Λίγο από όλα...

Τέλος και επίσημα η εξεταστική! Γιατί ανεπίσημα, δεν άρχισε και ποτέ… Με μπάνια στη θάλασσα μετρούσα τις μέρες. Ο απολογισμός: 15 μπανάκια, 7 μαθήματα, από τα οποία περάσαμε 1, περιμένουμε άλλα 2 ίσως (ίσως είπα ντε!) 3… Και τι ένα πέρασα! Προγραμματισμό! Που έλεγα θα παίρνω πτυχίο και θα χρωστάω τη c…

Από τώρα διακοπές! Και εκεί που ήμουν πότε θα πάω Ρόδο και πότε θα πάω Ρόδο, θα μείνω περίπου 20 μερούλες ακόμα στο Ηράκλειο! Ο λόγος, ακόμα δεν ξέρω σίγουρα, λέω πως είναι για να φύγω μαζί με τον αδελφό μου. Δεν μπορώ 14-15 ώρες μέσα σε ένα καράβι μοναχούλι μου! Και καλοκαίρι τώρα, δεν θέλω να βάλω πάλι τους γονείς μου σε έξοδα αεροπλάνου…

Κατά τα άλλα μην περιμένετε να με βλέπετε περισσότερο. Περνάω φάση, που δεν με κρατά στην blogόσφαιρα. Δεν ήταν λόγο της εξεταστικής που χάθηκα. Περνώ, σας διαβάζω, αλλά δεν γράφω! Ούτε σε μένα, ούτε σε σας. Είναι μια από αυτές τις φάσεις, που πραγματικά νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω. Από το απλό “γεια” μέχρι κάτι παραπάνω. Όσοι θυμούνται πως ήμουν τον Απρίλη, να φανταστούν κάτι παρόμοιο. Από τότε που μπήκε ο Ιούνης και ένα… πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, άστα να πάνε… νέο! Γιατί αυτά παθαίνεις όταν δένεσαι με άτομα και καταστάσεις, πρόβλημα δεν είναι μόνο το δικό σου… Αλλά και οι μήνες ανταγωνισμό έχουν μεταξύ τους! Όταν έρχονται δεύτεροι, φροντίζουν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, για αυτό σταματώ εδώ με αυτό…

Κάπου εδώ πέρα είμαι. Που ακριβώς δεν ξέρω να σας πω ούτε κι εγώ… Ό,τι και να είχα στο μυαλό μου, με κάποιο τρόπο ανατρέπεται. Είχα στο μυαλό μου πως θα ήμουν Ρόδο, μα είμαι Ηράκλειο. Έχω στο μυαλό μου να περάσω από κάπου, μα δεν βλέπω να βγαίνει. Έχω στο μυαλό μου να πάω και κάπου με τον αδελφό μου, αλλά πλέον μεγάλα λόγια δεν λέω. Πάντως κάπου εδώ.

Αυτά, γιατί αν γράψω κάτι παραπάνω, θα το σβήσω μετά πάλι όλο μαζί ή θα το κρατήσω μόνο για μένα, όπως όλα τα τελευταία κείμενα μου…

Και για το τέλος, ένας στίχος που σήμερα άκουσα με διαφορετική προσοχή από ότι συνήθως: «Αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά!»

Καλό Καλοκαιράκι!

Δίλημμα και τραγούδια...

Λοιπόν… Βρίσκομαι σε ένα τρομερό δίλημμα! Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν είμαι ο άνθρωπος για να παίρνει αποφάσεις. Απλά δεν μπορώ, κολλάω, μπλοκάρω, μπερδεύομαι, νευριάζω και στεναχωριέμαι ταυτόχρονα, γεμίζω αν, βρίσκομαι σε απόλυτη σύγχυση και πολλά-πολλά άλλα! Συνήθως, αφήνω κάποιον άλλον να πάρει την απόφαση. Τώρα όμως πρέπει να την πάρω εγώ και μόνο. Και όχι μόνο πρέπει να την πάρω εγώ, αλλά δεν μπορεί να με βοηθήσει και κανένας, άρα πρέπει να την πάρω και μόνη μου! Όλοι μου λένε να πάω σπιτάκι μου και να αφήσω τις βλακείες γιατί μετά θα είμαι πολλές μέρες μόνη στο Ηράκλειο. Έχουν απόλυτο δίκιο! Το αντάλλαγμα για τις τόσες μέρες είναι μόνο ένα. Δεν ξέρω αν είναι μεγάλο ή μικρό, αυτό θα το μάθω μόνο αν τελικά αποφασίσω να το κάνω, αλλά είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχω… Στην Ρόδο αργά ή γρήγορα θα πάω… Αξίζουν τόσα ερωτηματικά για 20 μέρες επιπλέον στο Ηράκλειο; Μα και 20 μέρες δεν είναι λίγες… Όταν ήταν 10 η απόφαση ήταν εύκολη και είχε βγει. Τώρα; Χαμόοοος! Και πρέπει να πάρω και την απόφαση μέχρι αύριο...

Για να καλμάρει λίγο η κατάσταση, δυο τραγουδάκια του Χατζή. Στίχοι με νόημα και περιεχόμενο…

Όλη η ζωή είναι υπόθεση χαμόγελο

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον χτύπα με
δεν σε χτυπάω
Να πεις σ'αυτόν που σε μισεί μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που ν' οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά πάρ'την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα'ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ' την αγάπη

Αυτό το έχω βάλει και παλιά, αλλά μόνο στίχους. Τώρα βρήκα και ένα βιντεάκι…

Καληνύχτα Μαργαρίτα

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κάποιος είχε δει τους στίχους που είχα βάλει στο δεύτερο και έλεγα πως ψάχνω το τραγούδι και μου το έστειλε! Ευχαριστώ πολύ πολύ ξανά!
Τώρα ψάχνω το πρώτο τραγούδι… Τα ακούω τυχαία μα δεν τα έχω, τι να κάνω;

*Κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστούν και κάποια από τα παλιά postάκια μου... Λίγο χρόνο θέλω να δω ποια μπορούν και ποια όχι...

Αφιερωμένο

Στον φύλακα άγγελο μου…

Από κάποια που την αγαπούσε πολύ, όσο ήταν κάπου εδώ…

Από εμένα που ξέρω πως ακόμα είναι κάπου εδώ…

Κι ας μη σε λένε Ελένη, από τότε που βγήκε το τραγούδι, κάθε φορά που το ακούει, σκέφτεται εσένα… Χτες το βράδυ μιλήσαμε πολύ, για ώρες… Έμαθα πράγματα που άκουγα πρώτη φορά. Και τα δάκρυα που ρίξαμε ήταν συγκίνησης και όχι πόνου! Πάντα θα δακρύζω όταν ακούω για σένα…

Γιατί μπορεί να έφυγες δυο φορές, μα είσαι ακόμα εδώ! Μια φορά χαιρέτησες εκείνους. Μια φορά χαιρέτησες εμένα. Μα ακόμα η δύναμη σου, η προστασία σου, ο αέρας σου είναι παντού γύρω μου, μέσα μου! Σε νοιώθω!

«…εκεί που πας κοίτα να είσαι ευτυχισμένη!»

Δεν ξέρω που βρίσκεσαι τώρα, αλλά να περνάς καλά!

What I Cannot Change - LeAnn Rimes

I know what makes me comfortable
And I know what makes me tick
And when I need to get my way
I know how to pour it on thick
Cream and sugar in my coffee
Right away when I awake
I face the day, and pray to God
I won’t make the same mistakes

All the rest is out of my hands
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

Yeah I don’t know my father
Or my mother well enough
It seems like every time we talk
We can’t get past the little stuff
The pain is self-inflicted
I know it’s not good for my health
But it’s easier to please the world
Then it is to please myself

All the rest is out of my hands
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

Well I know I can’t care about how everyone else really feels
I have enough hurt of my own to heal

I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to let go what I cannot change
I will learn to forgive what I cannot change
I will learn to love what I cannot change
But I will change, yeah I will change
Whatever I, whenever I can

*Αυτό το τραγουδάκι μου το έστειλε, πριν αρκετό, σχετικά, καιρό, μια ψυχή, με τη σημείωση να δω τους στίχους με προσοχή! Είδατε πως με προσέχει; Αυτή την περίοδο, εκτός των άλλων κάνω και μουσικοθεραπεία, οπότε ξανακόλλησα... Ευχαριστώ ocsoul! (Αν πειράζει που αναφέρω ποια είναι η ψυχή, μου το λες και το βγάζω...)
Με τη σειρά μου, λοιπόν, της ζητάω να προσέξει το ρεφρέν, "I will learn to let go, to forgive, to love what I cannot change" τώρα που... εσύ μπορείς να καταλάβεις ;)

Καιρός να παίξουμε λίγο!

Λοιπόν… Δεν μπορούσα να βλέπω το προηγούμενο ποστάκι, φάτσα φόρα. Σήμερα το βράδυ, πήρα απόφαση, και έκανα κάτι το οποίο με ησύχασε… Δεν έχει νόημα να πω τι… Άλλωστε δεν υπάρχει σωστή και λάθος απόφαση!

Για να αλλάξω κλίμα λοιπόν εκμεταλλεύομαι κάτι προσκλησούλες που έχω. Η Μαριλένα, μου ζήτησε να πω δυο τραγούδια σε αυτόν που αγαπάω, ένα με γυναικεία, ένα με αντρική φωνή… Εκεί λοιπόν που σκεφτόμουν το παιχνιδάκι, μου λέει και η Ιφιγένεια να αφιερώσω δυο τραγουδάκια στον καλό μου… Χμμμ, δηλαδή τέσσερα συνολικά; Πολύ ευχαρίστως! Αλλά, να ξέρετε, αυτός που θέλετε να του πω τραγουδάκι, πώς να σας το πω, δεν υπάρχει…

Μη νομίζετε πως δεν θα παίξω όμως! Η αγάπη υπάρχει στη ζωή μας με πολλές μορφές και παρόλο που τα περισσότερα τραγούδια, έχουν ένα ερωτικό υπόβαθρο, η αγάπη είναι μία. Θα σας πω λοιπόν ένα τραγουδάκι, που για μένα, δείχνει τι είναι η αγάπη. Υπάρχουν πολλά θα πείτε, δε διαφωνώ! Σχεδόν όλα! Αλλά αυτό, όποτε το ακούω, το ομολογώ δακρύζω… Γιατί μου μεταφέρει το συναίσθημα μιας βαθειάς αγάπης, χωρίς τίτλο…

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
Άλλες ερμηνείες: Άλκηστις Πρωτοψάλτη || Γιάννης Κότσιρας || Δέσποινα Βανδή

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Ξέρω, έπρεπε να πω τέσσερα τραγούδια. Αλλά είπα ένα με τέσσερις εκτελέσεις και πολλές ακόμα, άτυπες. Να ομολογήσω και ποια με αγγίζει πιο πολύ ή να το αφήσω; Εσείς θα μου πείτε…

Αν νομίζατε πως τελειώσαμε γελιέστε! Μη κατηγορείτε εμένα, αλλά την Ιφιγένεια! Δεν ήθελε μόνο τραγουδάκι, θέλει και ένα απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο που θα δω δίπλα μου. Εεεεμ… Νομίζω πως και εδώ πρέπει να σας ομολογήσω κάτι… Εγώ συνήθως διαβάζω καλοκαίρι, Χριστούγεννα, Πάσχα, σε διακοπές… Όχι πως δεν έχω χρόνο τις άλλες στιγμές, αλλά δε μου κάνει κέφι. Όπως καταλαβαίνεται λοιπόν τα βιβλία μου είναι στη Ρόδο. Και κάποια που διάβασα εδώ, τα έχω μεταφέρει προς τις εκεί βιβλιοθήκες. Παρόλα αυτά, πάλι θα παίξω!!! Νομίζατε πως θα την γλυτώνατε… Όχι δεν θα πιάσω βιβλίο της σχολής! Όχι τίποτα άλλο, δεν ξέρω να μεταφέρω ολοκληρώματα, παραγώγους, ακολουθίες, γραφικές παραστάσεις, σχήματα και άλλα τέτοια στο blog… Από ποιο βιβλίο θα γράψω λοιπόν; Μα φυσικά από αυτό που μου έκανε δώρο ο Giorgio στο παρτάκι μου το Σάββατο! Ακόμα δεν έχω διαβάσει ούτε μισή σελίδα, για αυτό θα δούμε μαζί την πρώτη παράγραφο του βιβλίου:

"Στέκεται μπροστά στην τζαμαρία κοιτάζοντας έξω. Η πόλη ξεδιπλώνεται από κάτω του, τυλιγμένη σε έναν ομιχλώδη λήθαργο. Βαρομετρικό χαμηλό. Σύννεφα κυλάνε πάνω από τους λόφους, ξεγλιστρώντας από χαραγματιές και ρωγμές βράχων, σαν το τοπίο να εκπέμπει σήματα καπνού."

Και αφού έκανα την ανάρτηση και την δημοσίευσα, βλέπω το πνευμα να μου ζητάει να γράψω για την έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδο της σελίδας 123... Επειδή λοιπόν σήμερα παίζω με όλους δεν χαλάω χατίρια... Ορίστε ακόμα ένα μικρό απόσπασμα, από το ίδιο βιβλίο...

"«Δεκαευτά χρονών είμαι δεν έχω φίλους “καθ’ οδόν”. Θα πάμε στο Κλίβελαντ, γιατί εκεί μένει η θεία του Μπερθ. Μας περιμένει»."

Το βιβλίο είναι το «Αυτό το βιβλίο θα σώσει τη ζωή σας (This book will save your life)» της A. M. Homes (Μετάφραση: Ρένα Λέκκου- Δαντου), από τον εκδοτικό οίκο Α. Α. Λιβάνη. Ομολογώ πως όταν διάβασα τον τίτλο τρόμαξα λίγο, αλλά διαβάζοντας την περίληψη στο οπισθόφυλλο, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Τώρα αν είναι ή όχι θα σας γελάσω. Αλλά για να το διάλεξε ο Giorgio θα είναι σίγουρα!

Με τη σειρά μου, δεν καλώ κανέναν στο παιχνίδι με το βιβλίο! Αντίθετα, θέλω να προσκαλέσω στο παιχνίδι με το τραγούδι, όποιον-α από την παρέα, είναι ερωτευμένος-η. Το 1 ή 2 τραγούδια, από αντρική ή γυναικεία φωνή, αφιερωμένα ή μιλάνε γενικά για αγάπη το αφήνω πάνω σας. Αλλά θέλω να κάνω και ειδική πρόσκληση, σε μια ρομαντική ψυχή και να της ζητήσω ένα τραγούδι για την αγάπη. Αυτή η ψυχή είναι η Μαργαρίτα και της δίνω και άλλη εναλλακτική, ή ένα γνωστό τραγούδι ή να μας πει ένα δικό της τραγουδάκι-ποιηματάκι αν προτιμάει.

Μόλις διαπίστωσα ότι είχα τρεις διαφορετικές προσκλήσεις... Σας ευχαριστώ πολύ πολύ όλους, που με παίζεται και μένα! Γιατί μη νομίζετε, μικρό παιδάκι είμαι και παιχνιδάκια θέλω. Παιχνιδάκια με καλή παρέα! :)

*Τον τελευταίο καιρό, έπεσαν πολλά ποστάκια μαζεμένα, αλλά γινόντουσαν και πολλά...Τώρα μάλλον θα ηρεμήσω λίγο, αλλά κάπου εδώ θα βρίσκομαι πάλι...

Καλό μήνα!!! με στιχάκια...

Ήρθε και ο Νοέμβρης! Καινούργιος μήνας και είπα να μην τον βάλω με την ψυχολογία των προηγούμενων ημερών... Για να βοηθήσω λίγο να φτιάξει η διάθεση, μιας και μόνη της δεν τα καταφέρνει, μερικά στιχάκια από τραγούδια! Ναι, ναι πάλι δεν θα σας πω από ποια τραγούδια... Μην χάνουμε και το νόημα...

• ...αλλά αλήθεια ότι κι αν πέρασα θα λέω χαλάλι

• ...βλέπω σαν φάρο τη φλόγα απ' το σημάδι

• Μ`ανήκω μόνο σε μένα και δε μου ανήκει κανένας

• ...και μου λες λοιπόν θυμήσου μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

• Να πετάξει η καρδιά, να βρει τ' αστέρια...

• ...αν συλλογάσαι όμορφα είναι χρυσές οι λέξεις

• ...η ψυχή μου κάποια μέρα θα γελάσει

• Ότι αξίζει είναι οι στιγμές

• Οι καλύτερες μέρες έρχονται κρυφά
  

• Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις

και γίνονται τα θαύματα όταν πάψεις να επιμένεις

• Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, στο ορίζομαι παρέα θα 'ρθουν μέρες καλές

• Για δες την σπίθα που πετιέται εκεί στο βάθος

• Να τολμάς όσα θέλει η ψυχή σου και μην σταματάς

• Ποτέ δεν πίστεψα σε λόγια που δεν γίναν στιγμές του σήμερα και σβήσαν το χθες

• Μια φορά εγώ θα νικήσω...

• Κι είναι μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη και μέσα μου σβήνει ο φόβος και η άρνηση

• Κι όλο στέλνουν σημάδια για να βγεις σ' ένα δρόμο ανοιχτό που μέσα από τα σκοτάδια οδηγεί σε κάποιον χαμένο παράδεισο

• Θέλω να πιω τη ζωή σε ένα ταξίδι δικό μου

Και για να μην ξεχνιόμαστε θα γράψω και ένα ολόκληρο τραγουδάκι...

Σε μια ζωή τόσο μικρή, δε σταματάω
Κι όλες τις άσχημες στιγμές τις προσπερνάω,

Θέλω να γελώ να πίνω να παραμιλώ όταν πονάω
Στα μέρη που αγαπώ σ' αυτά που θα θελα να ζω, να τριγυρνάω
Τα μάτια μου να κλείσω και ψηλά στον ουρανό πια να πετάξω
Κι όλο τον κόσμο να τον αλλάξω

Από έναν κόσμο σαν κι αυτόν τι να κρατήσω
Ζητάω πολλά μα πάντα λίγα περνώ πίσω

Θέλω να γελώ να πίνω να παραμιλώ όταν πονάω
Στα μέρη που αγαπώ σ αυτά που θα θελα να ζω, να τριγυρνάω
Τα μάτια μου να κλείσω και ψηλά στον ουρανό πια να πετάξω
Κι όλο τον κόσμο να τον αλλάξω

Μια ζωή τόσο μικρή - Onirama

Με την αισιοδοξία αυτών των στίχων εύχομαι λοιπόν ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους!!! Και επειδή αυτός ο μήνας είναι γεμάτος, γιορτές, γενέθλια και επετείους δικών μου ανθρώπων θέλω μέσα από την αισιοδοξία να πω σε όλους Χρόνια Καλά!!!

Στίχοι τραγουδιών

Πάντα όταν άκουγα ένα τραγούδι το άκουγα με δύο τρόπους. Αρχικά ο κλασικός τρόπος όπου ακούς τους στίχους σαν σύνολο. Μέτα είχα τη συνήθεια να ακούω τους στίχους σαν μεμονωμένες προτάσεις. Να κρατάω ένα νόημα άσχετα με το τι έλεγε πριν ή μετά το τραγούδι. Από τους τόσους στίχους που πιστεύω ότι κάτι έχουν να δώσουν, εδώ είναι μερικοί.
Παρόλο που θα έπρεπε, δεν λέω από ποια τραγούδια είναι γιατί ίσως χαθεί το μεμονωμένο νόημα τους...

• Κι αν είναι λάθος δε με νοιάζει ας πάνε όλα χαμένα

• ... δε φοβάμαι κανέναν γιατί έχω τα όνειρα μου όλα τότε λυμένα, για σκέψου στην ψυχή μου να τα είχα κρυμμένα και αληθινό να μη γινόταν ποτέ ούτε ένα

• Κι αγαπάω τη ζωή μου κι έτσι νοιώθω τυχερή, γιατί δίνει στην ψυχή μου, την ανάσα, την πνοή

• ...κάνω αυτό που αισθάνομαι, λέω αυτό που σκέφτομαι, υπεύθυνη για μένα είμαι εγώ...

• Κανένας δεν μπορεί να μου πει τι θα κάνω, κανένας δεν μπορεί να μου πει πως θα ζήσω...

• ...γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή

• Όποια πόρτα συναντήσεις μη διστάσεις να χτυπήσεις κι αν απάντηση δεν πάρεις μη διστάσεις να ανοίξεις

• Θα ζω τη ζωή μου την κάθε στιγμή μου αυτό μου 'χει λείψει

• ...είναι κορμιά που ανθίζουνε στον ύπνο τους κρυμμένα...

• Χίλια πρέπει που δένουν τα χέρια κι ένα θέλω που δίνει φτερά

• Σήκω και σκέψου καθαρά πως ότι είχες δεν είναι μικρό ότι κρατάς ίσως να 'ναι αρκετό

• Μέσα από τα λάθη γεννιέται μια καινούργια αρχή

Θέλω να γράψω και ένα τραγούδι τους στίχους του οποίου βρήκε μια φίλη μου και μου τους έστειλε... Δυστυχώς όσο και να ψάχνω δεν μπορώ να βρω το τραγούδι για να το ακούσω κιόλας...

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κώστας Χατζής
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα