Καιγόμαστε!!! (24-25-26-27-28)

Καιγόμαστε… Πολύ περισσότερο από αυτό που λένε οι τηλεοράσεις… Τρίτη μέρα προς τέταρτη και σχεδόν όλο το νησί έχει καλυφθεί από τους καπνούς… Ήμουν στο χωριό σχεδόν στο νότιο άκρο της Ρόδου και έβλεπα τους καπνούς μπροστά μου… Ήρθα στην πόλη στο βόρειο άκρο του νησιού και πάλι μπροστά μου βλέπω τους καπνούς… Στη διαδρομή πέρασα από τα χειρότερα… Μέσα σε μαύρα και κόκκινα σύννεφα η μισή διαδρομή… Ήλιος ματωμένος… Στάχτη έπεφτε από τον ουρανό… Και ήμασταν και αρκετά μακριά…

Το μεγαλύτερο δάσος των Δωδεκανήσων χάθηκε και η καταστροφή δεν τελείωσε ακόμα. Το πιο παλιό δάσος… Το πιο πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα… Χτες το βράδυ είπαν για πάνω από 20.000 στρέμματα. Σήμερα; Αύριο που δεν θα έχει σβήσει ακόμα; Τρία χωριά κινδυνεύουν συνεχώς από τις συνεχείς αναζωπυρώσεις και σώζονται τελευταία στιγμή με αυτοσχέδια μέτρα προστασίας από τους κατοίκους. Τέταρτο χωριό απειλείται αυτή τη στιγμή από την κατεύθυνση της φωτιάς…

Και αλήθεια δεν καταλαβαίνω! Από την πρώτη μέρα είχαμε ελικόπτερα, αεροπλάνα, δασοκομάντος, στρατός και πυροσβεστική ήταν στην πρώτη γραμμή και τρεις μέρες μετά έχουμε μια φωτιά ανεξέλεγκτη που από ότι λένε πλέον μάλλον θα σβήσει στη θάλασσα (δε θέλω ούτε να σκέφτομαι τι άλλο θα καταστραφεί μέχρι να σβήσει όμως!)

Εγώ είμαι αρκετά μακριά, αλλά τρέμω! Άλλωστε η φωτιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Τη φοβάμαι σε βαθμό αρρώστιας κι ας φαίνομαι ψύχραιμη στους υπόλοιπους. Είναι και ο αέρας που αλλάζει συνεχώς κατευθύνσεις! Σε λίγο θα έχουμε μια τεράστια γραμμή από τη μια άκρη στην άλλη στη μέση της Ρόδου με καμένα. Είναι και πως αν ξαναλλάξει αυτή την ώρα που γράφω ξανά η φορά του ανέμου, αντί η μια εστία τουλάχιστον να φτάσει ομαλά (όσο ομαλά γίνεται) πλέον στη θάλασσα, θα περάσει από ένα ακόμα χωριό, στο οποίο μένει και η κολλητή μου… Και το χειρότερο δεν μιλάει κανείς για αυτή τη φωτιά (εκτός από κάτι τοπικούς σταθμούς που δεν εκπέμπουν το βράδυ) και δεν μπορώ να μάθω από πουθενά τι γίνετε! Λες και η δικές μας ψυχές είναι πιο φτωχές… Ή μήπως για να γίνουμε ενδιαφέρον θέμα, πρέπει να θυσιαστεί καμιά ψυχή; Γιατί ευτυχώς τουλάχιστον δεν έχουμε θύματα! Τα δάση μας; Οι εκτάσεις μας; Τα χωριά μας; Αυτά δεν αξίζουν; Δεν είναι είδηση που πουλάει; Ακούω για μια μικρή εστία υπό έλεγχο και αναρωτιέμαι όλες αυτές οι κραυγές από τόσα χωριά που φωνάζουν “η φωτιά γλύφει τις αυλές μας!” “η φωτιά είναι 500 μέτρα από τα σπίτια μας!” δεν τις ακούνε;

Η φωτιά δεν είναι υπό έλεγχο όπως ακούγεται! Και αυτό το ποστ δεν θα γινόταν, αλλά όταν δεν μιλάει κανένας, θέλησα να μιλήσω εγώ! Θα ενημερώνω το ποστ σύμφωνα με την πορεία της φωτιάς και θα χαθεί μόλις χαθεί και αυτή… Ελπίζω χωρίς θύματα… Αν και τόσο δάσος, τόσα ζώα είναι ήδη αρκετά θύματα…

25-7: Είμαι ένα βήμα πριν βάλω τα κλάματα. Όχι πως τέσσερις μέρες τώρα δεν βούρκωσα και έκλαψα κάποιες στιγμές με αυτά που ακούω να γίνονται σχεδόν δίπλα μου.

Είμαστε στην τέταρτη μέρα και όπως όλα δείχνουν προχωράμε στην πέμπτη. Τα 20.000 στρέμματα που άφησα πριν δυο μέρες έγιναν πλέον 70.000 και πάμε! Χτες μίλησα για 3 χώρια που η φωτιά ήταν σε απόσταση αναπνοής από αυτά. Προσθέστε άλλα δυο παρακαλώ! Έλεγα για ένα χωριό που το πλησίαζε απειλητικά. Προσθέστε άλλα 5-6-7 έχασα το λογαριασμό πια, κάθε τόσο ακούω και ένα ακόμα χωριό, μια κατασκήνωση και μια ξενοδοχειακή περιοχή! Χτες μίλησα μόνο για δάση και ζώα, προσθέστε και δυο σπιτάκια! Αποθήκες και εκκλησίες δεν μετρώ! Το μόνο που δεν άλλαξε είναι πως δεν έχουμε ανθρώπινα θύματα! Και ελπίζω τουλάχιστον αυτό να συνεχίσει έτσι.

Και το πιο τρελό; Να στο πω τώρα! Χτες είπα να μην το πω, αλλά σήμερα δεν κρατιέμαι… Η φωτιά είπανε πως μπήκε από κάποιον που έκαιγε τα ξερόχορτα του και του ξέφυγε η φωτιά. Χτες λοιπόν, σε μια άλλη περιοχή της Ρόδου, κάποιος άλλος αποφάσισε να κάψει και τα δικά του ξερόχορτα! Μπήκαν άλλες 2 φωτιές σε άλλες περιοχές που ευτυχώς έσβησαν μέσα σε 20-30 λεπτά. Σήμερα άλλη μια καινούργια φωτιά, αρκετά κοντά στην πόλη, που πάλι ευτυχώς σβήστηκε σχεδόν αμέσως. Και μπορεί να σβήστηκαν αυτές οι φωτιές μα δεν μας βλέπω να γλυτώνουμε! Η φωτιά σταμάτησε να πηγαίνει νότια, στις περιοχές που ήδη είχαν καεί το 87 και το 92, αλλά άρχισε να ανεβαίνει βόρια. Σταμάτησε να έχει και φορά προς τη θάλασσα που είναι η μόνη που μπορεί να τη σταματήσει πλέον και προχωράει παράλληλα με αυτήν.

Το βλέπω εγώ πάει το νησάκι! Ποιο σμαραγδένιο νησί και βλακείες; Το μαύρο νησί θα γίνουμε! Στη αρχή τρόμαζα στη ιδέα του ότι χάσαμε το μεγαλύτερο δάσος μας. Το μεγαλύτερο σε όλα τα Δωδεκάνησα τουλάχιστον. Χάσαμε ένα σορό ζώα και την κύρια πηγή οξυγόνου μας, για να μην πω για τις καλλιέργειες. Τώρα βλέπω πως δεν σταματάει εκεί… Για την ακρίβεια δεν σταματάει πουθενά!

26-7: Σήμερα δεν είχα το κουράγιο να παρακολουθήσω πολλά-πολλά… Η φωτιά συνεχίζει να προχωράει, συνεχίζει να καταστρέφει τα πάντα και εγώ συνεχίζω να ακούω για καινούργιες περιοχές που τυλίγονται στις φλόγες και νέα χωριά που απειλούνται άμεσα ή μακροπρόθεσμα! Ο άνεμος δυνατός και με συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης συνεχίζει να δίνει ζωή στις εστίες που σβήνουν τα αεροπλάνα και η ανοργανωσιά που υπάρχει δεν μπορεί να κρατήσει σβηστές, δίνοντας τους συνεχώς καινούργια πορεία. Αν δεν καταφέρουμε να ελέγξουμε και να σταματήσουμε τη φωτιά τώρα που από τη μια μεριά πηγαίνει σε ένα σχετικά μεγάλο ποτάμι, από άλλες δύο σε φράγμα και από την τέταρτη στη θάλασσα, τότε αλήθεια πιστεύω πως θα καεί όλο το νησί.

Το μόνο που θέλω να κρατήσω είναι ότι ΔΕΝ μετράμε ανθρώπινα θύματα! Οτιδήποτε άλλο απλά το αποβάλλω… Ακόμα δε με έχω αφήσει να συνειδητοποιήσω ακριβώς τι συμβαίνει. Αποφεύγω τα τοπικά κανάλια γιατί απλά δεν αντέχω να βλέπω τις εικόνες. Αποφεύγω τα Αθηναϊκά γιατί απλά υπάρχει η μέγιστη παραπληροφόρηση! Λένε λάθος περιοχές και μπλέκουν με δεδομένα των προηγούμενων ημερών τις σημερινές ειδήσεις. Σήμερα άκουσα και μια δήλωση από έναν υπεύθυνο που με έκανε να φρίξω! Λέει τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, μόνο 30.000 στρέμματα δασικής έκτασης έχουν καεί (εγώ που λέω παραπάνω σας έλεγα συνολικές εκτάσεις, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη πως και δάσος είναι πολύ πάνω από 30 χιλιάδες αφού σχεδόν όλη η περιοχή είναι δάσος!) από τα 120.000 που έχει το νησί! Δηλαδή το ¼ δεν είναι μεγάλη ζημιά; Το ότι το πιο παρθένο δάσος; Το ότι από τα 120.000 στρέμματα που λέει κάποια μόλις τώρα προσπαθούσαν να πάρουν τα πάνω τους από τις μεγάλες φωτιές του 87 και του 92 και κάποια από αυτά ξανακαίγονται; Το ότι το κακό δεν σταμάτησε ακόμα; Δεν του λένε κάτι όλα αυτά; Μάλλον όχι, αφού είπε πως σε 1-2 μέρες θα σβήσει η φωτιά από μόνη της στη θάλασσα και τα ποτάμια! Ή εγώ είμαι υπερβολική λοιπόν ή κόσμος τρελάθηκε και δεν έχει πλέον αίσθηση για τι οικολογική καταστροφή μιλάμε.

Και για να πάμε λίγο πιο προσωπικά, εκτός από τη γενική και λογική λύπη, πόνο, θυμό, στεναχώρια που έχω βλέποντας το νησί μου να καταστρέφεται, αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι άλλο. Να ακούω την κολλητή μου να μου λέει πως εδώ και πέντε μέρες έχει ένα σύννεφο καπνού πάνω από το κεφάλι της και αναπνέει στάχτες. Και χτες να μου λέει πως βλέπει το πράσινο βουνό που συνήθιζε να έχει απέναντι της να καίγεται…

Ο εφιάλτης συνεχίζεται προχωρώντας στη έκτη μέρα του…

27-7: Σήμερα τα πράγματα φαίνεται να είναι αρκετά καλύτερα. Σα να αρχίζει το τέλος αυτού του εφιάλτη έξι μέρες μετά. Μόνο μην καθησυχάσουν κάποιοι, γιατί μπορεί η φωτιά να βρίσκεται πλέον η πλήρη έλεγχο, αλλά οι αναζωπυρώσεις ούτε σταμάτησαν, ούτε θα σταματήσουν όσο έχουμε τόσο δυνατούς ανέμους. Σήμερα σε κάθε αναζωπύρωση η επέμβαση ήταν άμεση και το αποτέλεσμα στην ασχήμια του καλό. Μακάρι να μην ξεφύγει τίποτα από εδώ και πέρα ξανά…

Έχουν καεί πάνω από 50.000 στρέμματα παρθένου δάσους και τα υπόλοιπα στην πλειοψηφία τους ήταν χωράφια, ήταν ελαιώνες, ήταν γενικά καλλιεργήσιμες εκτάσεις, που άφησαν πολλούς ανθρώπους με το απλό τίποτα! Σήμερα άκουσα και για τα ελαφάκια μας. Αυτά που μόνο εδώ στη Ρόδο έχουμε και ζούσαν στο δάσος που κάηκε. Όσα δεν κάηκαν λοιπόν γυρνάνε από εδώ και από εκεί στα καμένα ψάχνοντας λίγη τροφή και ένα φιλόξενο μέρος.

Μακάρι αύριο να είναι η τελευταία μέρα!

28-7: Η τελευταία μέρα που κάποιοι περίμεναν σήμερα θα αργήσει κι άλλο. κι ας ήμαστε κιόλας στην έβδομη μέρα. Παρόλα αυτά η φωτιά βρίσκεται πλέον υπό έλεγχο αν και συνεχίζει να κατακαίει τα δάση μας. Ένα άλλο σχετικά θετικό στοιχείο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία, είναι ότι έχουν μείνει αρκετά σημεία πράσινου μέσα στις καμένες περιοχές, από ότι άκουσα. Κάτι που δεν κάνει τη ζημιά μικρή, αλλά κατά τι μικρότερη…

Τελευταίο και επετειακό...

Είναι αστείο που είμαι πιο χάλια από ποτέ, από κάτι που όχι μόνο δεν έχει να κάνει με μένα, αλλά ούτε καν με κάποιον κοντινό μου άνθρωπο…

Είναι αστείο που είμαι πιο δυνατή από ποτέ μέσα μου, λόγο του παραπάνω, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ καθόλου… λόγο του παραπάνω!

Και για να πω και κάτι για το οποίο μπορώ να μιλήσω, αφού για τα παραπάνω καταλάβατε πολύ καλά πως δεν θα πάρετε μισή κουβέντα παραπάνω από μένα (και μη φανταστείτε, και οι έξω μπορεί να ξέρουν για τι μιλάω, αλλά δεν ξέρουν τι εννοώ) είναι αστείο που έκανα ό,τι μπορούσα για να κρατήσω το blog αυτό, αλλά τελικά το blog δεν με κρατάει καθόλου!

Αυτή τη φορά κλείνει… πραγματικά. Όχι σαν την άλλη φορά, βιαστικά, ξαφνικά, χωρίς λόγο και εξαφανίζοντας τα πάντα. Σιγά-σιγά, όπως μπορείτε να δείτε, εμφανίζονται και τα παλιά postάκια μου. Όσα μπορούν τουλάχιστον, αφού πλέον είναι κοινό μυστικό πως την άλλη φορά έκλεισε εξαιτίας μιας ξαφνικής "ανακάλυψης".

Ίσως αυτή τη στιγμή να μην ένιωθα έτσι κάθε φορά που έρχομαι να γράψω, αν δεν είχε γίνει η "ανακάλυψη", αλλά νομίζω πως το κενό εμφανιζόταν από πριν. Ο λόγος που δεν ήθελα να φύγω από εδώ ήταν για να μην χάσω εσάς. Σας συνήθισα. Περίμενα να δω τα σχόλια συγκεκριμένων σε συγκεκριμένο post. Δεν έγραφα πλέον γενικά όπως στην αρχή, αλλά για εσάς. Σκεφτόμουν πως έπρεπε να δώσω παρόν, πως έπρεπε να εξηγήσω κάποια πράγματα.

Φοβήθηκα να φύγω από εδώ γιατί θα έχανα αυτό που έχω εδώ, την παρέα. Δεν μπορώ να μείνω εδώ, γιατί έχασα αυτό που είχα εδώ, την ελευθερία στην έκφραση. Πήγα αλλού, μα δεν μπορώ να πω που, μη γίνει και η καινούργια "ανακάλυψη". Δεν χρησιμοποιώ καν εκείνον το λογαριασμό για να δώσω παρόν (όσοι με επισκέφτηκαν μαντεύουν το γιατί). Φωνάζω όμως πως πάω αλλού και αφήνω mail στο προφίλ για όποιον θέλει να με βρει. Γιατί εγώ σας θέλω όλους εκεί...

Κλείνοντας ένα χρόνο σήμερα, το blog αυτό κλείνει. Ίσως ένα δυο postάκια μια στο τόσο, να διαφημίσω τη Ρόδο, μιας και οι φωτογραφίες είναι απαγορευμένες στον καινούργιο μου χώρο. Ίσως κανένα τραγουδάκι ή στιχάκια να ανεβαίνει η διάθεση ή κάτι που διάβασα ή άκουσα και θεωρώ χρήσιμο να μοιραστώ. Άτε και κανένα παιχνιδάκι. Επειδή όπως είπα και πριν ήδη υπήρχαν κενά εδώ το καινούργιο blog δεν είναι η συνέχεια αυτού, αλλά κάτι τελείως καινούργιο. Είναι μια τελευταία προσπάθεια να δω αν με κρατάει τελικά ακόμα η blogόσφαιρα ή αν κέρδισα ότι ήταν να κερδίσω από εδώ, τα περίσσοτερα έξω από εδώ, και δεν έχω να κάνω τίποτα παραπάνω. Είναι μια ανοιχτή πόρτα για κάθε περίπτωση. Για τώρα, για αργότερα, για πολύ αργότερα, για όποτε θελήσω, θέλω να νοιώθω πως έχω μια πόρτα ανοιχτή να με περιμένει, αφού εδώ η πόρτα έκλεισε βιαστικά και βίαια.

Και ενημερωτικά αύριο φεύγω για 3 μερούλες, επιστρέφω για μισή και πάω Ρόδο. Οπότε όπως καταλαβαίνεται για το υπόλοιπο καλοκαίρι θα είμαι χαμένη. Οπότε ξανά κοντά σας από Σεπτέμβρη, γιατί είτε συνεχίσω είτε όχι, εσάς θα σας βλέπω. Μα δεν ξαναλέω, φεύγω, μένω, χάνομαι… Άλλωστε οι εποχές φωνάζουν πότε βρίσκομαι που κατά κανόνα.

Τεράστιο post, αλλά τελευταίο και επετειακό και είχα να πω πολλά. Έχω να πω κι άλλα, αλλά είπαμε αυτή η πόρτα έκλεισε βίαια... Αν και για επετειακό είχα ετοιμάσει κάτι άλλο, εδώ και καιρό… Κρίμα… Ίσως το βάλω κάτω από αυτό πριν φύγω. Μην αγχωθείτε που θα είναι και εκείνο μεγάλο, αν θέλετε χρόνος θα υπάρχει να το δείτε, αφού δεν θα υπάρξει κανένα άλλο, καινούργιο post.

Λίγο από όλα...

Τέλος και επίσημα η εξεταστική! Γιατί ανεπίσημα, δεν άρχισε και ποτέ… Με μπάνια στη θάλασσα μετρούσα τις μέρες. Ο απολογισμός: 15 μπανάκια, 7 μαθήματα, από τα οποία περάσαμε 1, περιμένουμε άλλα 2 ίσως (ίσως είπα ντε!) 3… Και τι ένα πέρασα! Προγραμματισμό! Που έλεγα θα παίρνω πτυχίο και θα χρωστάω τη c…

Από τώρα διακοπές! Και εκεί που ήμουν πότε θα πάω Ρόδο και πότε θα πάω Ρόδο, θα μείνω περίπου 20 μερούλες ακόμα στο Ηράκλειο! Ο λόγος, ακόμα δεν ξέρω σίγουρα, λέω πως είναι για να φύγω μαζί με τον αδελφό μου. Δεν μπορώ 14-15 ώρες μέσα σε ένα καράβι μοναχούλι μου! Και καλοκαίρι τώρα, δεν θέλω να βάλω πάλι τους γονείς μου σε έξοδα αεροπλάνου…

Κατά τα άλλα μην περιμένετε να με βλέπετε περισσότερο. Περνάω φάση, που δεν με κρατά στην blogόσφαιρα. Δεν ήταν λόγο της εξεταστικής που χάθηκα. Περνώ, σας διαβάζω, αλλά δεν γράφω! Ούτε σε μένα, ούτε σε σας. Είναι μια από αυτές τις φάσεις, που πραγματικά νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω. Από το απλό “γεια” μέχρι κάτι παραπάνω. Όσοι θυμούνται πως ήμουν τον Απρίλη, να φανταστούν κάτι παρόμοιο. Από τότε που μπήκε ο Ιούνης και ένα… πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, άστα να πάνε… νέο! Γιατί αυτά παθαίνεις όταν δένεσαι με άτομα και καταστάσεις, πρόβλημα δεν είναι μόνο το δικό σου… Αλλά και οι μήνες ανταγωνισμό έχουν μεταξύ τους! Όταν έρχονται δεύτεροι, φροντίζουν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, για αυτό σταματώ εδώ με αυτό…

Κάπου εδώ πέρα είμαι. Που ακριβώς δεν ξέρω να σας πω ούτε κι εγώ… Ό,τι και να είχα στο μυαλό μου, με κάποιο τρόπο ανατρέπεται. Είχα στο μυαλό μου πως θα ήμουν Ρόδο, μα είμαι Ηράκλειο. Έχω στο μυαλό μου να περάσω από κάπου, μα δεν βλέπω να βγαίνει. Έχω στο μυαλό μου να πάω και κάπου με τον αδελφό μου, αλλά πλέον μεγάλα λόγια δεν λέω. Πάντως κάπου εδώ.

Αυτά, γιατί αν γράψω κάτι παραπάνω, θα το σβήσω μετά πάλι όλο μαζί ή θα το κρατήσω μόνο για μένα, όπως όλα τα τελευταία κείμενα μου…

Και για το τέλος, ένας στίχος που σήμερα άκουσα με διαφορετική προσοχή από ότι συνήθως: «Αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά!»

Καλό Καλοκαιράκι!

Δίλημμα και τραγούδια...

Λοιπόν… Βρίσκομαι σε ένα τρομερό δίλημμα! Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν είμαι ο άνθρωπος για να παίρνει αποφάσεις. Απλά δεν μπορώ, κολλάω, μπλοκάρω, μπερδεύομαι, νευριάζω και στεναχωριέμαι ταυτόχρονα, γεμίζω αν, βρίσκομαι σε απόλυτη σύγχυση και πολλά-πολλά άλλα! Συνήθως, αφήνω κάποιον άλλον να πάρει την απόφαση. Τώρα όμως πρέπει να την πάρω εγώ και μόνο. Και όχι μόνο πρέπει να την πάρω εγώ, αλλά δεν μπορεί να με βοηθήσει και κανένας, άρα πρέπει να την πάρω και μόνη μου! Όλοι μου λένε να πάω σπιτάκι μου και να αφήσω τις βλακείες γιατί μετά θα είμαι πολλές μέρες μόνη στο Ηράκλειο. Έχουν απόλυτο δίκιο! Το αντάλλαγμα για τις τόσες μέρες είναι μόνο ένα. Δεν ξέρω αν είναι μεγάλο ή μικρό, αυτό θα το μάθω μόνο αν τελικά αποφασίσω να το κάνω, αλλά είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχω… Στην Ρόδο αργά ή γρήγορα θα πάω… Αξίζουν τόσα ερωτηματικά για 20 μέρες επιπλέον στο Ηράκλειο; Μα και 20 μέρες δεν είναι λίγες… Όταν ήταν 10 η απόφαση ήταν εύκολη και είχε βγει. Τώρα; Χαμόοοος! Και πρέπει να πάρω και την απόφαση μέχρι αύριο...

Για να καλμάρει λίγο η κατάσταση, δυο τραγουδάκια του Χατζή. Στίχοι με νόημα και περιεχόμενο…

Όλη η ζωή είναι υπόθεση χαμόγελο

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον χτύπα με
δεν σε χτυπάω
Να πεις σ'αυτόν που σε μισεί μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που ν' οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά πάρ'την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα'ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ' την αγάπη

Αυτό το έχω βάλει και παλιά, αλλά μόνο στίχους. Τώρα βρήκα και ένα βιντεάκι…

Καληνύχτα Μαργαρίτα

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κάποιος είχε δει τους στίχους που είχα βάλει στο δεύτερο και έλεγα πως ψάχνω το τραγούδι και μου το έστειλε! Ευχαριστώ πολύ πολύ ξανά!
Τώρα ψάχνω το πρώτο τραγούδι… Τα ακούω τυχαία μα δεν τα έχω, τι να κάνω;

*Κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστούν και κάποια από τα παλιά postάκια μου... Λίγο χρόνο θέλω να δω ποια μπορούν και ποια όχι...

Τελικά...

...το blogάκι μου δεν κλείνει...

Τι να κάνω; Το έμαθα, το συνήθισα και όσο το βλέπω δεν μπορώ να μην γράφω. Το κακό βέβαια είναι πως δεν μπορώ να γράφω όλα όσα θέλω. Βασικά δεν μπορώ να γράψω σχεδόν τίποτα τώρα που το σκέφτομαι.

Το blog δεν θα κλείσει και το αποφάσισα! Αλλά θα βρίσκομαι και αλλού... Το που δεν μπορώ να το πω, για ευνόητους λόγους, αλλά όποιος θέλει, έχω βάλει στο προφίλ μου ένα mail. Αλλά τονίζω, για όσους θέλουν!

Και για να δείτε πως έχω και χαλαρά ποστάκια για εδώ έτοιμα, ορίστε...

Αυτές τις μέρες όπως ξέρετε είναι περίοδος εξεταστικής και εγώ βρίσκομαι ανάμεσα σε βιβλία, πολλά από τα οποία ανοίγω και βλέπω για πρώτη φορά! Όπως είναι φυσικό λοιπόν, ανακαλύπτω και μαθαίνω καινούργια πράγματα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από αυτά που έμαθα... Από το παιδαγωγικό μάθημα που πήρα, κάποια από αυτά που διάβαζα ήταν πραγματικά σπουδαία! Πάρτε μια γεύση και εσείς... (Αξίζει να διαβάσετε εκτός από τις γελοιογραφίες και τα σχόλια από κάτω. Όλα τα άλλα και κυρίως τα υπογραμμισμένα είναι άχρηστες πληροφορίες :Ρ)

Μα δεν διάλεξα σπουδαίο μάθημα; Κρίμα που δεν εξετάστηκα σε αυτά... (Πάντως μεταξύ μας έγραψα. Με τη φαντασία μου, αλλά δεν έχει σημασία!)

Και για να κλείσω το post της επιστροφής, να πω κάτι τελευταίο... Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας! Με συγκινήσατε απίστευτα με το ενδιαφέρον σας! Δεν πίστευα πως θα νοιαζόταν και κανένας... Ο δικός μου χώρος είναι, τις σκέψεις μου γράφω και τις περισσότερες φορές τις απαισιόδοξες, ούτε καν μια θετική αύρα δεν έβγαινε από εδώ, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις... Μα για αυτό δεν το είχα και εγώ; Για να ξεσπάω! Τα ωραία τα ζεις, τα άσχημα θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου και αυτό έκανα και εγώ... Τώρα θα το κάνω αλλού. Και αλήθεια αυτές τις μέρες είχα τόσο ανάγκη αυτή τη γωνιά, γιατί δεν ήταν και οι καλύτερες μέρες... Αλλά αυτά δεν ανήκουν πλέον εδώ...

Καλώς με δεχτήκατε πίσω λοιπόν! :Ρ

Το blog θα παραμείνει, για λίγο, τουλάχιστον, κλειστό. Τον λόγο δεν μπορώ να τον πω… Εγώ θα συνεχίσω να περνάω να σας βλέπω, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω, εδώ τουλάχιστον. Ίσως εμφανιστώ αλλού, αλλιώς ή και με το ίδιο όνομα… Δεν ξέρω ακόμα, προέχει να προστατέψω κάποια πράγματα της προσωπικής μου ζωής…

Ήταν ωραίο. Με βοήθησε. Γνώρισα ιστορίες… Γνώρισα ανθρώπους και έζησα μαζί τους ιστορίες. Γέλασα και χάρηκα με αυτές τις ιστορίες, πόνεσα και έκλαψα… Ήθελα να συνεχίσω να βρίσκομαι εδώ, αλλά κάτι με εμποδίζει πλέον. Και να μείνω δεν θα είμαι όπως θέλω. Χάρηκα πάρα πολύ για όλους όσους γνώρισα από εδώ. Επειδή όμως έμαθα και είδα πως η ζωή μπορεί να παίξει πολύ χειρότερα παιχνίδια, δεν μπορώ να παραπονεθώ για αυτό. Αν αποφασίσω να ξαναεμφανιστώ κάπου αλλού, θα προσπαθήσω να κάνω εσάς που περνούσατε συχνά από εδώ να το καταλάβετε.

Θα τα λέμε! Από τους δικούς σας χώρους…

Αλήθειες χωρίς ψέματα...

Και η ώρα της αποκάλυψης για το παιχνιδάκι μετά το όχι και τόσο ευχάριστο διάλειμμα του προηγούμενου post.

Αρχίζουμε από τα παλιά… Να δείτε εσείς τι κοριτσάκι ήμουν και να απορείτε με το δίκιο σας πως κατάντησα έτσι…

Για να δούμε…

Αρχικά χαίρομαι πάρα πολύ, που οι περισσότεροι πιστεύατε πως μιλούσα κανονικά, αλλά η αλήθεια είναι πως το «ρ» δεν το έλεγα. Το «σ», σαν ανώμαλο παιδάκι που ήμουν, το έλεγα μόνο στην αρχή και στο τέλος των λέξεων, στη μέση ποτέ! Αλλά επειδή γενικά το έλεγα, όσοι είπατε το 4, λυπάμαι χάσατε…

Να κάνω και παρένθεση; Φυσικά και θα κάνω! Από τότε μου έχει μείνει και όποτε θέλω να ζητήσω χάρη από τον αδελφό μου, βγάζω το «σ» από το όνομα του, για να του θυμίζω πως είμαι η μικρή του αδελφούλα και δεν πρέπει να μου χαλάει χατίρι. Βασικά όταν ήμουν μικρή κανένας δεν μου χαλούσε χατίρι!

Εντυπωσιάστηκα που ένα άτομο είπε ότι έβγαλα γύψο από το πόδι μου όταν ήμουν τριών! Καλέ τι με περάσατε; Το σούπερ παιδί; Να μου λέγατε το σούπερ μωρό να το καταλάβω, γιατί τον γύψο τον έβγαλα στα 2 μου! Στα 3 άρχισα το μπαλέτο για να φτιάξει το πρόβλημα, αφού τελείωσα και με τα σίδερα στα παπούτσια μου!

Επίσης έχω μια απορία. Όσοι είπατε το 3. Στα νερά του νεροχύτη, τι να το κάνω το σαπούνι; Αφού έχουν ήδη σαπούνι! Οπότε όπως καταλάβατε και αυτό το έκανα, αλλά χωρίς σαπούνι! Τα νερά του νεροχύτη από το σπίτι της θείας μου στο χωριό, πέφτουν από ένα σωλήνα στο δρόμο. Οπότε πήρα τον αδελφό μου και κάναμε μπάνιο, για να μην το έχουμε στη Ρόδο. Το κορυφαίο βέβαια είναι πως ήταν καταχείμωνο και έξω που κάναμε το μπάνιο μας είχε παγωνιά!

Και πάμε στη σωστή πρόταση που είπατε και οι περισσότεροι. Έχω φύγει από το σπίτι με τον αδελφό μου ενώ κοιμόντουσαν οι γονείς. Και επειδή εγώ συνεχίζω το παιχνίδι, θέλω να μου πείτε το λόγο, τον οποίο θα πω στο τελευταίο μου σχόλιο, σε αυτό το ποστ.

Και πάμε στο τώρα!

Εδώ με απογοητεύσατε. Μα όλοι σας το 4; Τι είχατε στο μυαλό σας; Εγώ μια ώρα; Ούτε μισή! Σε ένα τεταρτάκι το πολύ είμαι έτοιμη. Πλυμένη, ντυμένη, βαμμένη. Άκου εκεί μια ώρα! Για ποια με περάσατε

Επίσης, γιατί κανένας δεν είπε πως έχω μόνιμο πλεξουδάκι; Δεν ταιριάζει στο προφίλ μου; Το έχω το πλεξουδάκι εδώ και κάποια χρόνια, αλλά μόνο το καλοκαίρι η αλήθεια. Βασικά φτιάχνω το πρώτο, όταν κάνω το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα και σταματάω να φτιάχνω όταν το καλοκαίρι αρχίσει να μας χαιρετά. Και η κορδέλα πάει ανάλογα με τα κέφια μου την ώρα που το φτιάχνω.

Το 2, θα μπορούσε να είναι, αν δεν έλεγα ο κύριος λόγος. Εννοείται πως τσακωνόμαστε για τις δουλείες του σπιτιού, αλλά ο κύριος λόγος είναι άλλος. Είναι η μουσική και καταπίεση που δέχομαι, όποτε ακούω ή τραγουδάω ή χορεύω κάτι.

Και ποιο μας μένει; Η σωστή πρόταση και το ότι κάνω όσες διαδρομές μπορώ με τα πόδια! Σιχαίνομαι τα ταξί, και μπαίνω σε λεωφορεία αν δεν έχω κουράγιο ή αν πρέπει να πάω στη σχολή (σιγά μην ξεκινήσω μια ώρα πριν για να πάω, δεν πάω και καθόλου). Με την κολλητή μου, κανονίζουμε να πάμε και κάπου με τα πόδια έτσι απλά για βόλτα, χωρίς λόγο. Κανένας δεν μπορεί να μας καταλάβει… Κρίμα και είναι ωραίο να περπατάς!

Χωρίς λόγια

Όλοι μας, όλοι οι άνθρωποι, μάθαμε να παραπονιόμαστε και να κλαιγόμαστε για την πιο μικρή βλακεία, για το πιο ηλίθιο πρόβλημα, για τον πιο χαζό λόγο. Μάθαμε να λέμε ότι τίποτα δεν πάει καλά, επειδή ένα μικρό πραγματάκι δεν δούλευε σωστά. Μάθαμε και συνηθίσαμε να παραπονιόμαστε. Μας αρέσει να λέμε πως η ζωή μας είναι χάλια, για να δικαιολογούμαστε. Ας αρχίσουμε όμως να βλέπουμε ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα, και ας είμαστε λίγο ευγνώμονες για αυτά που έχουμε στη ζωή μας, γιατί δεν είναι δύσκολο μια μέρα να γίνει πραγματικά χάλια και τότε είναι αργά να χαρούμε για αυτά που είχαμε. Συνηθίζουμε να το κάνουμε όταν ακούμε για κάτι πραγματικά άσχημο, αλλά μια βδομάδα μετά το ξεχνάμε και συνεχίζουμε να λέμε πως το ηλίθιο μικροπροβληματάκι μας είναι η καταστροφή του κόσμου.

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Αλλά επειδή κάτι τέτοιες ώρες νιώθω τελείως ηλίθια, θέλω να το σταματήσω! Να μάθω να εκτιμάω αυτά που μου δίνονται, γιατί είναι πάρα πολλά, και να παλεύω για αυτά που θέλω χωρίς κλάψες και αχαριστίες όμως! Δεν λέω πως θα σταματήσω να στεναχωριέμαι και για τα ηλίθια μικροπροβληματάκια, άνθρωπος είμαι και θα το κάνω, αλλά δεν θέλω να ξαναπώ πως είναι σημαντικά…

Από χτες κάθε τόσο κλείνω τα μάτια μου και (προσ)εύχομαι όλα να πάνε καλά, για 3 διαφορετικά πράγματα. Κανένα από αυτά δεν έχει να κάνει με μένα. Για τα 2 θα έπρεπε να το λέω από πιο παλιά. Το τρίτο ήταν η αφορμή. Πρέπει πάντα να υπάρχει αφορμή για να θυμόμαστε να είμαστε άνθρωποι; Δεν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι και να μην υπάρχουν οι αφορμές;

Αλήθειες και μερικά ψέματα...

Παίζεται ένα παιχνιδάκι που λες κάποιες προτάσεις και ο άλλος λέει ποια από αυτές είναι αληθινή. Δεν με κάλεσε κανένας επίσημα, αλλά στο blog μου μπορώ να γράψω ότι θέλω, οπότε και να παίξω όπου θέλω!

Και επειδή το αποφάσισα μόνη μου, κάνω και μια αλλαγή. Θα έχω δυο κατηγορίες. Η πρώτη από τότε που ήμουν παιδάκι και η δεύτερη από την τωρινή εποχή.

Αρχίζουμε με την παιδική ηλικία:

1. Σε ηλικία 3 ετών έβγαλα γύψο από το πόδι μου, μέσα στον ύπνο μου.

2. Έχω φύγει με τον αδελφό μου από το σπίτι, ενώ κοιμόντουσαν οι γονείς μας.

3. Έχω πάρει σαπούνι και έχω κάνει μπάνιο με τα νερά που έφευγαν από τον νεροχύτη.

4. Δεν έλεγα το «ρ» και το «σ».

Για να σας δω! Ποια από όλες είναι η σωστή;;;

Και πάμε στο τώρα:

1. Τα τελευταία χρόνια έχω μόνιμο ένα πλεξουδάκι στα μαλλιά μου, με χρωματιστή κορδέλα, που αλλάζω ανάλογα με τα ρούχα.

2. Ο κύριος λόγος τσακωμού με τον αδελφό μου είναι οι δουλειές του σπιτιού. («Εγώ μαγείρεψα, πλύνε μια φορά και τα πιάτα!», «Σε πλένω, σε σιδερώνω, άπλωσε τουλάχιστον κανά ρούχο» και άλλα τέτοια)

3. Όσες διαδρομές μπορώ να κάνω με τα πόδια, τις κάνω. Ακόμα κι αν είναι διαδρομές μιας ώρας.

4. Για να ετοιμαστώ για μια βραδινή έξοδο, θέλω περίπου μια ώρα. Αλλά πάντα ξεκινάω να ετοιμάζομαι μια ώρα πριν για να είμαι στην ώρα μου.

Για να σας δω και εδώ! Παρακαλώ συμμετοχή από όλους!

Και για να κλείσουμε, να πω και μια καθαρή αλήθεια. Μια εμμονή μου, για να απαντήσω και στον Xristos και τον Giorgio που με ρώτησαν και εγώ δεν θυμάμαι πόσο καιρό πριν…

Λοιπόν, η μόνη εμμονή που μου ήρθε στο μυαλό είναι η εξής. Έχω εμμονή με το χρόνο! Θέλω να είμαι, πάντα παντού στην ώρα μου. Δεν θέλω να αργώ, κι αν δω πως θα αργήσω ακόμα και δυο λεπτά, θα πάρω τηλέφωνο για να το πω. Αλλά απαιτώ και από τους άλλους να είναι στην ώρα τους! Δεν με εκνευρίζει τίποτα περισσότερο από το να με στήνουν, ειδικά χωρίς να ενημερώσουν. Δεν παθαίνω αμόκ στα 5 λεπτά, αλλά στο δεκάλεπτο ένας μικρός εκνευρισμός, στο τέταρτο αρχίζω να φορτώνω και στο μισάωρο, αρχίζει να μου γυαλίζει το μάτι. Στη μια ώρα ή θα έχω φύγω, ή θα κάτσω για να με δουν όπως δεν με έχουν ξαναδεί...

Τηλεφώνημα

Ήταν πάλι ένα από εκείνα τα βράδια που καθόταν μόνη στο σπίτι. Προσπαθούσε να καταλάβει γιατί όλα συνέβαιναν τα βράδια… Όλη της η ζωή τον τελευταίο καιρό, άρχιζε ένα βράδυ. Πάλι λοιπόν ένα από εκείνα τα βράδια, που καθόταν στο σπίτι, ακούγοντας μουσική και χιλιάδες σκέψεις πλημμύριζαν το μυαλό της. Όχι αναγκαστικά άσχημες, όχι αναγκαστικά όμορφες, απλά σκέψεις. Όλοι πίστευαν πως αυτά τα βράδια ψυχοπλακωνόταν. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως τους καρφώθηκε στο μυαλό. Η ζωή της μια διαρκείς προσπάθεια να πείσει πως είναι καλά! Πιο το νόημα όμως μετά;

Και που ήξερε πως δεν υπάρχει νόημα, είχε σημασία; Δεν θα άλλαζε κάτι. Το μόνο που προσπαθούσε να καταλάβει είναι για ποιον το έκανε αυτό. Εκείνη ήξερε πως είναι καλά. Ποιο το νόημα τελικά να πείσει και τους άλλους; Το θέμα ήταν πιο απλό από ότι φαινόταν. Για εκείνη το έκανε. Μπορεί να ήταν καλά, αλλά η ψυχολογία της ήταν ακόμα ευαίσθητη. Όταν όλοι γύρω της, της συμπεριφέρονταν λες και δεν ήταν καλά, αυτό την επηρέαζε. Την έκανε να αναρωτιέται, γιατί αφού είναι καλά δεν φαίνεται; Πολλές φορές αναρωτιόταν αν ήταν τόσο σπουδαίο να φαίνεται, αφού εκείνη το ένιωθε. Τελική απάντηση, ναι! Το γιατί το κράτησε για τον εαυτό της…

Άλλωστε δεν ήταν μόνο εκείνη. Ήταν και όλοι οι άλλοι. Ήξερε πως οι περισσότεροι είχαν πονέσει μαζί της. Ήξερε πως την είχαν δει να πέφτει τόσο κάτω που πραγματικά τρόμαζαν. Τρόμαζαν για την ψυχική της υγεία, για την υγεία της γενικότερα. Κάποιοι ακόμα και για τη ζωή της. Δεν είχε λοιπόν το δικαίωμα να μην δώσει σημασία σε όλους αυτούς. Δεν μπορούσε να τους αφήσει να ζουν με το φόβο. Έπρεπε να πιστέψουν σε εκείνη και την αλλαγή της.

Εκείνο το βράδυ, που χανόταν πάλι σε άγνωστες σκέψεις, με τη βοήθεια της μουσικής, χτυπάει το τηλέφωνο. Κοιτάζει… Απόκρυψη… Όχι πάλι! Την είχαν κουράσει αυτά τα τηλέφωνα. Θα το σηκώσει όμως. Η περιέργεια της ήταν πάντα πιο μεγάλη.

- Ναι;

- Κουράστηκα να προσπαθείς να μας πείσεις συνέχεια!

- Ε;

- Τι ε; Ζήσε επιτέλους και παράτα μας!

- Ορίστε;

- Τι ορίστε κοριτσάκι μου; Κάνε τη ζωούλα σου επιτέλους και άσε τις επεξηγήσεις. Εμείς εδώ ήμαστε όπως και να είσαι.

- Ποιος είναι;

- Έλα βρε βλαμμένο, δε με κατάλαβες;

- Εεεμ… Σόρρυ αλλά έχει και πολύ φασαρία και δεν ακούω καλά.

- Απαπα και νόμιζα πως παντού θα αναγνώριζες την φωνή μου.

- Έλα ρε ‘συ! Που να σε καταλάβω με όλη αυτή τη βαβούρα.

- Να ακούσεις την καρδιά σου!

- Σιγά κατακτητή! Δεν ξέρεις ρε ηλίθιο πως με τις αποκρύψεις μπλοκάρω;

- Εντάξει, έχεις δίκιο, αλλά δεν σε παίρνω από το τηλέφωνο μου.

- Που είσαι;

- Έξω.

- Ναι, αυτό το κατάλαβα… Και δεν μπορούσες να μου τα πεις αύριο όλα αυτά;

- Όχι.

- Γιατί;

- Γιατί αύριο θα ήμουν ξεμέθυστος και θα σκεφτόμουν πως θα τα έπαιρνες. Τώρα δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ τίποτα και απλά στα είπα.

- Καλά.

- Αν αύριο τα μετανιώσω, μην με πιστέψεις! Τα εννοούσα! Κάνε τη ζωούλα σου! Πιστεύουμε σε σένα, απλά φοβόμαστε. Το να φοβάσαι κι εσύ μαζί μας, δεν σου προσφέρει κάτι.

- Να τα πούμε αύριο;

- Όχι! Αύριο θα είμαι ξεμέθυστος και θα σου λέω βλακείες. Να κάνεις αυτό που σου είπα.

- Καλά καλά…

- Όχι καλά καλά! Υποσχέσου!

- Καλέ χάζεψες;

- Όχι, μέθυσα. Υποσχέσου τώρα!

- Υπόσχομαι…

- Εσύ είσαι ξεμέθυστη, δεν μπορείς αύριο να το πάρεις πίσω.

- Τώρα μου την έφερες;

- Ναι.

- Κάτι άλλο;

- Όχι αυτά. Αν μου έρθει κάτι ακόμα θα ξανατηλεφωνήσω!

- Ναι, μην ξεχάσεις!

- Καληνύχτα αγάπη!

Θάλασσα

Σας έχω πει πως η θάλασσα είναι η ζωή μου; Όχι; Σας το λέω τώρα λοιπόν! Η θάλασσα είναι η ζωή μου!!! Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να νιώθω θάλασσα κοντά. Την όψη της, την μυρωδιά της, τους ήχους της! Με ηρεμεί αφάνταστα, με γαληνεύει και φυσικά με ταξιδεύει και με κάνει να ονειρεύομαι! Χειμώνα, καλοκαίρι πρέπει να την βλέπω! Αν όχι κάθε μέρα, όσο πιο συχνά μπορώ. Είναι η μεγαλύτερη αγάπη μου! (Φυσικά δεν μιλάμε για ανθρώπους)

Φυσικά το καλοκαίρι έχει την ιδιαίτερη τιμητική της! Πέρσυ, τέτοια μέρα, κάναμε το δεύτερο μας μπάνιο με την κολλητή μου, μαζί με παρέα που είχε έρθει από Αθήνα, σε μια άδεια από κόσμο ακόμα παραλία, λόγο εποχής και καιρού! Φέτος, κάνουμε το έκτο μπάνιο και η παραλία είναι γεμάτη!

Ναι, σας το είχα πει. Από τότε που ήρθα δεν κάθομαι σπίτι. Διασκεδάζω! Και μέχρι να φύγω για καλοκαίρι έτσι με βλέπω. Όπως πέρσυ. Λίγο διάβασμα στην αρχή για την εξεταστική, μετά θάλασσα, μετά σπίτι και λίγη ξεκούραση και το βραδάκι βόλτα στο κέντρο!

Ένα ποστ περισσότερο για να δώσω παρουσία, παρά για να πω κάτι. Το προηγούμενο ποστ δεν το άφησα πάνω πάνω, αλλά αν δεν το διάβασες και θες, δες το…

Διακοπές – Μέρος 2

(Ναι, ναι επιτέλους! Κανονικά θα ήταν 3 μέρη, αλλά το τρίτο θα έβγαινε μετά το καλοκαίρι, οπότε ορίστε ένα μεγάααααλο μέρος 2 :Ρ)

Οι υπόλοιπες μέρες ήταν γενικά ήσυχες… Σε όλες τις διακοπές πήγα για καφέ μόνο δυο φορές. Η μία ήταν την Κυριακή που γύρισα με τα παιδιά της παρέας. Οι υπόλοιπες μέρες είχαν βόλτες στα μαγαζιά. Είχαν παιχνίδι με το ξαδελφάκι μου. Πολύ παιχνίδι και παραμεγάλωσε ο μικρούλης και με σκοτώνει με τον τρόπο που σκέφτεται κάποια πράγματα! Πιο πολλά μου έμαθε εκείνος, παρά εγώ σε εκείνον κι ας μην έχει κλείσει ακόμα ούτε τα 3 χρόνια!

Φυσικά οι επόμενες μέρες είχαν και χωριό! Από Μ. Πέμπτη στη Μεσαναγρό! Πάσχα δεν θέλω να κάνω αλλού και πέρασα απλά τέλεια! Το σπίτι δεν θυμάμαι να το είδα και πολύ… Το μόνο που θα πω είναι πως μετά την Ανάσταση, μαζευτήκαμε με τα παιδιά, στο σπίτι γυρίσαμε το μεσημέρι του Πάσχα για να φάμε και μετά το φαγητό, πάλι όλη η παρέα μαζί. Η ώρα είχε παιχνίδι! Παιχνίδι με χαρτιά, αλλά και παιχνίδι έξω, σαν μικρά παιδιά. Μήλα, κορόιδο, εφτάπετρο… Αυτό το εφτάπετρο το αγαπημένο μου! Είχε βόλτες! 8 η ώρα το πρωί του Πάσχα 6 παιδιά, με καφέ σε πλαστικό ποτηράκι στο χέρι να ανεβαίνουν τους χωματόδρομους του χωριού και να πηγαίνουν μια βόλτα στα μοναστηράκια, με τα ρούχα από την εκκλησία, που δεν σκέφτηκαν να αλλάξουν, αφού δεν περίμεναν τέτοια εξέλιξη. Είχε και κουβέντες! Είχε αστεία! Είχε φάρσες! Μα πάνω από όλα είχε πολύ καλή διάθεση και πολλά γέλια! Ότι και να σας πω λίγο θα είναι.

Το όλο σκηνικό τελείωσε το βράδυ του Πάσχα κατά τη μία. Για μένα τελείωσε λίγο πιο νωρίς, κατά τις 12.30, όπου ο αδελφός μου σχεδόν με κουβαλάει στο σπίτι, με εμένα να ψήνομαι στον πυρετό. Το ότι δυο μέρες έβηχα ασταμάτητα, δεν με έκανε να σκεφτώ πως μπορεί να κρύωσα και να προσέχω λίγο. Δευτέρα με βάζουν στο αυτοκίνητο και πάμε Ρόδο! Οι επόμενες μέρες πέρασαν από το κρεβάτι στον καναπέ. Και δεν μου έφτανε μόνο ο βήχας! Άρχισε να μπουκώνει και η μύτη μου και να τρέχει! Οπότε ανάσα, ούτε από το στόμα, αφού έβηχα, ούτε από τη μύτη, αφού ήταν κλειστή! Το σώμα μου όλο να πονάει, και μεταξύ των κρυάδων να νοιώθω πως ψήνομαι. Ωραία πράγματα! Μα φυσικά περαστικά!!!

Η πρώτη μέρα που τόλμησα να σκάσω μύτη έξω ήταν η Πρωτομαγιά! Βόλτα με τους γονείς. Ο αδελφός μου είχε φύγει ήδη για Ηράκλειο…

Μερικές φωτογραφίες…

Από Καλλιθέα…

Από 7 πηγές…

Από το αυτοκίνητο…

Μια στάση στο δρόμο προς Προφήτη Ηλία. Σαν παιδί, αυτές τις κούνιες τις είχα τιμήσει και με το παραπάνω με τον αδελφό μου…

Η βόλτα δεν φάνηκε πολύ καλή ιδέα τελικά και την επόμενη μέρα, ξανά στο κρεβάτι, αλλά μόνο για μια μέρα! Μετά έβγαινα και λίιιιγο έξω! Η επόμενη έξοδος ήταν το Σάββατο για το χωριό ξανά. Την Κυριακή έχουμε πανηγύρι! Μεσαναγρενός που είναι στη Ρόδο και δεν είναι στο πανηγύρι του Άγιου Θωμά, δεν επιτρέπεται! Όλοι περνάμε πολύ τέλεια εκείνη την μέρα! Ήθελα και εδώ να σας δείξω μερικές φωτογραφίες, αλλά δεν έβγαλα.

Κυριακή βράδυ πάλι Ρόδο… Τρίτη ο δεύτερος καφές των διακοπών με το φιλαράκι αυτή τη φορά. Και Τετάρτη στο αεροδρόμιο για την επιστροφή. Δεν ήθελα να φύγω με τίποτα από τη Ρόδο! Για αυτό το λόγο εδώ δεν κάθομαι και καθόλου σπίτι. Βόλτες με τα πόδια με την κολλητή μου. Καφέδες με όλη την παρέα. Καμιά θάλασσα. Λίγο σχολή. Λίγο διάβασμα, γιατί έδινα κάτι ασκήσεις (να πω ξανά ευχαριστώ; Λέω σε περίπτωση που πέσει το μάτι σου… Ευχαριστώ!). Ε και όταν είμαι σπίτι έχω τους φίλους του αδελφού μου, μιλάω με φίλους, γενικά περνάω πολύ πολύ καλά! Για αυτό αν δεν εμφανίζομαι συχνά, μην ανησυχείτε, διασκεδάζω!!!

Να περνάτε καλά και εσείς!!! :D

ΙδιογράφΩς

H Μαργαρίτα με κάλεσε σε παιχνιδάκι, με κανόνες:

1. Γράψε

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε

4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)

Τώρα πρέπει να καλέσω 5 άτομα... Για να δούμε, καλώ τους: Giorgio, Εξύμνος, if.. ιγένεια, Xristos και και και ocsoul (δεν μου ήρθε άλλος πέμπτος και είναι ευκαιρία να δω τα γράμματα σου, αν απαντήσεις αυτή τη φορά :Ρ)

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Διακοπές - Μέρος 1

Κυριακή βράδυ είμαι Ρόδο! Από το αεροδρόμιο έρχεται να με πάρει ο νονός μου, αφού οι γονείς μου λείπουν. Την επόμενη μέρα παίρνω το λεωφορείο και φτάνω Κάμειρο Σκάλα! Από εκεί το καϊκάκι και φεύγω! Πάω Χάλκη!

Ποτέ δεν έχω πάει τέτοια εποχή. Ποτέ δεν σκέφτηκα πως θέλω να πάω τέτοια εποχή. Μα λίγο το ότι οι γονείς ήταν εκεί, το ότι το καλοκαίρι δεν θα πάω και πολύ πιθανόν ούτε του χρόνου, έγινε η μεγαλύτερη επιθυμία μου και δεν το μετάνιωσα!

Ζέστη ανυπόφορη και ας είμαστε στα μέσα του Απρίλη! Με το που φτάνω και αφού χαιρετήσω τους γονείς μου βάζω το μαγιό. Η ζέστη είναι τρομερή και η θάλασσα μες τα πόδια μου! Το πρώτο μπάνιο είναι γεγονός και θα ακολουθούσαν κι άλλα αν λόγοι ανωτέρας βίας δεν με εμπόδιζαν. Το νερό δροσερό, αλλά να δροσιστώ δεν ήθελα άλλωστε;

Οι υπόλοιπες μέρες ήταν ήρεμες και χαλαρές! Κουβέντες με τους γονείς, στην αυλή, δίπλα στη θάλασσα. Λίγες δουλείες, αφού εκεί ήμασταν για να ετοιμάσουμε το σπίτι πριν νοικιαστεί. Εγώ βοηθούσα με τις δουλείες του σπιτιού, αλλά και με μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες! Το βάψιμο! Αφού έπρεπε να βοηθάω, έκανα αυτό που μου άρεσε. Ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα, όπως το διάβασμα και το ψάρεμα. Η παραμονή μας συνοδεύτηκε και από μια επίσκεψη στο εκκλησάκι του Αι-Γιάννη. Είχαμε το αυτοκίνητο αφού οι γονείς μου έπρεπε να μεταφέρουν ένα σωρό πράγματα. Από χρώματα, μέχρι κουζινικά και τραπέζια!

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τη διαδρομή. Δείξτε κατανόηση είναι από το αυτοκίνητο!

Αυτές είναι από το χώρο του μοναστηριού.

Οι μαργαρίτες, αφιερωμένες στην Μαργαρίτα…

Φυσικά μερικές από το σπίτι…

Στο βάθος φαίνεται η Ρόδος!

Και μια από το λιμανάκι…

Την έβγαλα την τελευταία μέρα όταν παραλίγο να μην φύγουμε, αφού η υδροφόρα δεν άφηνε το πλοίο να σταματήσει! Ο μπαμπάς μου καταγχωμένος, η μαμά μου προβληματισμένη και εγώ να το διασκεδάζω, να σκάω στα γέλια και να κάνω και τους άλλους να γελάνε!

*και μια φωτογραφία από το καϊκάκι όταν πήγαινα στη Χάλκη! Φαίνεται και το σπιτάκι μου! Μπορείτε να το βρείτε; Η μαμά μου κάθεται έξω!

* Δεν σας είπα! Όπως πήγαινα είδα και τρία ωραιότατα δελφινάκια να μας συντροφεύουν!