσει


Φοβάμαι το αύριο που θα αντικρίσω
γιατί τίποτα πάλι δεν θα κερδίσω
μα θα κερδίσω τόσα πολλά
αν ανοίξω τα μάτια και διώξω τον πόνο μακριά

Πότε θα φύγει ο φόβος από μέσα μου;

Αφιερωμένο στα όνειρα των Αγγέλων...

Hello! Για μένα είναι μυστήριο το πως δημιουργήθηκε αυτό το ιστολόγιο... Μια μέρα που καθόμουν στο pc και δεν είχα τι να κάνω έτυχε και έπεσα σε μια τέτοια σελίδα. Μου άρεσαν πολύ αυτά που έγραφε. Μετά λίγη περιέργεια... το πάτημα ενός κουμπιού παραπάνω καταλάθος και το ιστολόγιο είχε δημιουργηθεί.. Από περιέργεια και ένα λάθος! Δεν ξέρω τι θα γράφω μέσα, ακόμα δεν έχω σκεφτεί, αλλά δεν θέλω να είναι κάτι μόνο για μένα. Θέλω αυτά που θα γράφω να μπορούν να αναφέρονται και σε άλλους. Ένα πράγμα που έχει σχέση με όλους μας είναι τα όνειρα... Τα όνειρα που κάνουμε, που βλέπουμε, που έχουμε και δεν αφορούν μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τους γύρω μας. Και μάλλον για τέτοια όνειρα θα μιλάω πιο πολύ. Ένας φίλος μου, είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, ήταν στο νοσοκομεία και μια μέρα εκεί που κοιμόταν άνοιξε τα μάτια του, με είδε και μου είπε: "Θα σου πω κάτι αλλά μη γελάσεις... Τα όνειρα που κάνουμε για έναν πιο όμορφο κόσμο είναι τα όνειρα των αγγέλων...! Μη γελάς..." Αυτό σκέφτηκα και ονόμασα έτσι τη σελίδα... Για αυτό τον φίλο... Και για αυτό το φίλο θα αφιερώσω αυτή τη σελίδα σε αυτά τα όνειρα! Δεν έχω να πω κάτι άλλο αυτή τη στιγμή... Ελπίζω απλά αυτό που έφτιαξα καταλάθος να μην αποδειχτεί λάθος...