Angels' Dreams

Παρεξήγηση;

2011-03-18T17:11:00.003+02:00

Γεια σας!

Καιρό έχω να γράψω εδώ, ε;

Εδώ και μέρες σκέφτομαι να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά είχα πρόβλημα με το ιντερνετ αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω ποιοι μπορεί να διαβάζετε ακόμα αυτό το ιστολόγιο, αλλά εγώ θα το γράψω.

Δεν ξέρω ποιοι από τους παλιούς αναγνώστες το θυμούνται, αλλά μια εποχή είχα ανοίξει ακόμα ένα ιστολόγιο. Μαζί με την κολλητή μου, αποφασίσαμε να ανοίξουμε ένα ιστολόγιο, στο οποίο θα γράφαμε τις ιστορίες από τη φοιτητική μας ζωή. Έφτιαξα λοιπόν από αυτό το λογαριασμό άλλο ένα ιστολόγιο και το ονομάσαμε «το ημερολόγιο δύο φοιτητριών».

Ετοιμάζαμε μαζί με την κολλητή μου τις ιστορίες και εγώ τις έγραφα. Όμως η αναδρομή στο παρελθόν, για να έχουμε το ημερολόγιο με χρονική σειρά, δεν μας έκανε καλό εκείνη την περίοδο. Έτσι το ιστολόγιο εκείνο έκλεισε.

Εγώ μιας που το είχα, αποφάσισα να το εκμεταλλευτώ. Έτσι εκείνο το ιστολόγιο, αποφάσισα να το κάνω κάτι σαν το πρόχειρο μου, στο οποίο είχα πρόσβαση μόνο εγώ. Που λέτε, έκανα εκεί τα πειράματα μου και επίσης έφτιαξα εκεί τις λίστες με τις σελίδες και τα ιστολόγια που παρακολουθώ.

Επειδή όπως ξέρετε είμαι λίγο άσχετη από το όλο σύστημα του ιντερνετ, δεν είχα ιδέα πως κάποιος μπορεί να δει πως πήγα εγώ στη σελίδα του. Αυτό το ανακάλυψα πριν λίγες μέρες. Μπαίνοντας από εκείνη τη σελίδα στα ιστολόγια που μου αρέσουν και τα παρακολουθώ δεν το κάνω προσπαθώντας να κρυφτώ, έχοντας το κλειδωμένο. Το κάνω καθαρά για δική μου διευκόλυνση, αφού οι σελίδες που παρακολουθώ, είτε προσωπικές, είτε ενημερωτικές είναι πολλές.

Το ημερολόγιο δύο φοιτητριών ( ή two-students-diary.blogspot.com) είναι λοιπόν δικό μου ιστολόγιο. Συγγνώμη για τις παρεξηγήσεις που μπορεί να δημιουργήθηκαν από το κλείδωμα του, αλλά δεν υπάρχει κάτι να δείτε εκεί μέσα.

(Παρεμπιπτόντως, σας υπόσχομαι φωτογραφική ανάρτηση σύντομα, για όσους με διαβάζετε ακόμα)

Φωτογραφικό οδοιπορικό (Γύρω από την τάφρο - Ρόδος)

2010-09-02T00:33:00.000+03:00

Καμιά φορά, μου αρέσει όταν είμαι μόνη μου και ανεβαίνω από το κέντρο, να πηγαίνω γύρω από την τάφρο. Μια διαδρομή μέσα από χωμάτινα δρομάκια, κάτω από τα δέντρα και θέα τα τείχη της παλιάς πόλης. Απολαύστε μαζί μου!!

Και ποιος ξέρει, μπορεί να σας ξελόγιασα και το επόμενο καλοκαίρι να κάνετε κι εσείς αυτή τη διαδρομή :Ρ

υγ. Κάποια στιγμή θα βάλω και φωτογραφίες από το καράβι, καθώς πλησιάζουμε τη Ρόδο.

Ιστορίες βροχής - Ηράκλειο

2010-05-26T15:05:00.006+03:00

Σήμερα ο καιρός είναι βροχερός. Και με αυτά και εκείνα θυμήθηκα άλλη μια ιστορία βροχής, την τελευταία που έχω στο «αρχείο» μου :Ρ

Γραμμένη στο δεύτερο έτος. Ουάου! Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια; Λοιπόν απολαύστε την όπως γράφτηκε τότε:

Τέλη Μαΐου και είχαν έρθει Ηράκλειο δύο φίλοι από Ρόδο που σπουδάζουν Αθήνα, μαζί με έναν φίλο τους… Πριν έρθουν μας είχαν ρωτήσει για τον καιρό, ώστε να φέρουν τα αντίστοιχα ρούχα… Ο καιρός απόλυτα καλοκαιρινός! Τα παιδιά από μας είχαν δύο απαιτήσεις. Έπρεπε να πάμε θάλασσα και έπρεπε να πάμε σε ρακάδικο. Στην Κρήτη ήρθαν, δεν θα πήγαιναν; Έτσι μας έλεγαν…

Τη δεύτερη μέρα ξυπνάμε, βλέπουμε έναν υπέροχο ήλιο, βάζουμε μαγιό, παίρνουμε πετσέτες και πάμε θάλασσα!!! Γυρνάμε, κάνουμε ένα μπανάκι και πάμε για καφέ… Μέχρι να πάμε, ο ουρανός άρχισε να μαζεύει συννεφάκια… Άσπρα και αθώα… Πάμε λοιπόν και με το που καθόμαστε αρχίζει να βρέχει, και να βρέχει, και να βρέχει… Εμείς μην περιμένοντας κάτι τέτοιο δεν είχαμε ομπρέλες και περιμέναμε να σταματήσει… Σταματάει κάποια στιγμή και πάμε σπίτι…

Έρχεται η ώρα να πάμε στο ρακάδικο και παίρνουμε τα ποδαράκια μας… Ψιλοέβρεχε από την αρχή, και τα παιδιά από την Αθήνα δεν είχαν ομπρέλες, αφού εμείς για παραλίες λέγαμε. 6 άτομα, 3 ομπρέλες, ανά δυο μεταξύ μας. Πήγαμε λοιπόν, περάσαμε τέλεια! Ήπιαμε πολύ (πάρα πολύ για να λέμε την αλήθεια), χορέψαμε, μέχρι και σε τραπέζι ανεβήκαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε και αφού πέρασε η ώρα είπαμε να φύγουμε. Έλα όμως που πλέον δεν ψιλοέβρεχε αλλά έριχνε καρεκλοπόδαρα! Τι να κάνουμε δυο-δυο πάλι και ένα επιπλέον άτομο ανηφορίζουμε για το σπίτι…

Κάναμε και στάση για παγωτό! Καθίσαμε, το φάγαμε και το ευχαριστηθήκαμε… Το ότι τα παντελόνια ήταν ήδη μούσκεμα και τα πόδια μας πλατσούριζαν στα παπούτσια δεν έχει σημασία!

Συνεχίζουμε λοιπόν την διαδρομή μας. Έλα όμως που η ομπρέλα δεν έκανε τίποτα ούτε σε μένα ούτε στο παιδί που ήταν μαζί μου και με όλους τους δρόμους λιμνιασμένους, όσο και να προσπαθούσαμε να αποφύγουμε τις λακκούβες, όλο και κάποια καινούργια εμφανιζόταν και κοντεύαμε να χάσουμε και την ισορροπία μας. Πήρα λοιπόν την μεγάλη απόφαση!!! Παρατάω την ομπρέλα μου στο άλλο παιδί, μπας και προστατευτεί κάποιος, σταμάτησα να αποφεύγω και τις λακκούβες και προχωρούσα όλο χάρη. Μάταια μου φωνάζουν να πάω κάτω από την ομπρέλα… Εγώ απολάμβανα την βροχή! Κι αν με ρωτήσεις αν πήγα πιο βρεγμένη σπίτι μου, ίσως ήταν λίγο πιο βρεγμένα τα μαλλιά μου. Κατά τα άλλα όλοι στην ίδια κατάσταση ήμασταν! Εγώ τουλάχιστον το χάρηκα!

Τώρα αν με ρωτήσεις γιατί δεν πήραμε ταξί, αφού ήταν έτσι ο καιρός θα σου πω απλά: ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ!!! Ταξί στην παρέα παίρνουμε μόνο αν είναι ανάγκη ή ήμαστε υπερβολικά κουρασμένοι! Τίποτα από αυτά δεν ίσχυε… Το ότι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε από το ποτό, ήταν άλλο θέμα :Ρ

Ιστορίες βροχής - Αθήνα

2010-02-16T20:56:00.002+02:00

Δεν ξέρω πλέον πόσοι και αν μπαίνουν εδώ μέσα, αλλά υπάρχουν μερικές ιστορίες που χρωστάω σε αυτό το blog. Το κείμενο το άφησα όπως το είχα γράψει τότε, δυο χρόνια πριν, παρόλο που ξαναδιαβάζοντας το θα άλλαζαν τον τρόπο που έγραφα, ειδικά σε ορισμένα σημεία.Απολαύστε το, όπως ήταν προγραμματισμένο να αναρτηθεί:

Η εξεταστική τελείωσε και έχω μπόλικο ελεύθερο χρόνο. Ο καιρός είναι κρύος και βροχερός. Έτσι τις περισσότερες ώρες τις περνάω στο σπίτι. Και λόγο του καιρού, είπα να μοιραστώ άλλη μια ιστορία βροχής μαζί σας.

Πρώτο έτος, κάπου τέλη Οκτωβρίου, σε κάτι καταλήψεις που είχαμε, πήγαμε μη την κολλητή μου στην Αθήνα, στους κολλητούς της κολλητής μου. Την τελευταία μέρα το πρωί μας είχαν αφήσει μόνες, αφού έπρεπε να πάνε στις σχολές τους. Για να μην καθόμαστε και εμείς στο σπίτι, τους ρωτήσαμε πως θα πάμε στα Mall, πήραμε τις οδηγίες μας και βγήκαμε στο δρόμο. Μια χαρά καιρός έξω. Κάποια στιγμή μπαίνουμε στο μετρό και εκεί που βλέπαμε έξω, μια κυρία κρατούσε ομπρέλα… Κοιταζόμασταν και λέγαμε, δεν πάει καλά αυτή, τι την θέλει την ομπρέλα; Εκεί ακούμε μια φωνή από δίπλα να μας λέει πως έξω βρέχει… Εμείς πριν ξεκινήσουμε βλέπαμε κάτι συννεφάκια, αλλά φυσικά δεν πτοηθήκαμε και δεν πιάσαμε ομπρέλα! Φτάσαμε στον προορισμό μας, γυρίσαμε όλα τα μαγαζιά, γελάσαμε υπερβολικά πολύ (αλλά το γιατί είναι μια άλλη ιστορία, η ιστορία της πίτσας και του σούπερ μάρκετ) και ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω… Νομίζω είναι περιττό να πω πως μέχρι να τελειώσουμε την βόλτα μας η βροχή είχε δυναμώσει πολύ! Πάλι δεν πτοηθήκαμε και γυρίσαμε σπίτι…Μουσκεμένες βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία! Ετοιμάσαμε και την βαλιτσούλα μας αφού το βράδυ φεύγαμε.

Ήρθε η ώρα της αναχώρησης! Μέχρι τότε η βροχή δεν είχε σταματήσει, παρόλα αυτά προσφέρθηκε η φίλη μας να έρθει μαζί μας μέχρι την στάση του λιμανιού! Αρχικά έπρεπε να πάρουμε ένα λεωφορείο. Πάμε λοιπόν στην στάση, με τις ομπρέλες μας ανοιχτές, την βαλίτσα στο χέρι και περιμένουμε. Περιττό να πω ότι γινόταν χαμός! Έρχεται το λεωφορείο που θέλαμε, το οποίο ήταν γεμάτο, ανοίγει τις πόρτες του, αρχίζουν να κατεβαίνουν κάποιοι, αρχίζουν να ανεβαίνουν κάποιοι άλλοι… Έλα όμως που ο οδηγός είχε σκοπό μόνο να κατεβάσει κόσμο! Βρισκόμαστε λοιπόν, εγώ, η κολλητή μου και η βαλίτσα έξω από το λεωφορείο και η φίλη μας μέσα! Να έχουμε σκάσει στα γέλια, αφού η μόνη που δεν ήθελε να πάει λιμάνι ήταν μέσα στο λεωφορείο! Βέβαια ήμασταν και ιδιαίτερα τυχερές, αφού λίγο ακόμα και στο λεωφορείο θα βρισκόταν μόνο η βαλίτσα! Αφού συνήλθαμε ελάχιστα από το γέλιο, τηλεφωνιόμαστε και λέμε να κατέβει στην επόμενη στάση, και να μπούμε όλες μαζί στο επόμενο λεωφορείο… Έρχεται το επόμενο λεωφορείο, μπαίνουμε μέσα, τηλεφωνούμε στην φίλη μας να μπει και εκείνη και βρισκόμαστε 3 άτομα μέσα στο ίδιο λεωφορείο να μιλάμε από το κινητό για να επιβεβαιώσουμε ότι είμαστε στο ίδιο! Παίρνουμε μετά το μετρό, όπου εκεί κι αν γελάσαμε! Μέχρι και μια κοπέλα που καθόταν δίπλα δεν άντεξε και άρχισε να γελάει μαζί μας (αλλά επίσης είναι άλλη ιστορία, η ιστορία του ωραίου κοιμωμένου του μετρό). Φτάνουμε λοιπόν στο τελικό προορισμό, χαιρετιόμαστε με την φίλη μας και πάμε προς το λιμάνι… Η δυνατή βροχή είχε σταματήσει, απλά ψιχάλιζε λίγο, οπότε δεν είχαμε και τις ομπρέλες ανοιχτές…

Όταν πήγαμε λοιπόν στο λιμάνι, ψάχναμε να βρούμε που είναι το καράβι μας. Εκεί συναντάμε μια κυρία, η οποία φώναζε πως έχει απαγορευτικό και δεν φεύγει κανένα πλοίο! Να κοιτιόμαστε με την κολλητή μου και να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και ποιον άλλον να ρωτήσουμε. Βρίσκουμε ένα άλλο παιδί εκεί, τον ρωτάμε που πάει, μας λέει Κρήτη και τον ρωτάμε αν ξέρει που είναι το καράβι, για να πάμε να ρωτήσουμε εκεί, αν φεύγει ή όχι. Ο νεαρός όμως ήταν υπερβολικά αγχωμένος γιατί ήθελε να πάει στο κορίτσι του, με αποτέλεσμα μόνο να μην μας βρίσει, που είχαμε το θράσος και του απευθύναμε το λόγο… Παίρνουμε λοιπόν τα ποδαράκια μας και αρχίσαμε να προχωράμε κατά μήκος του λιμανιού… Δεν μπορεί, κάπου θα είναι! Η βροχή βέβαια είχε αρχίσει να δυναμώνει πάλι και πριν γίνουμε τελείως μούσκεμα, βλέπουμε το πλοίο μπροστά μας! Μπαίνουμε μέσα και φυσικά φύγαμε κανονικά!

Φτάνουμε χωρίς κανένα πρόβλημα σε μια Κρήτη, που γινόταν χαμός από τη βροχή. Είχαμε μόνο μια βαλιτσούλα που είχαμε και οι δύο τα πράγματα. Τότε δεν μέναμε και κοντά και έπρεπε να πάει με μία από τις δυο μας. Την παίρνει η κολλητή μου και ευτυχώς, κάποια στιγμή το απόγευμα που ησύχασε η βροχή, μου την έφερε ο αδελφός της. Πέρα από τον φορτιστή που ήθελα, αφού το κινητό μου είχε κλείσει, δεν χρειάστηκα κάτι άλλο. Άλλωστε σχεδόν όλο το πρωινό κοιμόμουν. Δε θα ξεχάσω αυτό το ταξίδι για καμία μέρα του! Είχαμε γελάσει πολύ! Είχαμε περάσει πολύ ωραία!

(Γράφτηκε: 14/02/2008)

Φωτογραφικό οδοιπορικό (Λ. Κνωσού-Ηράκλειο)

2009-10-27T19:30:00.000+02:00

Έχω το καλό-κακό συνήθειο, να κατεβαίνω από τη σχολή με τα πόδια. Είναι μια διαδρομή 40-45 λεπτών και αυτή τη φορά αποφάσισα να σας πάρω μαζί μου. Τι λέτε; Ξεκινάμε;

Κατεβαίνοντας από τις σκάλες του πανεπιστημίου, βγαίνουμε στη λεωφόρο Κνωσού.

Ακολουθούμε μια διαδρομή κάτω από τα δέντρα.

Όπως παρατηρείτε, σε μια μεγάλη πόλη, όπως το Ηράκλειο, σε ένα καινούργιο πεζοδρόμιο (μέχρι πέρσι έργα έκαναν ακόμα), υπάρχει στο πεζοδρόμιο και οδηγός για τυφλούς. Ή μήπως όχι;

Λίγο παρακάτω, βρίσκουμε μια ολοκαίνουργια παιδική χαρά. Αλλά είναι δυνατόν παιδική χαρά χωρίς πράσινο;;;

Αυτό όμως, δεν μπορώ να πω. Είναι αξιόλογο!

Συνεχίζουμε το περπάτημα κάτω από τα δέντρα…

την ώρα που αυτοκίνητα μας προσπερνάνε.

Μπορούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής να απολαύσουμε λουλούδια από τις αυλές των σπιτιών…

αλλά και ξεχειλισμένα σκουπίδια.

Συνεχίσουμε να κατηφορίζουμε

προσέχοντας πάντα που πατάμε!

!!!

Να και η πρώτη γέφυρα που συναντάμε!

Κάτω από την οποία έχουν φτιάξει κάτι σαν… κήπο;

Το δρομάκι πάντως οδηγεί σε ένα και μοναδικό παγκάκι.

Μετά τη γέφυρα, τέλος τα δέντρα!

Τέλος και τα πεζοδρόμια… Εγώ τώρα πρέπει να περάσω από εδώ; Παιχνίδια χωρίς σύνορα το περάσαμε;

Και μετά τη μουρμούρα, μια όμορφη εικόνα.

Και λίγο πιο κάτω η δεύτερη γέφυρα.

Θα μπορούσαμε να πάμε από πάνω, αλλά θα πάμε από κάτω. Να, σας έχω και μπλε λουλουδάκια!

Ουφ, πάει και η γέφυρα.

Τώρα μας έμεινε το τελευταίο κομμάτι, μια ευθεία δρόμος μετ’ εμποδίων. Πίσω από την άσπρη κλούβα υπάρχουν πολλές κλούβες ακόμα, αυτοκίνητα, μηχανάκια, ντουβάρια, λάστιχα, πάνω στο πεζοδρόμιο που πρέπει να παρακάμψω.

Αλλά 5 λεπτάκια μείνανε και φτάσαμε σπίτι! Για αυτό σας αφήνω κάπου εδώ, μην αρχίσουν να χτυπάνε και κουδούνια :Ρ
Και φυσικά σας αφήνω με λουλουδάκια!!!

Φωτογραφικό ταξίδι (Ρόδος-Μεσαναγρός)

2009-08-27T17:38:00.002+03:00

Καλοκαίρι και από τα μέσα Ιούνη βρέθηκα στην όμορφη Ρόδο μου. Μετά από δυόμιση μήνες μπορώ να πω πως ήταν ένα πολύ μεγάλο καλοκαίρι, με πολλές εικόνες.

Ο κεντρικός δρόμος της γειτονιάς μου. Τίποτα το σπουδαίο, μα είναι κάτι που βλέπω σχεδόν κάθε μέρα. Το βλέμμα μου σχεδόν πάντα κολλάει στο βάθος. Εκεί που σκάει το μπλε της θάλασσας και ξέρω πως βρίσκομαι σπίτι.

Ας πάμε μια βόλτα μέχρι το κέντρο και θα πάρουμε αυτόν το δρόμο

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μπορούμε να χαζέψουμε τα τοίχοι της παλιάς πόλης

Όταν δούμε αυτό ξέρουμε πως φτάσαμε πλέον

Μέσα στο κέντρο δε θα σας πάω, γιατί δεν έχω φωτογραφίες, αλλά θα σας δεόξω μια εναλλακτική είσοδο για το κέντρο, από εδώ

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην πάω στο χωριό μου, τον όμορφο Μεσαναγρό. Σε παλιότερη ανάρτηση σας γύρισα στα στενά του χωριού, δεν σας έδειξα όμως πως βλέπουμε εμείς τον πουνέντη.

Επίσης ένα όμορφο τοπίο, καθώς κατεβαίνω από το χωριό για να πάω σπίτι
Τώρα θα σας πάω μια βόλτα έξω από τον οικισμό του χωριού. Βρέθηκα στη Μονή Σκιάδι, για έναν γάμο. Εκεί μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα. Η φωτογραφία το αδικεί πολύ...
Από εκεί μπορείτε να χαζέψετε ένα απίστευτο τοπίο. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως πριν από 17 χρόνια τα περισσότερα από αυτά είχαν καεί και αντί για θάμνους έβλεπες περήφανα δέντρα...
Και να δείτε το πέτρινο καράβι. Αυτό που φαίνεται στο βάθος.
Το χωριό βρίσκεται σε βουνό, οπότε θάλασσα πηγαίνω είτε στη Λαχανιά
Είτε στο Γεννάδι
Όταν επιστρέφω από το Μεσαναγρό στη Ρόδο, χαζεύω από το αυτοκίνητο την ατέλειωτη θάλασσα

Ενώ όταν πηγαίνω από τη Ρόδο στο χωριό ξαναγίνομαι μάρτυρας της περσινής καταστροφής στο τελείωμα της...

Φωτογραφικό ταξίδι (Χάλκη)

2009-08-27T17:37:00.013+03:00

Αυτό το καλοκαίρι πήγα για μια βδομάδα και στην Χάλκη. Σε παλιότερη ανάρτηση σας έδειξα φωτογραφίες από το χώρο του σπιτιού. Αυτή τη φορά ας δούμε τη διαδρομή που ακολουθούμε από το λιμάνι μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Ανεβαίνοντας τα πρώτα σκαλιά βρισκόμαστε εδώ

Και συνεχίζουμε...
Συνεχίζουμε...
Μέχρι να δούμε το σπίτι
Επειδή δεν σας έχω γυρίσει στη Χάλκη, ας περπατήσουμε λίγο ακόμα στα στενα, από την άλλη μεριά
Μεταξύ των σπιτιών υπάρχουν κενά που σου θυμίζουν πως βρίσκεσαι σε νησί και περιτριγυρίζεσαι από θάλασσα

Ακόμα και μέσα από παλιά, εγκαταλελειμμένα σπίτια
Ας γυρίσουμε στο λιμάνι, με τη ματιά μας προς την εκκλησία
Και να χαζέψουμε τους αχινούς που φαίνονται κάτω από τα πεντακάθαρα νερά του λιμανιού, ανάμεσα στις ψαρόβαρκες
Πολλοί με ρωτάνε πως μπορώ να κολυμπάω μες το λιμάνι. Με τόσο καθαρά νερά απορώ πως κάποιοι δεν κολυμπάνε εκεί
Πως δεν πλατσουρίζουν.

Φυσικά αν θες μπορείς να ψαρέψεις κιόλας. Με καλάμι,
κύρτο,
ή και αλλιώς

Για το τέλος, άφησα τον ήλιο να μας πει "καλημέρα", σκαρφαλώνοντας πίσω από τη Ρόδο
Και επειδή σας συμπαθώ,

μια φωτογραφία δώρο.

Εγώ...

...

στην αγαπημένη μου...

...

γωνια...

...

του σπιτιού...

...

...

...

...

...

Δίχως το τσιγάρο η ζωή έχει καλύτερη γεύση

2009-05-31T14:24:00.000+03:00

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.

Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα).
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».

σημ. Η ιδεα είναι να περάσουμε όλοι μαζι το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ» για αυτο τον λόγο σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 31/05 το ανωτέρω κείμενο.Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων.

Αφιερωμένο!!!

2008-11-27T09:18:00.001+02:00

Για εσάς που μου δώσατε ζωή

που μου δώσατε όλη την αγάπη που θα μπορούσα να πάρω κι ακόμα περισσότερη

που μου μάθατε να είμαι άνθρωπος

να έχω καρδιά, να νιώθω

να έχω μυαλό, να σκέφτομαι

που με πέρνετε αγκαλιά κάθε φαρά που πονάω και γιατρεύετε τις πληγές μου

που κάνατε τόσες θυσίες για να φτάσω εδώ που είμαι και συνεχίζετε

που μου έχετε εμπιστοσύνη και μου το δείχνετε

που ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε χαίρεστε με τις επιλογές μου, αν χαίρομαι εγώ

που μου δώσατε φτερά και με μάθατε να πετάω, ακόμα κι αν η διαδρομή είναι μακριά από εσάς, διαφορετική ή ακόμα και αντίθετη από αυτή που φανταστήκατε

που μου δίνετε ό,τι μπορεί να χρειάζομαι είτε το έχετε είτε όχι

και κυρίως το δίνεται χωρίς να περιμένετε αντάλλαγμα... ή μάλλον με μόνο αντάλλαγμα ένα χαμόγελο μου, που πολλές φορές σας στερώ

που με μαλώνετε για να γίνω καλύτερη και όχι να με δείτε να κλαίω και να πέφτω

κι αν κλάψω με μαγικό τρόπο παίρνετε μακριά όλα τα δάκρυα μου

κι αν πέσω γίνεστε το σκαλοπάτι για να ανέβω, χωρίς να σας νοιάζει αν θα πατήσω πάνω σας

που όταν σας απογοητεύω δε μιλάτε

ενώ όταν σας κάνω υπερήφανους χαμογελάτε τόσο δυνατά που φωτίζεται η ζωή μου

Για εσάς που δεν σας έχω πει όσα ευχαριστώ πρέπει

ούτε όσα «σ’αγαπώ» νοιώθω

που σας στέρησα αγκαλιές από πείσμα

και κάθε φορά είστε οι δέκτες των νεύρων μου

που σας έκανα να υποφέρετε όταν περνούσα τη φάση μου

που δεν είπα τα συγγνώμη που σας χρωστάω

και δεν αγωνίστηκα ποτέ όσο μπορούσα για πράγματα που θα σας έκαναν χαρούμενος

Για εσάς που είστε η ζωή μου

και τρέμω στη ιδέα να πάθαιτε κάτι

Μπαμπά, μαμά, για εσάς

για να σας ευχηθώ χρόνια πολλά

και να είστε πάντα μαζί και αγαπημένοι!

Καιγόμαστε!!! (24-25-26-27-28)

2008-07-24T23:59:00.015+03:00

Καιγόμαστε… Πολύ περισσότερο από αυτό που λένε οι τηλεοράσεις… Τρίτη μέρα προς τέταρτη και σχεδόν όλο το νησί έχει καλυφθεί από τους καπνούς… Ήμουν στο χωριό σχεδόν στο νότιο άκρο της Ρόδου και έβλεπα τους καπνούς μπροστά μου… Ήρθα στην πόλη στο βόρειο άκρο του νησιού και πάλι μπροστά μου βλέπω τους καπνούς… Στη διαδρομή πέρασα από τα χειρότερα… Μέσα σε μαύρα και κόκκινα σύννεφα η μισή διαδρομή… Ήλιος ματωμένος… Στάχτη έπεφτε από τον ουρανό… Και ήμασταν και αρκετά μακριά…

Το μεγαλύτερο δάσος των Δωδεκανήσων χάθηκε και η καταστροφή δεν τελείωσε ακόμα. Το πιο παλιό δάσος… Το πιο πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα… Χτες το βράδυ είπαν για πάνω από 20.000 στρέμματα. Σήμερα; Αύριο που δεν θα έχει σβήσει ακόμα; Τρία χωριά κινδυνεύουν συνεχώς από τις συνεχείς αναζωπυρώσεις και σώζονται τελευταία στιγμή με αυτοσχέδια μέτρα προστασίας από τους κατοίκους. Τέταρτο χωριό απειλείται αυτή τη στιγμή από την κατεύθυνση της φωτιάς…

Και αλήθεια δεν καταλαβαίνω! Από την πρώτη μέρα είχαμε ελικόπτερα, αεροπλάνα, δασοκομάντος, στρατός και πυροσβεστική ήταν στην πρώτη γραμμή και τρεις μέρες μετά έχουμε μια φωτιά ανεξέλεγκτη που από ότι λένε πλέον μάλλον θα σβήσει στη θάλασσα (δε θέλω ούτε να σκέφτομαι τι άλλο θα καταστραφεί μέχρι να σβήσει όμως!)

Εγώ είμαι αρκετά μακριά, αλλά τρέμω! Άλλωστε η φωτιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Τη φοβάμαι σε βαθμό αρρώστιας κι ας φαίνομαι ψύχραιμη στους υπόλοιπους. Είναι και ο αέρας που αλλάζει συνεχώς κατευθύνσεις! Σε λίγο θα έχουμε μια τεράστια γραμμή από τη μια άκρη στην άλλη στη μέση της Ρόδου με καμένα. Είναι και πως αν ξαναλλάξει αυτή την ώρα που γράφω ξανά η φορά του ανέμου, αντί η μια εστία τουλάχιστον να φτάσει ομαλά (όσο ομαλά γίνεται) πλέον στη θάλασσα, θα περάσει από ένα ακόμα χωριό, στο οποίο μένει και η κολλητή μου… Και το χειρότερο δεν μιλάει κανείς για αυτή τη φωτιά (εκτός από κάτι τοπικούς σταθμούς που δεν εκπέμπουν το βράδυ) και δεν μπορώ να μάθω από πουθενά τι γίνετε! Λες και η δικές μας ψυχές είναι πιο φτωχές… Ή μήπως για να γίνουμε ενδιαφέρον θέμα, πρέπει να θυσιαστεί καμιά ψυχή; Γιατί ευτυχώς τουλάχιστον δεν έχουμε θύματα! Τα δάση μας; Οι εκτάσεις μας; Τα χωριά μας; Αυτά δεν αξίζουν; Δεν είναι είδηση που πουλάει; Ακούω για μια μικρή εστία υπό έλεγχο και αναρωτιέμαι όλες αυτές οι κραυγές από τόσα χωριά που φωνάζουν “η φωτιά γλύφει τις αυλές μας!” “η φωτιά είναι 500 μέτρα από τα σπίτια μας!” δεν τις ακούνε;

Η φωτιά δεν είναι υπό έλεγχο όπως ακούγεται! Και αυτό το ποστ δεν θα γινόταν, αλλά όταν δεν μιλάει κανένας, θέλησα να μιλήσω εγώ! Θα ενημερώνω το ποστ σύμφωνα με την πορεία της φωτιάς και θα χαθεί μόλις χαθεί και αυτή… Ελπίζω χωρίς θύματα… Αν και τόσο δάσος, τόσα ζώα είναι ήδη αρκετά θύματα…

25-7: Είμαι ένα βήμα πριν βάλω τα κλάματα. Όχι πως τέσσερις μέρες τώρα δεν βούρκωσα και έκλαψα κάποιες στιγμές με αυτά που ακούω να γίνονται σχεδόν δίπλα μου.

Είμαστε στην τέταρτη μέρα και όπως όλα δείχνουν προχωράμε στην πέμπτη. Τα 20.000 στρέμματα που άφησα πριν δυο μέρες έγιναν πλέον 70.000 και πάμε! Χτες μίλησα για 3 χώρια που η φωτιά ήταν σε απόσταση αναπνοής από αυτά. Προσθέστε άλλα δυο παρακαλώ! Έλεγα για ένα χωριό που το πλησίαζε απειλητικά. Προσθέστε άλλα 5-6-7 έχασα το λογαριασμό πια, κάθε τόσο ακούω και ένα ακόμα χωριό, μια κατασκήνωση και μια ξενοδοχειακή περιοχή! Χτες μίλησα μόνο για δάση και ζώα, προσθέστε και δυο σπιτάκια! Αποθήκες και εκκλησίες δεν μετρώ! Το μόνο που δεν άλλαξε είναι πως δεν έχουμε ανθρώπινα θύματα! Και ελπίζω τουλάχιστον αυτό να συνεχίσει έτσι.

Και το πιο τρελό; Να στο πω τώρα! Χτες είπα να μην το πω, αλλά σήμερα δεν κρατιέμαι… Η φωτιά είπανε πως μπήκε από κάποιον που έκαιγε τα ξερόχορτα του και του ξέφυγε η φωτιά. Χτες λοιπόν, σε μια άλλη περιοχή της Ρόδου, κάποιος άλλος αποφάσισε να κάψει και τα δικά του ξερόχορτα! Μπήκαν άλλες 2 φωτιές σε άλλες περιοχές που ευτυχώς έσβησαν μέσα σε 20-30 λεπτά. Σήμερα άλλη μια καινούργια φωτιά, αρκετά κοντά στην πόλη, που πάλι ευτυχώς σβήστηκε σχεδόν αμέσως. Και μπορεί να σβήστηκαν αυτές οι φωτιές μα δεν μας βλέπω να γλυτώνουμε! Η φωτιά σταμάτησε να πηγαίνει νότια, στις περιοχές που ήδη είχαν καεί το 87 και το 92, αλλά άρχισε να ανεβαίνει βόρια. Σταμάτησε να έχει και φορά προς τη θάλασσα που είναι η μόνη που μπορεί να τη σταματήσει πλέον και προχωράει παράλληλα με αυτήν.

Το βλέπω εγώ πάει το νησάκι! Ποιο σμαραγδένιο νησί και βλακείες; Το μαύρο νησί θα γίνουμε! Στη αρχή τρόμαζα στη ιδέα του ότι χάσαμε το μεγαλύτερο δάσος μας. Το μεγαλύτερο σε όλα τα Δωδεκάνησα τουλάχιστον. Χάσαμε ένα σορό ζώα και την κύρια πηγή οξυγόνου μας, για να μην πω για τις καλλιέργειες. Τώρα βλέπω πως δεν σταματάει εκεί… Για την ακρίβεια δεν σταματάει πουθενά!

26-7: Σήμερα δεν είχα το κουράγιο να παρακολουθήσω πολλά-πολλά… Η φωτιά συνεχίζει να προχωράει, συνεχίζει να καταστρέφει τα πάντα και εγώ συνεχίζω να ακούω για καινούργιες περιοχές που τυλίγονται στις φλόγες και νέα χωριά που απειλούνται άμεσα ή μακροπρόθεσμα! Ο άνεμος δυνατός και με συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης συνεχίζει να δίνει ζωή στις εστίες που σβήνουν τα αεροπλάνα και η ανοργανωσιά που υπάρχει δεν μπορεί να κρατήσει σβηστές, δίνοντας τους συνεχώς καινούργια πορεία. Αν δεν καταφέρουμε να ελέγξουμε και να σταματήσουμε τη φωτιά τώρα που από τη μια μεριά πηγαίνει σε ένα σχετικά μεγάλο ποτάμι, από άλλες δύο σε φράγμα και από την τέταρτη στη θάλασσα, τότε αλήθεια πιστεύω πως θα καεί όλο το νησί.

Το μόνο που θέλω να κρατήσω είναι ότι ΔΕΝ μετράμε ανθρώπινα θύματα! Οτιδήποτε άλλο απλά το αποβάλλω… Ακόμα δε με έχω αφήσει να συνειδητοποιήσω ακριβώς τι συμβαίνει. Αποφεύγω τα τοπικά κανάλια γιατί απλά δεν αντέχω να βλέπω τις εικόνες. Αποφεύγω τα Αθηναϊκά γιατί απλά υπάρχει η μέγιστη παραπληροφόρηση! Λένε λάθος περιοχές και μπλέκουν με δεδομένα των προηγούμενων ημερών τις σημερινές ειδήσεις. Σήμερα άκουσα και μια δήλωση από έναν υπεύθυνο που με έκανε να φρίξω! Λέει τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, μόνο 30.000 στρέμματα δασικής έκτασης έχουν καεί (εγώ που λέω παραπάνω σας έλεγα συνολικές εκτάσεις, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη πως και δάσος είναι πολύ πάνω από 30 χιλιάδες αφού σχεδόν όλη η περιοχή είναι δάσος!) από τα 120.000 που έχει το νησί! Δηλαδή το ¼ δεν είναι μεγάλη ζημιά; Το ότι το πιο παρθένο δάσος; Το ότι από τα 120.000 στρέμματα που λέει κάποια μόλις τώρα προσπαθούσαν να πάρουν τα πάνω τους από τις μεγάλες φωτιές του 87 και του 92 και κάποια από αυτά ξανακαίγονται; Το ότι το κακό δεν σταμάτησε ακόμα; Δεν του λένε κάτι όλα αυτά; Μάλλον όχι, αφού είπε πως σε 1-2 μέρες θα σβήσει η φωτιά από μόνη της στη θάλασσα και τα ποτάμια! Ή εγώ είμαι υπερβολική λοιπόν ή κόσμος τρελάθηκε και δεν έχει πλέον αίσθηση για τι οικολογική καταστροφή μιλάμε.

Και για να πάμε λίγο πιο προσωπικά, εκτός από τη γενική και λογική λύπη, πόνο, θυμό, στεναχώρια που έχω βλέποντας το νησί μου να καταστρέφεται, αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι άλλο. Να ακούω την κολλητή μου να μου λέει πως εδώ και πέντε μέρες έχει ένα σύννεφο καπνού πάνω από το κεφάλι της και αναπνέει στάχτες. Και χτες να μου λέει πως βλέπει το πράσινο βουνό που συνήθιζε να έχει απέναντι της να καίγεται…

Ο εφιάλτης συνεχίζεται προχωρώντας στη έκτη μέρα του…

27-7: Σήμερα τα πράγματα φαίνεται να είναι αρκετά καλύτερα. Σα να αρχίζει το τέλος αυτού του εφιάλτη έξι μέρες μετά. Μόνο μην καθησυχάσουν κάποιοι, γιατί μπορεί η φωτιά να βρίσκεται πλέον η πλήρη έλεγχο, αλλά οι αναζωπυρώσεις ούτε σταμάτησαν, ούτε θα σταματήσουν όσο έχουμε τόσο δυνατούς ανέμους. Σήμερα σε κάθε αναζωπύρωση η επέμβαση ήταν άμεση και το αποτέλεσμα στην ασχήμια του καλό. Μακάρι να μην ξεφύγει τίποτα από εδώ και πέρα ξανά…

Έχουν καεί πάνω από 50.000 στρέμματα παρθένου δάσους και τα υπόλοιπα στην πλειοψηφία τους ήταν χωράφια, ήταν ελαιώνες, ήταν γενικά καλλιεργήσιμες εκτάσεις, που άφησαν πολλούς ανθρώπους με το απλό τίποτα! Σήμερα άκουσα και για τα ελαφάκια μας. Αυτά που μόνο εδώ στη Ρόδο έχουμε και ζούσαν στο δάσος που κάηκε. Όσα δεν κάηκαν λοιπόν γυρνάνε από εδώ και από εκεί στα καμένα ψάχνοντας λίγη τροφή και ένα φιλόξενο μέρος.

Μακάρι αύριο να είναι η τελευταία μέρα!

28-7: Η τελευταία μέρα που κάποιοι περίμεναν σήμερα θα αργήσει κι άλλο. κι ας ήμαστε κιόλας στην έβδομη μέρα. Παρόλα αυτά η φωτιά βρίσκεται πλέον υπό έλεγχο αν και συνεχίζει να κατακαίει τα δάση μας. Ένα άλλο σχετικά θετικό στοιχείο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία, είναι ότι έχουν μείνει αρκετά σημεία πράσινου μέσα στις καμένες περιοχές, από ότι άκουσα. Κάτι που δεν κάνει τη ζημιά μικρή, αλλά κατά τι μικρότερη…

Τελευταίο και επετειακό...

2008-07-10T03:29:00.002+03:00

Είναι αστείο που είμαι πιο χάλια από ποτέ, από κάτι που όχι μόνο δεν έχει να κάνει με μένα, αλλά ούτε καν με κάποιον κοντινό μου άνθρωπο…

Είναι αστείο που είμαι πιο δυνατή από ποτέ μέσα μου, λόγο του παραπάνω, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ καθόλου… λόγο του παραπάνω!

Και για να πω και κάτι για το οποίο μπορώ να μιλήσω, αφού για τα παραπάνω καταλάβατε πολύ καλά πως δεν θα πάρετε μισή κουβέντα παραπάνω από μένα (και μη φανταστείτε, και οι έξω μπορεί να ξέρουν για τι μιλάω, αλλά δεν ξέρουν τι εννοώ) είναι αστείο που έκανα ό,τι μπορούσα για να κρατήσω το blog αυτό, αλλά τελικά το blog δεν με κρατάει καθόλου!

Αυτή τη φορά κλείνει… πραγματικά. Όχι σαν την άλλη φορά, βιαστικά, ξαφνικά, χωρίς λόγο και εξαφανίζοντας τα πάντα. Σιγά-σιγά, όπως μπορείτε να δείτε, εμφανίζονται και τα παλιά postάκια μου. Όσα μπορούν τουλάχιστον, αφού πλέον είναι κοινό μυστικό πως την άλλη φορά έκλεισε εξαιτίας μιας ξαφνικής "ανακάλυψης".

Ίσως αυτή τη στιγμή να μην ένιωθα έτσι κάθε φορά που έρχομαι να γράψω, αν δεν είχε γίνει η "ανακάλυψη", αλλά νομίζω πως το κενό εμφανιζόταν από πριν. Ο λόγος που δεν ήθελα να φύγω από εδώ ήταν για να μην χάσω εσάς. Σας συνήθισα. Περίμενα να δω τα σχόλια συγκεκριμένων σε συγκεκριμένο post. Δεν έγραφα πλέον γενικά όπως στην αρχή, αλλά για εσάς. Σκεφτόμουν πως έπρεπε να δώσω παρόν, πως έπρεπε να εξηγήσω κάποια πράγματα.

Φοβήθηκα να φύγω από εδώ γιατί θα έχανα αυτό που έχω εδώ, την παρέα. Δεν μπορώ να μείνω εδώ, γιατί έχασα αυτό που είχα εδώ, την ελευθερία στην έκφραση. Πήγα αλλού, μα δεν μπορώ να πω που, μη γίνει και η καινούργια "ανακάλυψη". Δεν χρησιμοποιώ καν εκείνον το λογαριασμό για να δώσω παρόν (όσοι με επισκέφτηκαν μαντεύουν το γιατί). Φωνάζω όμως πως πάω αλλού και αφήνω mail στο προφίλ για όποιον θέλει να με βρει. Γιατί εγώ σας θέλω όλους εκεί...

Κλείνοντας ένα χρόνο σήμερα, το blog αυτό κλείνει. Ίσως ένα δυο postάκια μια στο τόσο, να διαφημίσω τη Ρόδο, μιας και οι φωτογραφίες είναι απαγορευμένες στον καινούργιο μου χώρο. Ίσως κανένα τραγουδάκι ή στιχάκια να ανεβαίνει η διάθεση ή κάτι που διάβασα ή άκουσα και θεωρώ χρήσιμο να μοιραστώ. Άτε και κανένα παιχνιδάκι. Επειδή όπως είπα και πριν ήδη υπήρχαν κενά εδώ το καινούργιο blog δεν είναι η συνέχεια αυτού, αλλά κάτι τελείως καινούργιο. Είναι μια τελευταία προσπάθεια να δω αν με κρατάει τελικά ακόμα η blogόσφαιρα ή αν κέρδισα ότι ήταν να κερδίσω από εδώ, τα περίσσοτερα έξω από εδώ, και δεν έχω να κάνω τίποτα παραπάνω. Είναι μια ανοιχτή πόρτα για κάθε περίπτωση. Για τώρα, για αργότερα, για πολύ αργότερα, για όποτε θελήσω, θέλω να νοιώθω πως έχω μια πόρτα ανοιχτή να με περιμένει, αφού εδώ η πόρτα έκλεισε βιαστικά και βίαια.

Και ενημερωτικά αύριο φεύγω για 3 μερούλες, επιστρέφω για μισή και πάω Ρόδο. Οπότε όπως καταλαβαίνεται για το υπόλοιπο καλοκαίρι θα είμαι χαμένη. Οπότε ξανά κοντά σας από Σεπτέμβρη, γιατί είτε συνεχίσω είτε όχι, εσάς θα σας βλέπω. Μα δεν ξαναλέω, φεύγω, μένω, χάνομαι… Άλλωστε οι εποχές φωνάζουν πότε βρίσκομαι που κατά κανόνα.

Τεράστιο post, αλλά τελευταίο και επετειακό και είχα να πω πολλά. Έχω να πω κι άλλα, αλλά είπαμε αυτή η πόρτα έκλεισε βίαια... Αν και για επετειακό είχα ετοιμάσει κάτι άλλο, εδώ και καιρό… Κρίμα… Ίσως το βάλω κάτω από αυτό πριν φύγω. Μην αγχωθείτε που θα είναι και εκείνο μεγάλο, αν θέλετε χρόνος θα υπάρχει να το δείτε, αφού δεν θα υπάρξει κανένα άλλο, καινούργιο post.

Λίγο από όλα...

2008-06-27T02:04:00.000+03:00

Τέλος και επίσημα η εξεταστική! Γιατί ανεπίσημα, δεν άρχισε και ποτέ… Με μπάνια στη θάλασσα μετρούσα τις μέρες. Ο απολογισμός: 15 μπανάκια, 7 μαθήματα, από τα οποία περάσαμε 1, περιμένουμε άλλα 2 ίσως (ίσως είπα ντε!) 3… Και τι ένα πέρασα! Προγραμματισμό! Που έλεγα θα παίρνω πτυχίο και θα χρωστάω τη c…

Από τώρα διακοπές! Και εκεί που ήμουν πότε θα πάω Ρόδο και πότε θα πάω Ρόδο, θα μείνω περίπου 20 μερούλες ακόμα στο Ηράκλειο! Ο λόγος, ακόμα δεν ξέρω σίγουρα, λέω πως είναι για να φύγω μαζί με τον αδελφό μου. Δεν μπορώ 14-15 ώρες μέσα σε ένα καράβι μοναχούλι μου! Και καλοκαίρι τώρα, δεν θέλω να βάλω πάλι τους γονείς μου σε έξοδα αεροπλάνου…

Κατά τα άλλα μην περιμένετε να με βλέπετε περισσότερο. Περνάω φάση, που δεν με κρατά στην blogόσφαιρα. Δεν ήταν λόγο της εξεταστικής που χάθηκα. Περνώ, σας διαβάζω, αλλά δεν γράφω! Ούτε σε μένα, ούτε σε σας. Είναι μια από αυτές τις φάσεις, που πραγματικά νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω. Από το απλό “γεια” μέχρι κάτι παραπάνω. Όσοι θυμούνται πως ήμουν τον Απρίλη, να φανταστούν κάτι παρόμοιο. Από τότε που μπήκε ο Ιούνης και ένα… πώς να το χαρακτηρίσω τώρα, άστα να πάνε… νέο! Γιατί αυτά παθαίνεις όταν δένεσαι με άτομα και καταστάσεις, πρόβλημα δεν είναι μόνο το δικό σου… Αλλά και οι μήνες ανταγωνισμό έχουν μεταξύ τους! Όταν έρχονται δεύτεροι, φροντίζουν να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, για αυτό σταματώ εδώ με αυτό…

Κάπου εδώ πέρα είμαι. Που ακριβώς δεν ξέρω να σας πω ούτε κι εγώ… Ό,τι και να είχα στο μυαλό μου, με κάποιο τρόπο ανατρέπεται. Είχα στο μυαλό μου πως θα ήμουν Ρόδο, μα είμαι Ηράκλειο. Έχω στο μυαλό μου να περάσω από κάπου, μα δεν βλέπω να βγαίνει. Έχω στο μυαλό μου να πάω και κάπου με τον αδελφό μου, αλλά πλέον μεγάλα λόγια δεν λέω. Πάντως κάπου εδώ.

Αυτά, γιατί αν γράψω κάτι παραπάνω, θα το σβήσω μετά πάλι όλο μαζί ή θα το κρατήσω μόνο για μένα, όπως όλα τα τελευταία κείμενα μου…

Και για το τέλος, ένας στίχος που σήμερα άκουσα με διαφορετική προσοχή από ότι συνήθως: «Αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά!»

Καλό Καλοκαιράκι!

Δίλημμα και τραγούδια...

2008-06-21T21:21:00.002+03:00

Λοιπόν… Βρίσκομαι σε ένα τρομερό δίλημμα! Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν είμαι ο άνθρωπος για να παίρνει αποφάσεις. Απλά δεν μπορώ, κολλάω, μπλοκάρω, μπερδεύομαι, νευριάζω και στεναχωριέμαι ταυτόχρονα, γεμίζω αν, βρίσκομαι σε απόλυτη σύγχυση και πολλά-πολλά άλλα! Συνήθως, αφήνω κάποιον άλλον να πάρει την απόφαση. Τώρα όμως πρέπει να την πάρω εγώ και μόνο. Και όχι μόνο πρέπει να την πάρω εγώ, αλλά δεν μπορεί να με βοηθήσει και κανένας, άρα πρέπει να την πάρω και μόνη μου! Όλοι μου λένε να πάω σπιτάκι μου και να αφήσω τις βλακείες γιατί μετά θα είμαι πολλές μέρες μόνη στο Ηράκλειο. Έχουν απόλυτο δίκιο! Το αντάλλαγμα για τις τόσες μέρες είναι μόνο ένα. Δεν ξέρω αν είναι μεγάλο ή μικρό, αυτό θα το μάθω μόνο αν τελικά αποφασίσω να το κάνω, αλλά είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχω… Στην Ρόδο αργά ή γρήγορα θα πάω… Αξίζουν τόσα ερωτηματικά για 20 μέρες επιπλέον στο Ηράκλειο; Μα και 20 μέρες δεν είναι λίγες… Όταν ήταν 10 η απόφαση ήταν εύκολη και είχε βγει. Τώρα; Χαμόοοος! Και πρέπει να πάρω και την απόφαση μέχρι αύριο...

Για να καλμάρει λίγο η κατάσταση, δυο τραγουδάκια του Χατζή. Στίχοι με νόημα και περιεχόμενο…

Όλη η ζωή είναι υπόθεση χαμόγελο

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον χτύπα με
δεν σε χτυπάω
Να πεις σ'αυτόν που σε μισεί μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που ν' οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά πάρ'την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα'ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ' την αγάπη

Αυτό το έχω βάλει και παλιά, αλλά μόνο στίχους. Τώρα βρήκα και ένα βιντεάκι…

Καληνύχτα Μαργαρίτα

Μέσα σ' ένα βράδυ Μαργαρίτα
Μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Θα τα ξαναπούμε το πρωί
Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
Για να την κρατήσεις στο φιλί
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ
Άντε καληνύχτα Μαργαρίτα
Στο ποτάμι τρέχει το νερό
παρ' τα βασανάκια σου και ρίχτα
Άντε καληνύχτα Μαργαρώ
Κοιτά το φεγγάρι Μαργαρίτα λάμπει σαν τον ήλιο, το μισό
Άμα το γυρίσεις απ' την άλλη είναι θεοσκότεινο κι αυτό
Πίσω από το γέλιο Μαργαρίτα κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
Κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει μάλαμα δεν είναι Μαργαρώ

Κάποιος είχε δει τους στίχους που είχα βάλει στο δεύτερο και έλεγα πως ψάχνω το τραγούδι και μου το έστειλε! Ευχαριστώ πολύ πολύ ξανά!
Τώρα ψάχνω το πρώτο τραγούδι… Τα ακούω τυχαία μα δεν τα έχω, τι να κάνω;

*Κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστούν και κάποια από τα παλιά postάκια μου... Λίγο χρόνο θέλω να δω ποια μπορούν και ποια όχι...

Τελικά...

2008-06-17T19:24:00.001+03:00

...το blogάκι μου δεν κλείνει...

Τι να κάνω; Το έμαθα, το συνήθισα και όσο το βλέπω δεν μπορώ να μην γράφω. Το κακό βέβαια είναι πως δεν μπορώ να γράφω όλα όσα θέλω. Βασικά δεν μπορώ να γράψω σχεδόν τίποτα τώρα που το σκέφτομαι.

Το blog δεν θα κλείσει και το αποφάσισα! Αλλά θα βρίσκομαι και αλλού... Το που δεν μπορώ να το πω, για ευνόητους λόγους, αλλά όποιος θέλει, έχω βάλει στο προφίλ μου ένα mail. Αλλά τονίζω, για όσους θέλουν!

Και για να δείτε πως έχω και χαλαρά ποστάκια για εδώ έτοιμα, ορίστε...

Αυτές τις μέρες όπως ξέρετε είναι περίοδος εξεταστικής και εγώ βρίσκομαι ανάμεσα σε βιβλία, πολλά από τα οποία ανοίγω και βλέπω για πρώτη φορά! Όπως είναι φυσικό λοιπόν, ανακαλύπτω και μαθαίνω καινούργια πράγματα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από αυτά που έμαθα... Από το παιδαγωγικό μάθημα που πήρα, κάποια από αυτά που διάβαζα ήταν πραγματικά σπουδαία! Πάρτε μια γεύση και εσείς... (Αξίζει να διαβάσετε εκτός από τις γελοιογραφίες και τα σχόλια από κάτω. Όλα τα άλλα και κυρίως τα υπογραμμισμένα είναι άχρηστες πληροφορίες :Ρ)

Μα δεν διάλεξα σπουδαίο μάθημα; Κρίμα που δεν εξετάστηκα σε αυτά... (Πάντως μεταξύ μας έγραψα. Με τη φαντασία μου, αλλά δεν έχει σημασία!)

Και για να κλείσω το post της επιστροφής, να πω κάτι τελευταίο... Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας! Με συγκινήσατε απίστευτα με το ενδιαφέρον σας! Δεν πίστευα πως θα νοιαζόταν και κανένας... Ο δικός μου χώρος είναι, τις σκέψεις μου γράφω και τις περισσότερες φορές τις απαισιόδοξες, ούτε καν μια θετική αύρα δεν έβγαινε από εδώ, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις... Μα για αυτό δεν το είχα και εγώ; Για να ξεσπάω! Τα ωραία τα ζεις, τα άσχημα θέλεις να τα βγάλεις από μέσα σου και αυτό έκανα και εγώ... Τώρα θα το κάνω αλλού. Και αλήθεια αυτές τις μέρες είχα τόσο ανάγκη αυτή τη γωνιά, γιατί δεν ήταν και οι καλύτερες μέρες... Αλλά αυτά δεν ανήκουν πλέον εδώ...

Καλώς με δεχτήκατε πίσω λοιπόν! :Ρ

2008-06-07T19:33:00.004+03:00

Το blog θα παραμείνει, για λίγο, τουλάχιστον, κλειστό. Τον λόγο δεν μπορώ να τον πω… Εγώ θα συνεχίσω να περνάω να σας βλέπω, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω, εδώ τουλάχιστον. Ίσως εμφανιστώ αλλού, αλλιώς ή και με το ίδιο όνομα… Δεν ξέρω ακόμα, προέχει να προστατέψω κάποια πράγματα της προσωπικής μου ζωής…

Ήταν ωραίο. Με βοήθησε. Γνώρισα ιστορίες… Γνώρισα ανθρώπους και έζησα μαζί τους ιστορίες. Γέλασα και χάρηκα με αυτές τις ιστορίες, πόνεσα και έκλαψα… Ήθελα να συνεχίσω να βρίσκομαι εδώ, αλλά κάτι με εμποδίζει πλέον. Και να μείνω δεν θα είμαι όπως θέλω. Χάρηκα πάρα πολύ για όλους όσους γνώρισα από εδώ. Επειδή όμως έμαθα και είδα πως η ζωή μπορεί να παίξει πολύ χειρότερα παιχνίδια, δεν μπορώ να παραπονεθώ για αυτό. Αν αποφασίσω να ξαναεμφανιστώ κάπου αλλού, θα προσπαθήσω να κάνω εσάς που περνούσατε συχνά από εδώ να το καταλάβετε.

Θα τα λέμε! Από τους δικούς σας χώρους…

Αλήθειες χωρίς ψέματα...

2008-06-05T23:52:00.002+03:00

Και η ώρα της αποκάλυψης για το παιχνιδάκι μετά το όχι και τόσο ευχάριστο διάλειμμα του προηγούμενου post.

Αρχίζουμε από τα παλιά… Να δείτε εσείς τι κοριτσάκι ήμουν και να απορείτε με το δίκιο σας πως κατάντησα έτσι…

Για να δούμε…

Αρχικά χαίρομαι πάρα πολύ, που οι περισσότεροι πιστεύατε πως μιλούσα κανονικά, αλλά η αλήθεια είναι πως το «ρ» δεν το έλεγα. Το «σ», σαν ανώμαλο παιδάκι που ήμουν, το έλεγα μόνο στην αρχή και στο τέλος των λέξεων, στη μέση ποτέ! Αλλά επειδή γενικά το έλεγα, όσοι είπατε το 4, λυπάμαι χάσατε…

Να κάνω και παρένθεση; Φυσικά και θα κάνω! Από τότε μου έχει μείνει και όποτε θέλω να ζητήσω χάρη από τον αδελφό μου, βγάζω το «σ» από το όνομα του, για να του θυμίζω πως είμαι η μικρή του αδελφούλα και δεν πρέπει να μου χαλάει χατίρι. Βασικά όταν ήμουν μικρή κανένας δεν μου χαλούσε χατίρι!

Εντυπωσιάστηκα που ένα άτομο είπε ότι έβγαλα γύψο από το πόδι μου όταν ήμουν τριών! Καλέ τι με περάσατε; Το σούπερ παιδί; Να μου λέγατε το σούπερ μωρό να το καταλάβω, γιατί τον γύψο τον έβγαλα στα 2 μου! Στα 3 άρχισα το μπαλέτο για να φτιάξει το πρόβλημα, αφού τελείωσα και με τα σίδερα στα παπούτσια μου!

Επίσης έχω μια απορία. Όσοι είπατε το 3. Στα νερά του νεροχύτη, τι να το κάνω το σαπούνι; Αφού έχουν ήδη σαπούνι! Οπότε όπως καταλάβατε και αυτό το έκανα, αλλά χωρίς σαπούνι! Τα νερά του νεροχύτη από το σπίτι της θείας μου στο χωριό, πέφτουν από ένα σωλήνα στο δρόμο. Οπότε πήρα τον αδελφό μου και κάναμε μπάνιο, για να μην το έχουμε στη Ρόδο. Το κορυφαίο βέβαια είναι πως ήταν καταχείμωνο και έξω που κάναμε το μπάνιο μας είχε παγωνιά!

Και πάμε στη σωστή πρόταση που είπατε και οι περισσότεροι. Έχω φύγει από το σπίτι με τον αδελφό μου ενώ κοιμόντουσαν οι γονείς. Και επειδή εγώ συνεχίζω το παιχνίδι, θέλω να μου πείτε το λόγο, τον οποίο θα πω στο τελευταίο μου σχόλιο, σε αυτό το ποστ.

Και πάμε στο τώρα!

Εδώ με απογοητεύσατε. Μα όλοι σας το 4; Τι είχατε στο μυαλό σας; Εγώ μια ώρα; Ούτε μισή! Σε ένα τεταρτάκι το πολύ είμαι έτοιμη. Πλυμένη, ντυμένη, βαμμένη. Άκου εκεί μια ώρα! Για ποια με περάσατε

Επίσης, γιατί κανένας δεν είπε πως έχω μόνιμο πλεξουδάκι; Δεν ταιριάζει στο προφίλ μου; Το έχω το πλεξουδάκι εδώ και κάποια χρόνια, αλλά μόνο το καλοκαίρι η αλήθεια. Βασικά φτιάχνω το πρώτο, όταν κάνω το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα και σταματάω να φτιάχνω όταν το καλοκαίρι αρχίσει να μας χαιρετά. Και η κορδέλα πάει ανάλογα με τα κέφια μου την ώρα που το φτιάχνω.

Το 2, θα μπορούσε να είναι, αν δεν έλεγα ο κύριος λόγος. Εννοείται πως τσακωνόμαστε για τις δουλείες του σπιτιού, αλλά ο κύριος λόγος είναι άλλος. Είναι η μουσική και καταπίεση που δέχομαι, όποτε ακούω ή τραγουδάω ή χορεύω κάτι.

Και ποιο μας μένει; Η σωστή πρόταση και το ότι κάνω όσες διαδρομές μπορώ με τα πόδια! Σιχαίνομαι τα ταξί, και μπαίνω σε λεωφορεία αν δεν έχω κουράγιο ή αν πρέπει να πάω στη σχολή (σιγά μην ξεκινήσω μια ώρα πριν για να πάω, δεν πάω και καθόλου). Με την κολλητή μου, κανονίζουμε να πάμε και κάπου με τα πόδια έτσι απλά για βόλτα, χωρίς λόγο. Κανένας δεν μπορεί να μας καταλάβει… Κρίμα και είναι ωραίο να περπατάς!